ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ। ਅਪਰੇਦ੍ਯੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਯੋ ਨृਪੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਸਮ ਚਲਾਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾਯਾ ਪਿਟਕੈਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਣੈਃ। `ਮਾਲ੍ਯਦਾਮਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕਿष੍ਕੁਸਂਮਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਲੱਕੜੀ ਚੌਕੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਲਿਆਂ ਤੇ ਫੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਤੀ-ਦੋਹੀਂ ਹੱਥ ਲੰਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪਿਟਕੇ ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰਤ੍ਨਿਕੋਚ੍ਛ੍ਰਯੇ। ਮਹਾਰਜਨਵਾਸਾਂਸਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧ੍ਵਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਹੱਥ ਉੱਚੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੋਭਿਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭੈਃ। ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾਥ ਧ੍ਵਜ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦਾ
ਉਹਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਪੜੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਝੰਡਾ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਨਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦਾ'। ਭਗਵਾਨ੍ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਯष੍ਟਿਰੂਪੇਣ ਵਾਸਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਗृਹੀਤੇਨ ਵਸੋਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। `ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਾਦਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਸਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜੋ ਆਪ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਮਾਣੀਭਦਰ ਆਦਿਕ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਿਭ੍ਯਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ। ਅਲਙ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਦਾਮੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਨ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੀਤੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृਤਿਭਿਃ ਸਜਲੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਸਭਾਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਕਥਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ, ਜਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਮਨ੍ਤੇ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ। ਸੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਮਨ੍ਤੇ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਭਟ, ਮਾਗਧ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਦਾਕਾਰ ਵੀ ਰਸ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੁ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍। ਸਾਨ੍ਤਃਪੁਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ।
ਮਹਾਰਜਨਵਾਸਾਂਸਿ ਵਸਿਤ੍ਵਾ ਚੇਦਿਰਾਟ੍ ਤਦਾ। ਜਾਤਿਹਿਙ੍ਗੁਲਕੇਨਾਕ੍ਤਃ ਸਦਾਰੋ ਮੁਮੁਦੇ ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਲਾਲ ਹਿੰਗੁਲ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਏਵਂ ਜਾਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਹਂ ਵਸੁਃ।।' ਯਥਾ ਚੇਦਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਕਾਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਂ ਵਸੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਸੁ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਮਹਾ ਮਨਾਇਆ ਸੀ।
ਏਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸੁਕृਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। `ਹਰਿਭਿਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਂ ਰਥਮ੍
ਵਸੁ ਲਈ ਕੀਤੀ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਸਹ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਚ ਵृਤੋ ਹ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ।' ਵਸੁਨਾ ਰਾਜਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਉਹ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਵਸੁ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਯੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮੁਦਾ ਯਥਾ ਚੇਦਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ। ਕਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮੁਦਾ ਯਥਾ ਚੇਦਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ—
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਿਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਥਾ ਸ੍ਫੀਤੋ ਜਨਪਦੋ ਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਆਵੇਗੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਗੇ।
ਨਿਰੀਤਿਕਾਨਿ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬਹੁਧਾ ਨृਪ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਨ ਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤੇ ਕਥਂਚਨ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣਗੇ।
ਏਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਰਾਧਿਪ। ਵਸੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਘਵਤਾ ਮਹਾਰਾਜੋऽਭਿਸਤ੍ਕृਤਃ। ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਵਸੁ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਸਵਂ ਕਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਯੇ ਨਰਾਃ। ਭੂਮਿਰਤ੍ਨਾਦਿਭਿਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਥਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਵਰਦਾਨਮਹਾਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋਤ੍ਸਵੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਰਤਨ ਆਦਿ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਉਤਸਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਮਘਵਤਾ ਵਸੁਸ਼੍ਚੇਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ। ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚੇਦਿਸ੍ਥਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ, ਮਘਵਤ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੀਤ੍ਯਾ ਚੇਦਿਪਤਿਸ਼੍ਚਕਾਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਂ ਵਸੁਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਾਸਨ੍ਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਨੇ ਇੰਦਰ ਮਹਾ ਕਰਵਾਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਰਾਜ੍ਯੇषੁ ਚ ਸੁਤਾਨ੍ਸ ਸਮ੍ਰਾਡਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍। ਮਹਾਰਥੋ ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋ ਯੋ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ
ਉਸ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ; ਮਾਗਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਹਃ ਕੁਸ਼ਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਣਿਵਾਹਨਮ੍। ਮਤ੍ਸਿਲ੍ਲਸ਼੍ਚ ਯਦੁਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ
ਪ੍ਰਤਿਆਗ੍ਰਹ, ਕੁਸ਼ਾਂਬਾ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਣਿਵਾਹਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ), ਮਤਸਿਲਾ, ਯਦੁ ਅਤੇ ਰਾਜਨ ਅਪਰਾਜਿਤ।
ਏਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ। ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਨ੍ਨਾਮਭਿਃ ਸ੍ਵੈਸ੍ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣਿ ਚ
ਇਹ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਲਾਕੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ।
ਵਾਸਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਰਾਜਾਨਃ ਪृਥਗ੍ਵਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਵਤਾਃ। ਵਸਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਆਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਫਾਟਿਕੇ ਚ ਤਮ੍
ਇਹ ਪੰਜ ਵਾਸਵ ਰਾਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਨृਪਮ੍। ਰਾਜੋਪਰਿਚਰੇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਥ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਂ ਰਾਜੋਪਰਿਚਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਰੋਪਵਾਹਿਨੀਂ ਤਸ੍ਯ ਨਦੀਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਮਤੀਂ ਗਿਰਿਃ। ਅਰੌਤ੍ਸੀਚ੍ਚੇਤਨਾਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਾਤ੍ਕੋਲਾਹਲਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ੁਕਤਮਤੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ, ਜਿਹੜਾ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਗਿਰਿਂ ਕੋਲਾਹਲਂ ਤਂ ਤੁ ਪਦਾ ਵਸੁਰਤਾਡਯਤ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰਵਿਵਰੇਣ ਸਾ
ਵਸੁ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਦਰਾਰ ਵਿਚੋਂ ਨਦੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਸ ਜਨਯਨ੍ਮਿਥੁਨਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰੀਤਾ ਨਦੀ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਰਵਤ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਰਿਹਾਈ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਨਦੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮਹਿषੀ ਭਵਿਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਪੁਮਾਨ੍ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਤ੍ਯਾ ਵਚਃਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਕੁੜੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ ਸਲਾਰ ਬਣੇਗਾ; ਸ਼ੁਕਤਿਮਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜਾ—