ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈ ਰਾਜਨ੍ਭਵਦ੍ਵਿषਯਵਾਸਿਭਿਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸਿ ਕਤਤ੍ਰਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੁਭਾਅਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਨ ਚੈਤਤ੍ਸਾਧੁ ਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ੍ਵਸੇਨਯਾ ਸਂਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਨਾਨੁਯਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪृष੍ਠਤਃ
ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਚਲੇ।
ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਪਲਾਯਿਨਃ। ਭਵਤਸ੍ਤੇ ਸਭਾਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰੇष੍ਯਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਜੇ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯਾਪ੍ਯੁਪਭੁਞ੍ਜਸੇ। ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਵੇਖ—ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵਧੇਰੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਤਦਲਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿषਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍'। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਰਾਜਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਗਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਠੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਨृਪਤੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿषਯਵਾਸਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਾਚਰਿਤਵ੍ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮੀਹ ਭਵਤ੍ਪਾਦੌ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਨਰਿਮਰ੍ਦਨ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਜੀਵਿਤੁਮਹਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਹੀਨੋ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਾਯੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਹਾਸ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਜੀਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਵਾਸ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨੈਵੋਤ੍ਥਾਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਕਰਨਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਠਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਮਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁਕਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਉਵਾਚ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਸ੍ਤਦਾ
ਉਪਵਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕੁਨੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀ।
ਸਮ੍ਯਗੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਕਰ੍ਣੇਨ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਕੌਰਵ ਤ੍ਵਯਾ। ਮਯਾ ਹृਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਫੀਤਾਂ ਤਾਂ ਮੋਹਾਦਪਹਾਸਿ ਕਿਮ੍
ਕਰਨਾ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਕੌਰਵ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨृਪਵਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਦ੍ਯ ਵਾऽਪ੍ਯਵਗਨ੍ਛਾਮਿ ਨ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਸੇਵਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਹਰ੍षਂ ਦੈਨ੍ਯਂ ਵਾ ਨ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਸ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਮਾਮਮਿਵਾਮ੍ਭਸਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੱਚਾ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਭੀਰੁਂ ਮृਦੁਂ ਕ੍ਲੀਬਂ ਦੀਰ੍ਘਸੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਾਦਿਨਮ੍। ਵ੍ਯਸਨਾਦ੍ਵਿषਯਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨ ਭਜਨ੍ਤਿ ਨृਪਂ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਡਰਪੋਕ, ਨਰਮ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਆਲਸੀ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਜਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਸਤ੍ਕृਤਸ੍ਯ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ੋਕੋ ਵਿਪਰੀਤੇ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਮਾ ਕृਤਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਸ਼ੋਕਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਨਾਸ਼ਯ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਲਟ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਗਮ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਗਮ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।
ਯਤ੍ਰ ਹਰ੍षਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਚਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਪਰੀਤਮਿਦਂ ਤਵ
ਜਿੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਗਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਲਟ ਗੱਲ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦਮਾ ਤ੍ਯਜਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਸੁਕृਤਂ ਸ੍ਮਰ। ਕਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਕ੍ਰਿਯਾਮੇਤਾਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਧਰਮ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਇਹ ਕੰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਵਸ੍ਤਾਪ੍ਯ ਚੈਵ ਤਾਨ੍। ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੈषਾਂ ਤਤਃ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਦੇ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸ਼ਕੁਨੇਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰਂ ਵਿਕृਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹृਦਾਤ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭਰਾਤਾ-ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ—
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਾਧੁਜਾਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾऽਜਿਘ੍ਰਤ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਕਰ੍ਣਸੌਬਲਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵਚਨਾਨ੍ਯਸੌ। ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਰੀਡਯਾऽਭਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮਗਮਤ੍ਪਰਮ੍
ਕਰਨਾ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਯੁਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਧਰ੍ਮਧਨਸੌਖ੍ਯੇਨ ਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਨ ਚਾਜ੍ਞਯਾ
ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਆਖਿਆ: 'ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਧਨ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਆਗਿਆ ਨਾਲ—'
ਨੈਵ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਾ ਵਿਹਨ੍ਯਤ ਗਚ੍ਛਤ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੇਯਂ ਮਮ ਮਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨੇ
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਚਾਹੀਦੇ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਜਾਓ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪਾਓ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਨਗਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੋ ਮਮ। ਤ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚ੍ ਰਾਜਾਨਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾऽਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਭਾਰਤ। ਕਥਂ ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਹੀਨਾਃ ਪੁਰਂ ਵਯਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਸ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰਮਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਾਤृਭਿਃ ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਚ। ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਮਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਨ੍ਨ ਵ੍ਯਚਾਲ੍ਯਤ
ਦੋਸਤਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਸਚੈ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦਰ੍ਭਾਸ੍ਤਰਣਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਪਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਲੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਿਛਾਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਕੁਸ਼ਚੀਰਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਪਰਂ ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਾਗ੍ਯਤੋ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਨਿਯਮਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਨਸੋਪਚਿਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰਸ੍ ਚ ਬਹਿਃਕ੍ਰਿਯਾਃ। `ਤਸ੍ਥੌਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ੇऽਥਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਾਮ੍
ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੀ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਿਸਚੈ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ। ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸੂਝ ਗਏ।