ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਦੁਰਾਤ੍ਮਸੁ। ਨਿਹਤੇषੁ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ। ਰਾਜਸੂਯੇ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯਗ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਫਿਰ ਵਧੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਭਾਰਤ। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਕੌਰਵ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯਗ, ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। `ਰਾਧੇਯਸੌਬਲਾਦੀਨ੍ਵੈ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਕੌਰਵਾਂ—ਰਾਧੇ, ਸੌਬਲ ਤੇ ਹੋਰਾਂ—ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਦਾ ਤੁ ਤਂ ਕ੍ਰਤੁਵਰਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਧਨਮ੍। ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵਾਃ
ਕੌਰਵੋ, ਕਦ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ, ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਲਵਾਂਗਾ?
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਰਾਜਕੁਞ੍ਜਰ। ਪਾਦੌ ਨ ਧਾਵਯੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਨ੍ਨ ਨਿਹਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਤਦ ਕਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ: ਜਦ ਤਕ ਅਰਜੁਨ ਮਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਂਗਾ।'
ਕੀਲਾਲਜਂ ਨ ਖਾਦੇਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਚਾਸੁਰਵ੍ਰਤਮ੍। ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਨੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਚਿਤੋ ਯੇਨ ਕੇਚਨਿਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਅਥੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਵਧੇ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਂਯੁਗੇ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਕਰਣ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਵਿਜਿਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਃ। `ਤਦਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਸਮ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਦੂਰ੍ਯੋਧਨੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸृਜ੍ਯਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਥਾ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਚੈਤਰਰਥ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਪਿਸਰ੍ਵੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਭਾਰਤ। `ਸ੍ਵਾਨਿਸ੍ਵਨਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੋ ਨृਪਾ
ਭਾਰਤ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ—ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ੍ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਨਾਲਭਨ੍ਤ ਸੁਖਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਚਾਰੈ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰੁਪਪਾਦਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸੂਤਪੁਤਰ੍ਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਚਰਾਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੂਤ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਬਾਰੇ ਖਬਰ ਮਿਲੀ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਨਰਾਧਿਪ। `ਅਧੋਮੁਖਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਅਭੇਦ੍ਯਕਵਚਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਮਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਨੁਸ੍ਮਰਂਸ਼੍ ਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਕਰਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਵਚ ਤੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੋਬੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੀਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਬਹੁਵ੍ਯਾਲਮृਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਵੈਤ ਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਪਿ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਗਮ੍ਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਣੇਨਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਾ। `ਸਤਤਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਵੈ ਦੇਵਿਨਾ ਸੌਬਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਕਰਣ—ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸੌਬਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਦਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਹਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸ ਚਕਾਰ ਪਰਂਤਪਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵੀਰੋ ਦਤ੍ਤਭੁਕ੍ਤਫਲਂ ਧਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਧਨ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਵਰਤਿਆ, ਉਹ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕਿਮਕਾਰ੍षੁਰ੍ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਤਤਃ ਸ਼ਯਾਨਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੈਤਵਨ ਮृਗਾਃ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਾष੍ਪਕਣ੍ਠਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ, ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੇਪਮਾਨਾਨ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲੀਨ੍। ਬ੍ਰੂਤ ਯਦ੍ਵਕ੍ਤੁਕਾਮਾਃ ਸ੍ਥ ਕੇ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਰਾਜਾ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮृਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰਹਤਸ਼ੇषਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਚੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਮृਗਾ ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਭਾਰਤ। ਨੋਤ੍ਸੀਦੇਮ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਾਸਪਰ੍ਯਯਃ
"ਅਸੀਂ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਰਣ ਨਾ ਦੇਵੋ; ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਨਵਾਂ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।"
ਭਵਨ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ। ਕੁਲਾਨ੍ਯਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਕृਤਵਨ੍ਤੋ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਛੱਡੀਆਂ ਹਨ।"
ਬੀਜਭੂਤਾ ਵਯਂ ਕੇਚਿਦਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਮਹਾਮਤੇ। ਵਿਵਰ੍ਧੇਮਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
"ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਾਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ, ਬਚੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਵਧ ਸਕੀਏ।"
ਤਾਨ੍ਵੇਪਮਾਨਾਨ੍ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਬੀਜਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਿਤਾਨ੍। ਮृਗਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਹ ਕੰਬਦੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਬਚੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਯਥਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰੁਵਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਃ ਸ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਦਯਾਪਨ੍ਨੋ ਮृਗਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।