ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਸਦਾ ਚੇਦਿषੁ ਮਾਨਦ। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚੇਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੈਵੋਪਭੋਗ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਮਹਤ੍। ਆਕਾਸ਼ਗਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਮੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਇਕ ਵੱਡਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਕੱਚ ਵਰਗਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਚਰਿष੍ਯਸ੍ਯੁਪਰਿਸ੍ਥੋ ਹਿ ਦੇਵੋ ਵਿਗ੍ਰਹਵਾਨਿਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉੱਪਰ-ਉੱਪਰ ਚੱਲੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਵੈਜਯਨ੍ਤੀਂ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍। ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਮਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕੇਗਾ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚੈਤਦੇਵੇਹ ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਲੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਧਨ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੈਨੂੰ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਯष੍ਟਿਂ ਚ ਵੈਣਵੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨਃ। ਇष੍ਟਪ੍ਰਦਾਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੈਣ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਂਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯ ਨृਪਤਿਂ ਤਪਸਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਚੇਦੀਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤਦਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਭੂਮੌ ਭੂਮਿਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਸਵਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪੂਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਮਖਮ੍। ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਦ੍ਯਾਪਿ ਯष੍ਟੇਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਰਸਮ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ। ਅਪਰੇਦ੍ਯੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਯੋ ਨृਪੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਸਮ ਚਲਾਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾਯਾ ਪਿਟਕੈਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਣੈਃ। `ਮਾਲ੍ਯਦਾਮਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕਿष੍ਕੁਸਂਮਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਲੱਕੜੀ ਚੌਕੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਲਿਆਂ ਤੇ ਫੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਤੀ-ਦੋਹੀਂ ਹੱਥ ਲੰਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪਿਟਕੇ ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰਤ੍ਨਿਕੋਚ੍ਛ੍ਰਯੇ। ਮਹਾਰਜਨਵਾਸਾਂਸਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧ੍ਵਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਹੱਥ ਉੱਚੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੋਭਿਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭੈਃ। ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾਥ ਧ੍ਵਜ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦਾ
ਉਹਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਪੜੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਝੰਡਾ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਨਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦਾ'। ਭਗਵਾਨ੍ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਯष੍ਟਿਰੂਪੇਣ ਵਾਸਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਗृਹੀਤੇਨ ਵਸੋਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। `ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਾਦਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਸਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜੋ ਆਪ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਮਾਣੀਭਦਰ ਆਦਿਕ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਿਭ੍ਯਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ। ਅਲਙ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਦਾਮੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਨ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੀਤੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृਤਿਭਿਃ ਸਜਲੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਸਭਾਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਕਥਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ, ਜਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਮਨ੍ਤੇ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ। ਸੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਮਨ੍ਤੇ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਭਟ, ਮਾਗਧ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਦਾਕਾਰ ਵੀ ਰਸ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੁ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍। ਸਾਨ੍ਤਃਪੁਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ।
ਮਹਾਰਜਨਵਾਸਾਂਸਿ ਵਸਿਤ੍ਵਾ ਚੇਦਿਰਾਟ੍ ਤਦਾ। ਜਾਤਿਹਿਙ੍ਗੁਲਕੇਨਾਕ੍ਤਃ ਸਦਾਰੋ ਮੁਮੁਦੇ ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਲਾਲ ਹਿੰਗੁਲ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਏਵਂ ਜਾਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਹਂ ਵਸੁਃ।।' ਯਥਾ ਚੇਦਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਕਾਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਂ ਵਸੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਸੁ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਮਹਾ ਮਨਾਇਆ ਸੀ।
ਏਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸੁਕृਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। `ਹਰਿਭਿਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਂ ਰਥਮ੍
ਵਸੁ ਲਈ ਕੀਤੀ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਸਹ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਚ ਵृਤੋ ਹ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ।' ਵਸੁਨਾ ਰਾਜਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਉਹ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਵਸੁ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਯੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮੁਦਾ ਯਥਾ ਚੇਦਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ। ਕਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮੁਦਾ ਯਥਾ ਚੇਦਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ—
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਿਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਥਾ ਸ੍ਫੀਤੋ ਜਨਪਦੋ ਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਆਵੇਗੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਗੇ।
ਨਿਰੀਤਿਕਾਨਿ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬਹੁਧਾ ਨृਪ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਨ ਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤੇ ਕਥਂਚਨ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣਗੇ।
ਏਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਰਾਧਿਪ। ਵਸੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਘਵਤਾ ਮਹਾਰਾਜੋऽਭਿਸਤ੍ਕृਤਃ। ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਵਸੁ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਸਵਂ ਕਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਯੇ ਨਰਾਃ। ਭੂਮਿਰਤ੍ਨਾਦਿਭਿਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਥਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਵਰਦਾਨਮਹਾਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋਤ੍ਸਵੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਰਤਨ ਆਦਿ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਉਤਸਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਮਘਵਤਾ ਵਸੁਸ਼੍ਚੇਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ। ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚੇਦਿਸ੍ਥਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ, ਮਘਵਤ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।