ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨ ਚਿਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾऽਹਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਬੇਅਖਲ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਧਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ, ਹੇ ਭਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਿਆ।
ਅਹੋ ਵਤ ਯਥੇਦਂ ਮੇ ਕष੍ਟਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਕृਤਮ੍। ਸ੍ਵਯਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਨਾ ਮੋਹਾਦ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ! ਆਪਣੀ ਹੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸਿष੍ਯੇ ਨ ਹਿਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਚੇਤਯਾਨੋ ਹਿ ਕੋ ਜੀਵੇਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਰੁਦ੍ਧृਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜੀਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਕੇ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਵਹਸਿਤੋ ਮਾਨੀ ਪੌਰੁषਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਾਢ੍ਯੈਸ਼ਚ੍ ਸਾਵਮਾਨਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਖੌਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਿਗਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ।'
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਭਿषੇਕਂ ਨृਪੋ ਭਵ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਸ੍ਫੀਤਾਂਕਰ੍ਣਸੌਬਲਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਰਾਜਾ ਬਣ। ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੁਵਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਇਸ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰ।
ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪਾਲਯ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਂ ਮਰੁਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਯਥਾ। ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚੋਪਜੀਵਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਜੀਵਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜੀਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸਦਾ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵੀਥਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਮਾਦਤਃ। ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਭਵੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਵਰਤਾਓ ਕਰ, ਤੇ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਾ ਕਰ; ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਜ੍ਞਾਤੀਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਪਸ਼੍ਯੇਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਯਥਾ। ਗੁਰਵਃ ਪਾਲਨੀਯਾਸ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛ ਪਾਲਯ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ; ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਜਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ।
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਂਸ਼੍ਚਾਵਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍। ਕਣ੍ਠੇ ਚੈਨਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਲਗਾ; ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਨੋ ਦੁਸ਼ਾਸਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠਃ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਸਗਦ੍ਗਦਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਪ੍ਰਸੀਦੇਤ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਿਰਪਾ ਕਰ!' ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਦੁਃਖਿਤਃ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਜਂ ਜਲਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍। ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਨੈਤਦੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਵਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਵਿਦੀਰ੍ਯਤ੍ਸਕਲਾ ਭੂਮਿਰ੍ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਕਲੀਭਵੇਤ੍। ਰਵਿਰਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਂ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸੋਮਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਆਸਮਾਨ ਵੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਠੰਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਵਾਯੁਃ ਸ਼ੈਘ੍ਰ੍ਯਮਥੋ ਜਹ੍ਯਾਦ੍ਧਿਮਵਾਂਸ਼੍ਚ ਹਿਮਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਸ਼ੁष੍ਯੇਤ੍ਤੋਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਰਪ੍ਯੁष੍ਣਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਆਪਣਾ ਹਿਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਨ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸੇਯਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ੋਕਕृਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਹृਦਾਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਃ' ਤ੍ਵਮੇਵ ਨਃਕੁਲੇਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ। ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਮਾਨਾਰ੍ਹੌ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਦਰਯੋਗ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਤੌ ਦੁਃਖਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸੁਯੋਧਨੌ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾਵਿष੍ਟਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਕੋਲ ਕਰਣ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿषੀਦਥਃ ਕਿਂ ਕੌਰਵ੍ਯੌ ਬਾਲਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਾਵਿਵ। ਨ ਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ੋਚਮਾਨਸ੍ਯ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਕੌਰਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਜੋ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦਾ ਚ ਸ਼ੋਚਤਃ ਸ਼ੋਕੋਵ੍ਯਸਨਂ ਨਾਪਕਰ੍षਤਿ। ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਕਿਂ ਤਤਃ ਸ਼ੋਕੇ ਸ਼ੋਚਮਾਨੌ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਥਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ।
ਧृਤਿਂ ਗृਹ੍ਣੀਤਂ ਮਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੌ ਨਨ੍ਦਯਿष੍ਯਥਃ। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ੍ਤਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਤੁਾਡਾ ਮੁਕਤੀ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਪਯਵਾਸਿਭਿਃ। ਪਾਲ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤੇ ਹਿ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯੇਵਂਗਤੇ ਮਨ੍ਯੁਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਵਿषਣ੍ਣਾਸ੍ਤਵ ਸੋਦਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਾਯਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੇਰੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਣ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਵੀ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਤਦਲਂ ਦੁਃਖਿਤਾਨੇਤਾਨ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ'। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵ੍ਰਜ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਸੋਦਰਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਉਠੋ, ਚਲੋ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿਓ।
ਰਾਜਨ੍ਨਦ੍ਯਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵੈਵ ਲਘੁਸਤ੍ਵਤਾਮ੍। `ਅਲ੍ਪਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧੇਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮਵਿਵੇਕਿਤਾਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਛੋਟਾਈ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਝੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਸਿ। ਸਦ੍ਯੋ ਵਸ਼ਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸੇਨਾਜੀਵੈਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਤਥਾ ਵਿषਯਵਾਸਿਭਿਃ। ਅਜ੍ਞਾਤੈਰ੍ਯਦਿ ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੈਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਤੇਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਚਾਹੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਸੈਨਿਕ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿਤ੍ਵਾऽਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਨਿਗृਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਸੈਨਿਕੈਃ
ਅਕਸਰ, ਮੁੱਖ ਲੋਕ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਡਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੇਨਾਜੀਵਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵਿषਯੇ ਸਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਤੈਃ ਸਂਗਮ੍ਯ ਨृਪਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤਿਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੈਨਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।