ਸਮ੍ਯਗੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਕਰ੍ਣੇਨ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਕੌਰਵ ਤ੍ਵਯਾ। ਮਯਾ ਹृਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਫੀਤਾਂ ਤਾਂ ਮੋਹਾਦਪਹਾਸਿ ਕਿਮ੍
ਕਰਨਾ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਕੌਰਵ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨृਪਵਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਦ੍ਯ ਵਾऽਪ੍ਯਵਗਨ੍ਛਾਮਿ ਨ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਸੇਵਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਹਰ੍षਂ ਦੈਨ੍ਯਂ ਵਾ ਨ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਸ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਮਾਮਮਿਵਾਮ੍ਭਸਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੱਚਾ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਭੀਰੁਂ ਮृਦੁਂ ਕ੍ਲੀਬਂ ਦੀਰ੍ਘਸੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਾਦਿਨਮ੍। ਵ੍ਯਸਨਾਦ੍ਵਿषਯਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨ ਭਜਨ੍ਤਿ ਨृਪਂ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਡਰਪੋਕ, ਨਰਮ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਆਲਸੀ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਜਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਸਤ੍ਕृਤਸ੍ਯ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ੋਕੋ ਵਿਪਰੀਤੇ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਮਾ ਕृਤਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਸ਼ੋਕਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਨਾਸ਼ਯ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਲਟ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਗਮ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਗਮ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।
ਯਤ੍ਰ ਹਰ੍षਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਚਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਪਰੀਤਮਿਦਂ ਤਵ
ਜਿੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਗਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਲਟ ਗੱਲ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦਮਾ ਤ੍ਯਜਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਸੁਕृਤਂ ਸ੍ਮਰ। ਕਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਕ੍ਰਿਯਾਮੇਤਾਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਧਰਮ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਇਹ ਕੰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਵਸ੍ਤਾਪ੍ਯ ਚੈਵ ਤਾਨ੍। ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੈषਾਂ ਤਤਃ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਦੇ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸ਼ਕੁਨੇਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰਂ ਵਿਕृਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹृਦਾਤ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭਰਾਤਾ-ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ—
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਾਧੁਜਾਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾऽਜਿਘ੍ਰਤ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਕਰ੍ਣਸੌਬਲਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵਚਨਾਨ੍ਯਸੌ। ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਰੀਡਯਾऽਭਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮਗਮਤ੍ਪਰਮ੍
ਕਰਨਾ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਯੁਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਧਰ੍ਮਧਨਸੌਖ੍ਯੇਨ ਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਨ ਚਾਜ੍ਞਯਾ
ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਆਖਿਆ: 'ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਧਨ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਆਗਿਆ ਨਾਲ—'
ਨੈਵ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਾ ਵਿਹਨ੍ਯਤ ਗਚ੍ਛਤ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੇਯਂ ਮਮ ਮਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨੇ
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਚਾਹੀਦੇ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਜਾਓ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪਾਓ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਨਗਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੋ ਮਮ। ਤ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚ੍ ਰਾਜਾਨਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾऽਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਭਾਰਤ। ਕਥਂ ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਹੀਨਾਃ ਪੁਰਂ ਵਯਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਸ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰਮਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਾਤृਭਿਃ ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਚ। ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਮਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਨ੍ਨ ਵ੍ਯਚਾਲ੍ਯਤ
ਦੋਸਤਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਸਚੈ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦਰ੍ਭਾਸ੍ਤਰਣਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਪਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਲੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਿਛਾਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਕੁਸ਼ਚੀਰਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਪਰਂ ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਾਗ੍ਯਤੋ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਨਿਯਮਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਨਸੋਪਚਿਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰਸ੍ ਚ ਬਹਿਃਕ੍ਰਿਯਾਃ। `ਤਸ੍ਥੌਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ੇऽਥਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਾਮ੍
ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੀ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਿਸਚੈ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ। ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸੂਝ ਗਏ।
ਤੇ ਸ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਂ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਵੈ। ਆਹ੍ਵਾਨਾਯ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਰ੍ਮ ਵੈਤਾਨਸਂਭਵਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੈਤਾਨ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਦੀ ਰਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤ੍ਯੁਸ਼ਨੋਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਅਥਰ੍ਵਵੇਦਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਯਾਸ਼੍ਚੌਪਨਿषਦਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਪ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਮਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਾਹਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਜੁਹ੍ਵਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਹਵਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਾਃ ਸੁਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ
ਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਂਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਧਵਰਯੂ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਰਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧੌ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਾ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਾ। ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਜਣੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਉੱਠੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਆਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਰੀਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਯੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਹਾਨਯ
ਉਥੇ ਦੈਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।'
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ। ਨਿਮੇषਾਦਗਮਚ੍ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਤੁਰ ਪਈ ਅਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਚ੍ਚ ਪੁਰਤਸ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ 'ਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਨੀਤਂ ਨृਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਂਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਗਈਆਂ।
ਦृਢਮੇਨਂ ਪਰਿष੍ਯਜ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਦਾ'। ਸਾਭਿਮਾਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਗਰਵ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।