ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇऽਸੁਰਾਃ। ਯੈਰਾਵਿष੍ਟਾ ਘृਣਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਵ ਵੈਰਿਭਿਃ
ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਦਿ ਵਿਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰਨਗੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ, ਦਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨਗੇ।
ਨੈਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨ ਚ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਨ ਪਿਤॄਨ੍ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਨੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਨ ਬਾਲਾਨ੍ਤ੍ਯਵਿਰਾਨ੍ਨ ਚ। ਯੁਧਿ ਸਂਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਕੁਰੂਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਪਿਓ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਾਣੂ, ਬੱਚੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਿੱਤਰ — ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਖਸ਼ਣਗੇ ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨਿਃਸ੍ਨੇਹਾ ਦਾਨਵਾਵਿष੍ਟਾਃ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਿ। ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਨ੍ਧੁਭ੍ਯਃ ਸ੍ਨੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੂਰਤਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ-ਮੁਹੱਬਤ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਗੇ।
ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕਲੁषੀਕृਤਮਾਨਸਾਃ। ਅਨਭਿਜ੍ਞਾਤਮੂਲਾਸ਼੍ਚ ਦੈਵਾਚ੍ਚ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਤ੍। ਵ੍ਯਾਭਾषਮਾਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਖਰਾਬ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੌਰੁषੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸ਼੍ਲਾਘਮਾਨਾਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਸਭ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ, ਕੁਰੂਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਗੇ।
ਤੇਪਿ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਵਧਂ ਚੈषਾਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੈਵਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਪਰ ਉਹ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਗੇ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਦੈਤ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਨਿषੁ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਸ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤੇ ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨਗੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਥਾ। `ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨਤਿ ਤੇ ਵੀਰਾਸ੍ਤਵਾਰਿषੁ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਮਲਾ ਕਰਨਗੇ।
ਯਚ੍ਚ ਤੇऽਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਵੀਰ ਭਯਮਰ੍ਜੁਨਸਂਭਵਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਵਿਹਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਧੋਪਾਯੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵੈ
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਡਰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਉਪਾਏ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਹਤਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਣਮੂਰ੍ਤਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਤਦ੍ਵੈਰਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਵੀਰ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਮਾਰੇ ਗਏ ਨਰਕ ਦੀ ਆਤਮਾ ਕਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ।
ਸ ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ। ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਾਰੀਨ੍ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਕਰਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾ ਵਜ੍ਰੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ। ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕਵਚਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯਾਪਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਚਲਾਕੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਣ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਭਿਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਤੇ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾ ਇਤਿ। ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੇऽਰ੍ਜੁਨਂ ਵੀਰਂ ਯੁਧਿ ਹਿਂਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਗੇ—ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਅਸਪਤ੍ਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਯਂ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾ ਨृਪ। ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਗਮਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੈਤਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਭੋਗਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਨष੍ਟੇ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਕ੍ਸ਼ੋ ਹੀਯੇਤ ਕੌਰਵ। ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਨ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਨ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕਥਂਚਨ। ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਗਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਰਾਜਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ਦਾਨਵਰ੍षਭਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਅਡੋਲ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਜਯਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਚੇਤ੍ਯਥ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ—'ਜਾ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।'
ਤੈਰ੍ਵਿਸृष੍ਟਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕृਤ੍ਯਾ ਸੈਵਾਨਯਤ੍ਪੁਰਃ। ਤਮੇਵ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਤਿਆ ਨੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਂ ਵੀਰਂ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਚ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਕ੍ਰਤਿਆ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਗਤਾਯਾਮਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਭੂਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਚਿਨ੍ਤਯਤ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਸਮਝੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਂਮृਸ਼੍ਯ ਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਵੋਕ੍ਤਾਨਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ'। ਵਿਜੇष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਪਾਣ੍ਡੂਨਿਤਿ ਚਾਸ੍ਯਾਭਵਨਮਤਿਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ—'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਕਰ੍ਣਂ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਮਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਤੇ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਯੋਗ ਤੇ ਸਮਰਥ ਸਮਝਿਆ।
ਏਵਮਾਸ਼ਾ ਦृਢਾ ਤਸ੍ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਵਿਨਿਰ੍ਜਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਭਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਨ ਦੀ ਪੱਕੀ ਆਸ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਰ੍ਣੋऽਪ੍ਯਾਵਿष੍ਟਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਨਰਕਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵਧੇ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਮਤਿਮ੍
ਕਰਣ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਰਕ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਠੋਰ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੀਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਃ। ਰਜਸ੍ਤਮੋਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਵਧੈषਿਣਃ
ਉਹ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਜ ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਨ ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਨ੍ਤੋऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਚਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦੇਤਦ੍ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ। `ਕृਤ੍ਯਯਾऽऽਨਾਯ੍ਯਕਥਿਤਂ ਯਦਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿ ਦਾਨਵੈਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਰਾਹੀਂ ਆਖੀ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਨਿਸ਼ਨ੍ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਹੇਤੁਮਦ੍ਵਚਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਮृਤੋ ਜਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਜੀਵਨ੍ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਮृਤਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤਃ ਕੌਰਵੇਯ ਕੁਤੋ ਜਯਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਕੌਰਵ, ਨਾ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜਿੱਤ।
ਨ ਕਾਲਾऽਦ੍ਯ ਵਿषਾਦਸ੍ਯ ਭਯਸ੍ਯ ਮਰਣਸ੍ਯ ਵਾ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਵਨਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਨਾਹ ਹਤਾਸੀ ਦਾ ਹੈ, ਨਾਹ ਡਰ ਦਾ, ਨਾਹ ਮੌਤ ਦਾ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਆਖੀ।