ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨੈਵੋਚੁਃ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਦੂਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਬਾਕੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਨਾਗਵਾਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਖੀ। ਦੂਤ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਾਨਾਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆਏ।
ਤੇ ਤ੍ਵਰ੍ਚਿਤਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਕੌਰਵੈਃ। ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਥਾ ਸੁਖੀ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਨਸਂਯੁਤਃ। ਤੁष੍ਯੇਤ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਸਦਨੇ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਕਸ਼ਤਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ; ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾਜ੍ਞਾਯ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਰਿਂਦਮ। ਯਥਾ ਪ੍ਰਮਾਣਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ, ਇਹ ਆਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਅਤੇ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਪੇਯਾਨ੍ਨਪਾਨੇਨ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ। ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਵਭृਥਂ ਵੀਰੋ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਵਸੁ। ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਨਪਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਵੀਰ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸृਜ੍ਯਚ ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਸਹਿਤਃ ਕਰ੍ਣਸੌਬਲੈਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸੂਤਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਜਨਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਤੁष੍ਟੁਵੂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਅਜੈਯ ਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਲਾਜੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਚੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਚ ਜਨਾਸ੍ਤਤਃ। ਊਟੁਰ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਨृਪਾਵਿਘ੍ਨਃ ਸਮਾਪ੍ਤੋਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਾਜ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਪੀਸੀ ਹੋਈ ਪੌਡਰ ਛਿੜਕੀ, ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਅਪਰੇ ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰਵਾਦਿਕਾਸ੍ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਯੌਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨ ਸਮੋ ਹ੍ਯੇष ਤੇ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਪਰ ਹੋਰ, ਜੋ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਯਜਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਨੈਵ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੋਰੇष ਕਲਾਮਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍। ਏਵਂ ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਵਾਤਿਕਾਸ੍ਤਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
'ਇਹ ਯਜਨ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ,' ਕੁਝ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੁਹृਦਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਅਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨਯਂ ਕ੍ਰਤੁਃ। `ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਬੁਧਿਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਭਰਤਸ੍ਤਥਾ। ਕ੍ਰਤੁਮੇਨਂ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਪੂਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ
ਯਯਾਤਿ, ਨਹੁਸ਼, ਮਾਂਧਾਤਾ ਅਤੇ ਭਰਤਾ — ਇਹ ਸਭ, ਇਹ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਤਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਸੁਹृਦਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਦਾਨ੍ਮਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਪੈਰਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਬੁਧਿਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਿਤਃ ਕਨੀਯੋਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਨਨ੍ਦਨਃ। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਮੁਖ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੁੱਖ ਆਸਨ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਰਾਜਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਠ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਹਤੇषੁ ਯੁਧਿ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਰਾਜਸੂਯੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਆਹृਤੇऽਹਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਾਂ ਸਭਾਜਯਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਕਰਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਸਨਮਾਨ ਦਿਵਾਂ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਦੁਰਾਤ੍ਮਸੁ। ਨਿਹਤੇषੁ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ। ਰਾਜਸੂਯੇ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯਗ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਫਿਰ ਵਧੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਭਾਰਤ। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਕੌਰਵ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯਗ, ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। `ਰਾਧੇਯਸੌਬਲਾਦੀਨ੍ਵੈ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਕੌਰਵਾਂ—ਰਾਧੇ, ਸੌਬਲ ਤੇ ਹੋਰਾਂ—ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਦਾ ਤੁ ਤਂ ਕ੍ਰਤੁਵਰਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਧਨਮ੍। ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵਾਃ
ਕੌਰਵੋ, ਕਦ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ, ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਲਵਾਂਗਾ?
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਰਾਜਕੁਞ੍ਜਰ। ਪਾਦੌ ਨ ਧਾਵਯੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਨ੍ਨ ਨਿਹਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਤਦ ਕਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ: ਜਦ ਤਕ ਅਰਜੁਨ ਮਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਂਗਾ।'
ਕੀਲਾਲਜਂ ਨ ਖਾਦੇਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਚਾਸੁਰਵ੍ਰਤਮ੍। ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਨੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਚਿਤੋ ਯੇਨ ਕੇਚਨਿਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਅਥੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਵਧੇ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਂਯੁਗੇ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਕਰਣ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਵਿਜਿਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਃ। `ਤਦਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਸਮ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਦੂਰ੍ਯੋਧਨੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸृਜ੍ਯਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਥਾ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਚੈਤਰਰਥ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।