ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਪੂਰ੍ਵਾਪਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਸਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਟਵਿਕਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸਪਰ੍ਵਤਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ—ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਲੇਛ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭਦ੍ਰਾਨ੍ਰੋਹਿਤਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਆਗ੍ਰੇਯਾਨ੍ਮਾਲਵਾਨਪਿ। ਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਨੀਤਿਕृਤ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਭਦਰਕ, ਰੋਹਿਤਕ, ਆਗਰੇ, ਮਾਲਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਕਾਨ੍ਯਵਨਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨਃ। ਨਗ੍ਨਜਿਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਣਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਕਰਨਾ ਨੇ ਸ਼ਸ਼ਕ, ਯਵਨ ਅਤੇ ਨਗਨਜਿਤ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮਾਗਮਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਧਿਪਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਸਭ੍ਰਾਤृਪਿਤृਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਇਆ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਮਹਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਨਾ ਕਰ੍ਣਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਾਵਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਯਨ੍ਨ ਭੀष੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਨ ਕृਪਾਨ੍ਨ ਚ ਵਾਹ੍ਲਿਕਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਹਿ ਤਤ੍
'ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਜਾਂ ਵਾਹਲਿਕ ਤੋਂ ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਸੁਭਾਗੀ।'
ਬਹੁਨਾ ਚ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਕਰ੍ਣ ਵਚੋ ਮਮ। ਸਨਾਥੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਸਤ੍ਤਮ
'ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਕਰਨਾ: ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਨ ਹਿ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਲਾਮਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਾਜਾਨੋऽਭ੍ਯੁਦਿਤੋਦਿਤਾਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਇੱਕ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਆਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਣ ਮਹੇष੍ਵਾਸ ਅਦਿਤਿਂ ਵਜ੍ਰਭृਦ੍ਯਥਾ
ਕਰਨਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਦੇਖ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਹਾਹਾਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਨਗਰੇ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨਾਗਸਾਹਵਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕੇਚਿਦੇਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਥਾ ਪਰੇ। ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਂਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨृਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨਾਧਿਪ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਕੁਝ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ।
ਏਵਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਾਸ਼ਾਂ ਸਸਮੁਦ੍ਰਾਂ ਸਨੁष੍ਕੁਟਾਮ੍
ਇੰਝ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਰਨਾ ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਅਸਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਈ।
ਦੇਸ਼ੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪਤ੍ਤਨੈਰ੍ਨਗਰੈਰਪਿ। ਦ੍ਵੀਪੈਸ਼੍ਚਾਨੂਪਸਂਪੂਰ੍ਣੈਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਨੇ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਦਲਦਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲੇਨ ਨਾਤਿਦੀਰ੍ਘੇਣ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਧਨਮਾਦਾਯ ਸੂਤਜੋ ਨृਪਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਖੂਤ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਗृਹਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਨ੍ਤਰਮਰਿਂਦਮ। ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਸਹਿਤਂ ਵੀਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਰਾਜੇ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਸਮੇਤ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਚਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚਾਪਿ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜਾ ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਜਾਨਾਤੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕਰ੍ਣੇਨ ਯੁਧਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਭਾਰਤ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਰਨਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨਾਧਿਪ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਵੀਰਘ੍ਨੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਰਾਜੇ, ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਚਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਰਿਂਦਮ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੈਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਆਖਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਕੌਰਵ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ।
ਤਵਾਦ੍ਯ ਪृਥਿਵੀ ਵੀਰ ਨਿਃਸਪਤ੍ਨਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਤਾਂ ਪਾਲਯ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਮਨਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਵੀਰ; ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਕਰ੍ਣਂ ਰਾਜਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਃ। ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇੰਝ ਕਰਨਾ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ।
ਸਹਾਯਸ਼੍ਚਾਨੁਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਦਰ੍ਥਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤੁ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ृਣੁ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਵੀ ਹੈਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੀ ਹੈਂ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਸੁਣ।
ਰਾਜਸੂਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਵਰਂ ਤਦਾ। ਕਮਮ ਸ੍ਪृਹਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤਾਂ ਸਂਪਾਦਯ ਸੂਤਜ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜਨਮੀ ਹੈ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕਰ੍ਣੋ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਵਾਦ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾ ਵਸ਼੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।
ਆਹੂਯਨ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਾਃ ਸਂਭਾਰਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਸਂਭ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਜ੍ਞੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਜੇੜੇ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ; ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮ
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਿਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਮੂਤਾਬਕ ਕਰਣ।
ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਪਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਸਮृਦ੍ਧਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਸ੍ਤਵਾਪਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਹੋਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਰਨ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਆਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਓ।