ਦृष੍ਟਸ੍ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ, ਜੋ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਬੜੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਮਾੜੀ ਹੈ।
ਨ ਚਾਪਿ ਪਾਦਭਾਕ੍ਕਰ੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
ਕਰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਧਰਮ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਰਸਨ੍ਧਿਂ ਸਨ੍ਧਿਵਿਦਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਂਝ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਾਂਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧਤ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭੀष੍ਮੇਣ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਸੌਬਲਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਸੁਬਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਯਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਕਰਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ। ਲਜ੍ਜਯਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਗਤੇ ਭੀष੍ਮੇ ਮਹਾਰਾਜ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰੇਯਃ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਕਥਂ ਚ ਸੁਕृਤਂ ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ? — ਐਸਾ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ। ਭੀष੍ਮੋਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਸਦਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਕੌਰਵ: ਭੀਸ਼ਮ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵੇषਾਚ੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾਮਪਿ ਦ੍ਵੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਵਿਗਰ੍ਹਤੇ ਚ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪੇ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬੜੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸੋऽਹਂ ਭੀष੍ਮਵਚਸ੍ਤਦ੍ਵੈ ਨ ਮृष੍ਯਾਮੀਹ ਭਾਰਤ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਭੀष੍ਮੇਣਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਗੱਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਉਹ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਯਸ਼ੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍। ਜਿਤਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਭੂਮਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਬਲਸ਼ਾਲਿਭਿਃ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਾਮਹਂ ਤੇ ਵਿਜੇष੍ਯਾਮਿ ਏਕ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਂਪਸ਼੍ਯਤੁ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਕੁਲਾਧਮਃ
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖੇ।
ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਨਿਨ੍ਦਤੇ ਯੋ ਹਿ ਅਪ੍ਰਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ। ਸ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਬਲਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤੁ ਵਿਗਰ੍ਹਤੁ
ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੰਘੇ।
ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਧ੍ਰੁਵੋ ਹਿ ਵਿਜਯਸ੍ਤਵ। ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯੁਧਮਾਲਭੇ
ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਕਿ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਚੁਕਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚੋ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣਮਾਹ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਕਰਣ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਹਿਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਫਲਂਜਨ੍ਮ ਚਾਦ੍ਯ ਮੇ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ, ਕਿ ਤੂੰ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਰਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਚ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵੀਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍। ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਹ੍ਯਨੁਸ਼ਾਧਿ ਚ ਮਾਮਿਤਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਮਝੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾ — ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ — ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਕਰ੍ਣੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਸਰ੍ਵਮਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਰਿਕਮਰਿਂਦਮ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਫੌਜੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭਦੈਵਤੇ। ਸ਼ੁਭੇਤਿਥੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚ ਪੁਜ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਙ੍ਗਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭੈਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਵਾਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ। ਨਾਦਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਮੰਗਲਕ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ — ਜਲ, ਥਲ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ — ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰੁਰੋਧ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਕਰਣ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਤਾ ਚੈਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵੀਰਂ ਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਚਾਪਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਕਰਂ ਚ ਦਾਪਯਾਂਮਾਸ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਡ੍ਰੁਪਦ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੇऽਨੁਗਾਃ। ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਸ਼ਗਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਕਰਂ ਚੈਨਾਨਦਾਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਡ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਟੈਕਸ ਲਵਾਇਆ।
ਅਥੋਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍। ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰਾਧੇਯੋ ਗਿਰਿਮਾਰੁਹਤ੍
ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ; ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਧੇਯ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਵਸ਼ਮਾਨਯਤ੍
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਿਆਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਹੈਮਵਤਿਕਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਕਰਂ ਸਰ੍ਵਾਨਦਾਪਯਤ੍। ਨੇਪਾਲਵਿषਯੇ ਯੇ ਚ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਾਨਵਾਜਯਤ੍
ਹਿਮਾਵਤ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਲਵਾਇਆ; ਨੇਪਾਲ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਜੋ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ। ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਵਙ੍ਗਾਨ੍ਕਲਿਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਣ੍ਡਿਕਾਨ੍ਮਿਥਿਲਾਨਥ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਅਤੇ ਅੰਗ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਸ਼ੁਣਡਿਕਾ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮਾਗਧਾਨ੍ਕਰ੍ਕਖਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਵਿषਯੇऽऽਤ੍ਮਨਃ। ਆਵਸ਼ੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋਧ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਅਹਿਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੋऽਜਯਤ੍
ਮਗਧ ਅਤੇ ਕਰਕਖੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਵਸ਼ੀਰ, ਯੋਧਿਆ ਅਤੇ ਅਹਿਕਸ਼ਤ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।