ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਨੋ ਦੁਸ਼ਾਸਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠਃ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਸਗਦ੍ਗਦਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਪ੍ਰਸੀਦੇਤ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਿਰਪਾ ਕਰ!' ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਦੁਃਖਿਤਃ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਜਂ ਜਲਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍। ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਨੈਤਦੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਵਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਵਿਦੀਰ੍ਯਤ੍ਸਕਲਾ ਭੂਮਿਰ੍ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਕਲੀਭਵੇਤ੍। ਰਵਿਰਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਂ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸੋਮਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਆਸਮਾਨ ਵੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਠੰਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਵਾਯੁਃ ਸ਼ੈਘ੍ਰ੍ਯਮਥੋ ਜਹ੍ਯਾਦ੍ਧਿਮਵਾਂਸ਼੍ਚ ਹਿਮਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਸ਼ੁष੍ਯੇਤ੍ਤੋਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਰਪ੍ਯੁष੍ਣਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਆਪਣਾ ਹਿਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਨ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸੇਯਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ੋਕਕृਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਹृਦਾਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਃ' ਤ੍ਵਮੇਵ ਨਃਕੁਲੇਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ। ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਮਾਨਾਰ੍ਹੌ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਦਰਯੋਗ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਤੌ ਦੁਃਖਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸੁਯੋਧਨੌ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾਵਿष੍ਟਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਕੋਲ ਕਰਣ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿषੀਦਥਃ ਕਿਂ ਕੌਰਵ੍ਯੌ ਬਾਲਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਾਵਿਵ। ਨ ਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ੋਚਮਾਨਸ੍ਯ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਕੌਰਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਜੋ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦਾ ਚ ਸ਼ੋਚਤਃ ਸ਼ੋਕੋਵ੍ਯਸਨਂ ਨਾਪਕਰ੍षਤਿ। ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਕਿਂ ਤਤਃ ਸ਼ੋਕੇ ਸ਼ੋਚਮਾਨੌ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਥਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ।
ਧृਤਿਂ ਗृਹ੍ਣੀਤਂ ਮਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੌ ਨਨ੍ਦਯਿष੍ਯਥਃ। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ੍ਤਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਤੁਾਡਾ ਮੁਕਤੀ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਪਯਵਾਸਿਭਿਃ। ਪਾਲ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤੇ ਹਿ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯੇਵਂਗਤੇ ਮਨ੍ਯੁਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਵਿषਣ੍ਣਾਸ੍ਤਵ ਸੋਦਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਾਯਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੇਰੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਣ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਵੀ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਤਦਲਂ ਦੁਃਖਿਤਾਨੇਤਾਨ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ'। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵ੍ਰਜ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਸੋਦਰਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਉਠੋ, ਚਲੋ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿਓ।
ਰਾਜਨ੍ਨਦ੍ਯਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵੈਵ ਲਘੁਸਤ੍ਵਤਾਮ੍। `ਅਲ੍ਪਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧੇਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮਵਿਵੇਕਿਤਾਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਛੋਟਾਈ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਝੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਸਿ। ਸਦ੍ਯੋ ਵਸ਼ਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸੇਨਾਜੀਵੈਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਤਥਾ ਵਿषਯਵਾਸਿਭਿਃ। ਅਜ੍ਞਾਤੈਰ੍ਯਦਿ ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੈਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਤੇਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਚਾਹੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਸੈਨਿਕ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿਤ੍ਵਾऽਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਨਿਗृਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਸੈਨਿਕੈਃ
ਅਕਸਰ, ਮੁੱਖ ਲੋਕ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਡਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੇਨਾਜੀਵਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵਿषਯੇ ਸਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਤੈਃ ਸਂਗਮ੍ਯ ਨृਪਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤਿਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੈਨਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈ ਰਾਜਨ੍ਭਵਦ੍ਵਿषਯਵਾਸਿਭਿਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸਿ ਕਤਤ੍ਰਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੁਭਾਅਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਨ ਚੈਤਤ੍ਸਾਧੁ ਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ੍ਵਸੇਨਯਾ ਸਂਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਨਾਨੁਯਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪृष੍ਠਤਃ
ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਚਲੇ।
ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਪਲਾਯਿਨਃ। ਭਵਤਸ੍ਤੇ ਸਭਾਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰੇष੍ਯਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਜੇ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯਾਪ੍ਯੁਪਭੁਞ੍ਜਸੇ। ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਵੇਖ—ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵਧੇਰੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਤਦਲਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿषਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍'। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਰਾਜਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਗਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਠੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਨृਪਤੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿषਯਵਾਸਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਾਚਰਿਤਵ੍ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮੀਹ ਭਵਤ੍ਪਾਦੌ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਨਰਿਮਰ੍ਦਨ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਜੀਵਿਤੁਮਹਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਹੀਨੋ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਾਯੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਹਾਸ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਜੀਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਵਾਸ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨੈਵੋਤ੍ਥਾਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਕਰਨਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਠਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਮਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁਕਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਉਵਾਚ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਸ੍ਤਦਾ
ਉਪਵਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕੁਨੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀ।