ਸਂਮृਸ਼੍ਯ ਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਵੋਕ੍ਤਾਨਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ'। ਵਿਜੇष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਪਾਣ੍ਡੂਨਿਤਿ ਚਾਸ੍ਯਾਭਵਨਮਤਿਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ—'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਕਰ੍ਣਂ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਮਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਤੇ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਯੋਗ ਤੇ ਸਮਰਥ ਸਮਝਿਆ।
ਏਵਮਾਸ਼ਾ ਦृਢਾ ਤਸ੍ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਵਿਨਿਰ੍ਜਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਭਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਨ ਦੀ ਪੱਕੀ ਆਸ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਰ੍ਣੋऽਪ੍ਯਾਵਿष੍ਟਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਨਰਕਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵਧੇ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਮਤਿਮ੍
ਕਰਣ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਰਕ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਠੋਰ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੀਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਃ। ਰਜਸ੍ਤਮੋਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਵਧੈषਿਣਃ
ਉਹ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਜ ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਨ ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਨ੍ਤੋऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਚਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦੇਤਦ੍ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ। `ਕृਤ੍ਯਯਾऽऽਨਾਯ੍ਯਕਥਿਤਂ ਯਦਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿ ਦਾਨਵੈਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਰਾਹੀਂ ਆਖੀ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਨਿਸ਼ਨ੍ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਹੇਤੁਮਦ੍ਵਚਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਮृਤੋ ਜਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਜੀਵਨ੍ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਮृਤਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤਃ ਕੌਰਵੇਯ ਕੁਤੋ ਜਯਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਕੌਰਵ, ਨਾ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜਿੱਤ।
ਨ ਕਾਲਾऽਦ੍ਯ ਵਿषਾਦਸ੍ਯ ਭਯਸ੍ਯ ਮਰਣਸ੍ਯ ਵਾ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਵਨਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਨਾਹ ਹਤਾਸੀ ਦਾ ਹੈ, ਨਾਹ ਡਰ ਦਾ, ਨਾਹ ਮੌਤ ਦਾ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸ ਕਥਂ ਮਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਠੋ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਲੇਟੇ ਹੋ? ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ? ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਅਥਵਾ ਤੇ ਭਯਂ ਜਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਤ੍ਯਂਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਗਤੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਸਤ੍ਯੇਨਾਯੁਧਮਾਲਭੇ। ਆਨਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਰ੍ਤਾਨ੍ਵਸ਼ਂ ਤਵ ਜਨਾਧਿਪ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੱਕਾਂਗਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਚਨਾਤ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਚਾਪ੍ਯੇषਾਮੁਦਤਿष੍ਠਤ੍ਸੁਯੋਧਨਃ
ਕਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਠ ਗਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਮਤਿਮ੍। ਤਤੋ ਮਨੁਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਫਲਿਲਾਂ ਪਦਾਤਿਜਨਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜੀਬੱਧ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗੌਘਪ੍ਰਤਿਮਾ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚਮੂਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰੈਃ ਪਤਾਕਾਭਿਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ। ਰਥੈਰ੍ਨਾਗੈਃ ਪਦਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਤੀਵ ਸਂਕੁਲਾ
ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਸੁਤਿ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਭੀੜੀ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵ੍ਯਪੇਤਾਭ੍ਰਘਨੇ ਕਾਲੇ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਸੀਤ੍ਤੁ ਸ਼ਾਰਦੀ। `ਹਂਸਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਭ੍ਰਮਤ੍ਸਾਰਸਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਆਕਾਸ਼, ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਸਰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਫੌਜ ਵੀ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਧਿਰਾਜਵਤ੍। ਗृਹ੍ਣਨ੍ਨਞ੍ਜਲਿਮਾਲਾਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਧਿਪਃ
ਵਿਜੈ ਦੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਥ ਜੋੜੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਯੋਧਨੋ ਯਯਾਵਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਜ੍ਵਲਮ੍। ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੌਬਲੇਨ ਚ ਦੇਵਿਨਾ
ਸੁਯੋਧਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵਧੀਆ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਰਣ, ਰਾਜਾ ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ ਮਾਰਾਜਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਸਮੇਤ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਰਥੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਗਜਵਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਨृਪਸਿਂਹਂ ਤਮਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਉੱਤਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਜਾ-ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮਾਃ' ।। ਕਾਲੇਨਾਲ੍ਪੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ
ਸਭ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਗਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ?
ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਰਨ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ — ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਜੀ।
ਏਵਂ ਗਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਸृष੍ਟੇ ਚ ਸੁਯੋਧਨੇ। ਆਗਤੇ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨੈਃ। ਭੀष੍ਮੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਦਂ ਵਚ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਦ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਉਕ੍ਤਂ ਤਾਤ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤੇ ਤਪੋਵਨਮ੍। ਵਚਨਂ ਤੇ ਨ ਰੁਚਿਤਂ ਮਮ ਤਨ੍ਨ ਕृਤਂ ਚ ਤੇ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਤਪੋਵਨ ਜਾ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਗ੍ਰਹਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਬਲਾਤ੍। ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਨ ਚ ਲਜ੍ਜਸੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਵ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਪਯਾਦ੍ਭੀਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਦਾ ਰਣਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਰਨ, ਜੋ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ। `ਵ੍ਯਪਾਯਾਤ੍ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਦਾ।