ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵਤ੍ਸਭੂਮਿਂ ਤਥਾऽਗਮਤ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਹ ਵਤਸਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵਤ੍ਸਭੂਮਿਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਕੇਵਲਾਂ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਵਤੀਮ੍। ਮੋਹਨਂ ਪਤ੍ਤਨਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰੀਂ ਕੋਸਲਾਂ ਤਥਾ
ਵਤਸਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਸਾਫ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲਾ ਇਲਾਕਾ, ਮੋਹਨਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰੀ ਅਤੇ ਕੋਸਲ—all ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਏਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਕਰਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਰ੍ਣੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯੇषੁ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸੂਤਜਃ
ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਲਿਆ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਨੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਸ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸੂਤਜਮ੍। ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਬਲੇਨ ਚ
ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ੌਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।'
ਨ ਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਮਪਾਲਯਮ੍। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਜਿੰਨਾ ਸੋਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਸਮੇਤ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਕਰ੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਂ ਚ ਸੋਗਮਤ੍
ਰੁਕਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨਾ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸ ਕੇਵਲਂ ਰਣਏ ਚੈਵ ਨੀਲਂ ਚਾਪਿ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਵੇਣੁਦਾਰਿਸੁਤਂ ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਨृਪਾਨ੍ਕਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਦਾਪਯਤ੍
ਉਥੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ ਰਾਜਾ, ਵੇਣੁਦਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਲਿਆ।
ਸ਼ੈਸ਼ੁਪਾਲਿਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨਃ। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨृਪਤੀਨ੍ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੈਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਇਲਾਕੇ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨੇੜਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਮ੍ਨਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵृष੍ਣਿਭਿਃ ਸਹ ਸਂਮ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮਪਿ ਨਿਰ੍ਜਯਤ੍
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਵਾਰੁਣੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਯਾਵਨਾਨ੍ਵਰ੍ਬਰਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਨृਪਾਨ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਭੂਮਿਸ੍ਥਾਨ੍ਦਾਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਕਰਾਨ੍
ਵਾਰੁਣੀ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਨੇ ਯਵਨ, ਬਰਬਰ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਲਿਆ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਪੂਰ੍ਵਾਪਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਸਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਟਵਿਕਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸਪਰ੍ਵਤਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ—ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਲੇਛ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭਦ੍ਰਾਨ੍ਰੋਹਿਤਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਆਗ੍ਰੇਯਾਨ੍ਮਾਲਵਾਨਪਿ। ਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਨੀਤਿਕृਤ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਭਦਰਕ, ਰੋਹਿਤਕ, ਆਗਰੇ, ਮਾਲਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਕਾਨ੍ਯਵਨਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨਃ। ਨਗ੍ਨਜਿਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਣਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਕਰਨਾ ਨੇ ਸ਼ਸ਼ਕ, ਯਵਨ ਅਤੇ ਨਗਨਜਿਤ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮਾਗਮਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਧਿਪਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਸਭ੍ਰਾਤृਪਿਤृਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਇਆ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਮਹਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਨਾ ਕਰ੍ਣਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਾਵਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਯਨ੍ਨ ਭੀष੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਨ ਕृਪਾਨ੍ਨ ਚ ਵਾਹ੍ਲਿਕਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਹਿ ਤਤ੍
'ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਜਾਂ ਵਾਹਲਿਕ ਤੋਂ ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਸੁਭਾਗੀ।'
ਬਹੁਨਾ ਚ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਕਰ੍ਣ ਵਚੋ ਮਮ। ਸਨਾਥੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਸਤ੍ਤਮ
'ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਕਰਨਾ: ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਨ ਹਿ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਲਾਮਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਾਜਾਨੋऽਭ੍ਯੁਦਿਤੋਦਿਤਾਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਇੱਕ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਆਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਣ ਮਹੇष੍ਵਾਸ ਅਦਿਤਿਂ ਵਜ੍ਰਭृਦ੍ਯਥਾ
ਕਰਨਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਦੇਖ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਹਾਹਾਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਨਗਰੇ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨਾਗਸਾਹਵਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕੇਚਿਦੇਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਥਾ ਪਰੇ। ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਂਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨृਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨਾਧਿਪ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਕੁਝ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ।
ਏਵਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਾਸ਼ਾਂ ਸਸਮੁਦ੍ਰਾਂ ਸਨੁष੍ਕੁਟਾਮ੍
ਇੰਝ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਰਨਾ ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਅਸਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਈ।
ਦੇਸ਼ੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪਤ੍ਤਨੈਰ੍ਨਗਰੈਰਪਿ। ਦ੍ਵੀਪੈਸ਼੍ਚਾਨੂਪਸਂਪੂਰ੍ਣੈਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਨੇ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਦਲਦਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲੇਨ ਨਾਤਿਦੀਰ੍ਘੇਣ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਧਨਮਾਦਾਯ ਸੂਤਜੋ ਨृਪਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਖੂਤ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਗृਹਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਨ੍ਤਰਮਰਿਂਦਮ। ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਸਹਿਤਂ ਵੀਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਰਾਜੇ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਸਮੇਤ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਚਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚਾਪਿ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜਾ ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਜਾਨਾਤੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕਰ੍ਣੇਨ ਯੁਧਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਭਾਰਤ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਰਨਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨਾਧਿਪ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਵੀਰਘ੍ਨੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਰਾਜੇ, ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਚਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਰਿਂਦਮ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੈਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਆਖਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਕੌਰਵ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ।