ਕਰ੍ਣਸੌਬਲਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵਚਨਾਨ੍ਯਸੌ। ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਰੀਡਯਾऽਭਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮਗਮਤ੍ਪਰਮ੍
ਕਰਨਾ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਯੁਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਧਰ੍ਮਧਨਸੌਖ੍ਯੇਨ ਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਨ ਚਾਜ੍ਞਯਾ
ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਆਖਿਆ: 'ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਧਨ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਆਗਿਆ ਨਾਲ—'
ਨੈਵ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਾ ਵਿਹਨ੍ਯਤ ਗਚ੍ਛਤ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੇਯਂ ਮਮ ਮਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨੇ
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਚਾਹੀਦੇ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਜਾਓ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪਾਓ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਨਗਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੋ ਮਮ। ਤ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚ੍ ਰਾਜਾਨਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾऽਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਭਾਰਤ। ਕਥਂ ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਹੀਨਾਃ ਪੁਰਂ ਵਯਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਸ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰਮਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਾਤृਭਿਃ ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਚ। ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਮਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਨ੍ਨ ਵ੍ਯਚਾਲ੍ਯਤ
ਦੋਸਤਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਸਚੈ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦਰ੍ਭਾਸ੍ਤਰਣਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਪਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਲੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਿਛਾਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਕੁਸ਼ਚੀਰਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਪਰਂ ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਾਗ੍ਯਤੋ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਨਿਯਮਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਨਸੋਪਚਿਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰਸ੍ ਚ ਬਹਿਃਕ੍ਰਿਯਾਃ। `ਤਸ੍ਥੌਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ੇऽਥਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਾਮ੍
ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੀ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਿਸਚੈ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ। ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸੂਝ ਗਏ।
ਤੇ ਸ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਂ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਵੈ। ਆਹ੍ਵਾਨਾਯ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਰ੍ਮ ਵੈਤਾਨਸਂਭਵਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੈਤਾਨ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਦੀ ਰਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤ੍ਯੁਸ਼ਨੋਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਅਥਰ੍ਵਵੇਦਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਯਾਸ਼੍ਚੌਪਨਿषਦਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਪ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਮਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਾਹਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਜੁਹ੍ਵਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਹਵਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਾਃ ਸੁਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ
ਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਂਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਧਵਰਯੂ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਰਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧੌ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਾ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਾ। ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਜਣੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਉੱਠੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਆਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਰੀਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਯੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਹਾਨਯ
ਉਥੇ ਦੈਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।'
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ। ਨਿਮੇषਾਦਗਮਚ੍ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਤੁਰ ਪਈ ਅਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਚ੍ਚ ਪੁਰਤਸ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ 'ਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਨੀਤਂ ਨृਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਂਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਗਈਆਂ।
ਦृਢਮੇਨਂ ਪਰਿष੍ਯਜ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਦਾ'। ਸਾਭਿਮਾਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਗਰਵ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਭੋਃ ਸੁਯੋਧਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਰਤਾਨਾਂ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹ। ਸ਼ੂਰੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਜੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।
ਅਕਾਰ੍षੀਃ ਸਾਹਸਮਿਦਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਆਤ੍ਮਤ੍ਯਾਗੀ ਹ੍ਯਧੋ ਯਾਤਿ ਵਾਚ੍ਯਤਾਂ ਚਾਯਸ਼ਸ੍ਕਰੀਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਉਤਾਵਲਾਪਣ, ਭੁੱਖ ਹੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਮਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਜੋ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਵਿਰੁਦ੍ਧੇषੁ ਬਹੁਪਾਪੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ। ਮੂਲਘਾਤਿषੁ ਸਜ੍ਜਨ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਃ
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਪਾਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜੜ ਤੋਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਨਿਯਚ੍ਛੈਨਾਂ ਮਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸੁਖਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਯਸ਼ਃਪ੍ਰਤਾਪਵੀਰ੍ਯਘ੍ਨੀਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਹਰ੍षਵਰ੍ਧਨੀਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਉਹ ਨੀਅਤ ਰੋਕੋ ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਭੋ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਤਾਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਨृਪ। ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਚ ਰਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਤਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੱਚੀ ਤੇ ਦਿਵਿ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹਕੀਕਤ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਚਨਾ; ਫਿਰ ਹੌਸਲਾ ਪਕੜੋ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਵ ਤਪਸਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਲਬ੍ਧੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਪੂਰ੍ਵਕਾਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਵਜ੍ਰਸਂਚਯੈਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਭੇਦ੍ਯਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਃਕਾਯਸ਼੍ਚ ਤੇऽਨਘ। ਕृਤਃ ਪੁष੍ਪਮਯੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਰੂਪਤਸ੍ਤ੍ਰੀਮਨੋਹਰਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਹੇਠਲਾ ਸਰੀਰ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਟੁੱਟ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੀਸ਼੍ਵਰਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਵ ਦੇਹੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨ ਮਾਨੁषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇਸ਼ਵਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀ; ਤੁਸੀਂ ਦਿਵਿ ਹੋ, ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਭਗਦਤ੍ਤਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਤੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਭਗਦੱਤ ਆਗੂ, ਜੋ ਦਿਵਿ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਤਦਲਂ ਤੇ ਵਿषਾਦੇਨ ਭਯਂ ਤਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਸਂਭੂਤਾ ਬੁਵਿ ਦਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ; ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਦਾਨਵ ਆਏ ਹਨ।