ਸ ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ। ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਾਰੀਨ੍ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਕਰਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾ ਵਜ੍ਰੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ। ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕਵਚਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯਾਪਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਚਲਾਕੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਣ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਭਿਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਤੇ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾ ਇਤਿ। ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੇऽਰ੍ਜੁਨਂ ਵੀਰਂ ਯੁਧਿ ਹਿਂਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਗੇ—ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਅਸਪਤ੍ਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਯਂ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾ ਨृਪ। ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਗਮਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੈਤਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਭੋਗਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਨष੍ਟੇ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਕ੍ਸ਼ੋ ਹੀਯੇਤ ਕੌਰਵ। ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਨ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਨ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕਥਂਚਨ। ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਗਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਰਾਜਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ਦਾਨਵਰ੍षਭਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਅਡੋਲ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਜਯਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਚੇਤ੍ਯਥ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ—'ਜਾ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।'
ਤੈਰ੍ਵਿਸृष੍ਟਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕृਤ੍ਯਾ ਸੈਵਾਨਯਤ੍ਪੁਰਃ। ਤਮੇਵ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਤਿਆ ਨੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਂ ਵੀਰਂ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਚ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਕ੍ਰਤਿਆ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਗਤਾਯਾਮਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਭੂਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਚਿਨ੍ਤਯਤ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਸਮਝੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਂਮृਸ਼੍ਯ ਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਵੋਕ੍ਤਾਨਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ'। ਵਿਜੇष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਪਾਣ੍ਡੂਨਿਤਿ ਚਾਸ੍ਯਾਭਵਨਮਤਿਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ—'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਕਰ੍ਣਂ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਮਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਤੇ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਯੋਗ ਤੇ ਸਮਰਥ ਸਮਝਿਆ।
ਏਵਮਾਸ਼ਾ ਦृਢਾ ਤਸ੍ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਵਿਨਿਰ੍ਜਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਭਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਨ ਦੀ ਪੱਕੀ ਆਸ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਰ੍ਣੋऽਪ੍ਯਾਵਿष੍ਟਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਨਰਕਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵਧੇ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਮਤਿਮ੍
ਕਰਣ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਰਕ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਠੋਰ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੀਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਃ। ਰਜਸ੍ਤਮੋਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਵਧੈषਿਣਃ
ਉਹ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਜ ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਨ ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਨ੍ਤੋऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਚਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦੇਤਦ੍ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ। `ਕृਤ੍ਯਯਾऽऽਨਾਯ੍ਯਕਥਿਤਂ ਯਦਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿ ਦਾਨਵੈਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਰਾਹੀਂ ਆਖੀ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਨਿਸ਼ਨ੍ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਹੇਤੁਮਦ੍ਵਚਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਮृਤੋ ਜਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਜੀਵਨ੍ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਮृਤਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤਃ ਕੌਰਵੇਯ ਕੁਤੋ ਜਯਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਕੌਰਵ, ਨਾ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜਿੱਤ।
ਨ ਕਾਲਾऽਦ੍ਯ ਵਿषਾਦਸ੍ਯ ਭਯਸ੍ਯ ਮਰਣਸ੍ਯ ਵਾ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਵਨਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਨਾਹ ਹਤਾਸੀ ਦਾ ਹੈ, ਨਾਹ ਡਰ ਦਾ, ਨਾਹ ਮੌਤ ਦਾ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸ ਕਥਂ ਮਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਠੋ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਲੇਟੇ ਹੋ? ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ? ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਅਥਵਾ ਤੇ ਭਯਂ ਜਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਤ੍ਯਂਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਗਤੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਸਤ੍ਯੇਨਾਯੁਧਮਾਲਭੇ। ਆਨਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਰ੍ਤਾਨ੍ਵਸ਼ਂ ਤਵ ਜਨਾਧਿਪ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੱਕਾਂਗਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਚਨਾਤ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਚਾਪ੍ਯੇषਾਮੁਦਤਿष੍ਠਤ੍ਸੁਯੋਧਨਃ
ਕਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਠ ਗਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਮਤਿਮ੍। ਤਤੋ ਮਨੁਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਫਲਿਲਾਂ ਪਦਾਤਿਜਨਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜੀਬੱਧ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗੌਘਪ੍ਰਤਿਮਾ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚਮੂਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰੈਃ ਪਤਾਕਾਭਿਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ। ਰਥੈਰ੍ਨਾਗੈਃ ਪਦਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਤੀਵ ਸਂਕੁਲਾ
ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਸੁਤਿ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਭੀੜੀ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵ੍ਯਪੇਤਾਭ੍ਰਘਨੇ ਕਾਲੇ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਸੀਤ੍ਤੁ ਸ਼ਾਰਦੀ। `ਹਂਸਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਭ੍ਰਮਤ੍ਸਾਰਸਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਆਕਾਸ਼, ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਸਰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਫੌਜ ਵੀ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਧਿਰਾਜਵਤ੍। ਗृਹ੍ਣਨ੍ਨਞ੍ਜਲਿਮਾਲਾਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਧਿਪਃ
ਵਿਜੈ ਦੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਥ ਜੋੜੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਯੋਧਨੋ ਯਯਾਵਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਜ੍ਵਲਮ੍। ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੌਬਲੇਨ ਚ ਦੇਵਿਨਾ
ਸੁਯੋਧਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵਧੀਆ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਰਣ, ਰਾਜਾ ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।