ਲਾਜੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਚੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਚ ਜਨਾਸ੍ਤਤਃ। ਊਟੁਰ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਨृਪਾਵਿਘ੍ਨਃ ਸਮਾਪ੍ਤੋਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਾਜ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਪੀਸੀ ਹੋਈ ਪੌਡਰ ਛਿੜਕੀ, ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਅਪਰੇ ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰਵਾਦਿਕਾਸ੍ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਯੌਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨ ਸਮੋ ਹ੍ਯੇष ਤੇ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਪਰ ਹੋਰ, ਜੋ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਯਜਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਨੈਵ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੋਰੇष ਕਲਾਮਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍। ਏਵਂ ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਵਾਤਿਕਾਸ੍ਤਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
'ਇਹ ਯਜਨ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ,' ਕੁਝ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੁਹृਦਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਅਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨਯਂ ਕ੍ਰਤੁਃ। `ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਬੁਧਿਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਭਰਤਸ੍ਤਥਾ। ਕ੍ਰਤੁਮੇਨਂ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਪੂਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ
ਯਯਾਤਿ, ਨਹੁਸ਼, ਮਾਂਧਾਤਾ ਅਤੇ ਭਰਤਾ — ਇਹ ਸਭ, ਇਹ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਤਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਸੁਹृਦਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਦਾਨ੍ਮਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਪੈਰਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਬੁਧਿਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਿਤਃ ਕਨੀਯੋਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਨਨ੍ਦਨਃ। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਮੁਖ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੁੱਖ ਆਸਨ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਰਾਜਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਠ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਹਤੇषੁ ਯੁਧਿ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਰਾਜਸੂਯੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਆਹृਤੇऽਹਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਾਂ ਸਭਾਜਯਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਕਰਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਸਨਮਾਨ ਦਿਵਾਂ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਦੁਰਾਤ੍ਮਸੁ। ਨਿਹਤੇषੁ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ। ਰਾਜਸੂਯੇ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯਗ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਫਿਰ ਵਧੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਭਾਰਤ। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਕੌਰਵ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯਗ, ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। `ਰਾਧੇਯਸੌਬਲਾਦੀਨ੍ਵੈ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਕੌਰਵਾਂ—ਰਾਧੇ, ਸੌਬਲ ਤੇ ਹੋਰਾਂ—ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਦਾ ਤੁ ਤਂ ਕ੍ਰਤੁਵਰਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਧਨਮ੍। ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵਾਃ
ਕੌਰਵੋ, ਕਦ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ, ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਲਵਾਂਗਾ?
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਰਾਜਕੁਞ੍ਜਰ। ਪਾਦੌ ਨ ਧਾਵਯੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਨ੍ਨ ਨਿਹਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਤਦ ਕਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ: ਜਦ ਤਕ ਅਰਜੁਨ ਮਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਂਗਾ।'
ਕੀਲਾਲਜਂ ਨ ਖਾਦੇਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਚਾਸੁਰਵ੍ਰਤਮ੍। ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਨੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਚਿਤੋ ਯੇਨ ਕੇਚਨਿਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਅਥੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਵਧੇ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਂਯੁਗੇ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਕਰਣ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਵਿਜਿਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਃ। `ਤਦਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਸਮ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਦੂਰ੍ਯੋਧਨੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸृਜ੍ਯਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਥਾ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਚੈਤਰਰਥ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਪਿਸਰ੍ਵੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਭਾਰਤ। `ਸ੍ਵਾਨਿਸ੍ਵਨਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੋ ਨृਪਾ
ਭਾਰਤ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ—ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ੍ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਨਾਲਭਨ੍ਤ ਸੁਖਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਚਾਰੈ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰੁਪਪਾਦਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸੂਤਪੁਤਰ੍ਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਚਰਾਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੂਤ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਬਾਰੇ ਖਬਰ ਮਿਲੀ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਨਰਾਧਿਪ। `ਅਧੋਮੁਖਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਅਭੇਦ੍ਯਕਵਚਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਮਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਨੁਸ੍ਮਰਂਸ਼੍ ਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਕਰਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਵਚ ਤੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੋਬੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੀਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਬਹੁਵ੍ਯਾਲਮृਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਵੈਤ ਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਪਿ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਗਮ੍ਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਣੇਨਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਾ। `ਸਤਤਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਵੈ ਦੇਵਿਨਾ ਸੌਬਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਕਰਣ—ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸੌਬਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਦਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਹਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸ ਚਕਾਰ ਪਰਂਤਪਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵੀਰੋ ਦਤ੍ਤਭੁਕ੍ਤਫਲਂ ਧਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਧਨ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਵਰਤਿਆ, ਉਹ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।