ਯੇ ਮੇ ਨਿਰਾਕृਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਿਪੁਰ੍ਯੇषਾਮਹਂ ਸਦਾ। ਤੈਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਹਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤੈਰੇਵ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੁਕਰਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ; ਮੇਰੀ ਮਾੜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਵੀਰ ਵਧਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣੇ। ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤਦ੍ਭਵਿਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਨੈਵਂਭੂਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਿਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜੀਉਣ ਨਾਲੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ।
ਭਵੇਦ੍ਯਸ਼ਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮੇ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਤੋ ਵਧਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦਨੇऽਕ੍ਸ਼ਯਾਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸਿष੍ਯੇ ਯੂਯਂ ਵ੍ਰਜਤ ਵੈ ਗृਹਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖੋ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਣ।
ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਹृਦੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਰਣ ਤੇ ਹੋਰ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ।
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਸਂਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਰਾਕृਤਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਨਾਪਹੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦਾਂ ਮਾਨਕृਤ੍ਤਥਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਠੁਕਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਕਾਮਂ ਰਣਸ਼ਿਰਸ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਵੈ ਵਿਮਾਨਿਤਃ'। ਸ ਸੁਹृਚ੍ਛੋਕਦੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਹਰ੍ਵਰ੍ਧਨਃ। ਵਾਰਣਾਹ੍ਵਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਹੋਇਆ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂਗਾ?
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਕृਪਦ੍ਰੌਣੀ ਵਿਦੁਰਃ ਸਂਜਯਸ੍ਤਥਾ। ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵृਦ੍ਧਸਂਮਤਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੌਣੀ, ਵਿਦੁਰ, ਸੰਜਯ, ਬਾਹਲੀਕ, ਸੌਮਦੱਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼੍ਰੇਣਿਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥੋਦਾਸੀਨਵृਤ੍ਤਯਃ। ਕਿਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਿਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਨਹਂ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਪਾਰੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਜੋ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ? ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿਆਂ?
ਰਿਪੂਣਾਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚੋਰਸਿ। ਆਤ੍ਮਦੋषਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਨਹਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨ ਚਿਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾऽਹਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਬੇਅਖਲ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਧਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ, ਹੇ ਭਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਿਆ।
ਅਹੋ ਵਤ ਯਥੇਦਂ ਮੇ ਕष੍ਟਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਕृਤਮ੍। ਸ੍ਵਯਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਨਾ ਮੋਹਾਦ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ! ਆਪਣੀ ਹੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸਿष੍ਯੇ ਨ ਹਿਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਚੇਤਯਾਨੋ ਹਿ ਕੋ ਜੀਵੇਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਰੁਦ੍ਧृਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜੀਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਕੇ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਵਹਸਿਤੋ ਮਾਨੀ ਪੌਰੁषਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਾਢ੍ਯੈਸ਼ਚ੍ ਸਾਵਮਾਨਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਖੌਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਿਗਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ।'
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਭਿषੇਕਂ ਨृਪੋ ਭਵ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਸ੍ਫੀਤਾਂਕਰ੍ਣਸੌਬਲਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਰਾਜਾ ਬਣ। ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੁਵਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਇਸ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰ।
ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪਾਲਯ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਂ ਮਰੁਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਯਥਾ। ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚੋਪਜੀਵਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਜੀਵਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜੀਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸਦਾ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵੀਥਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਮਾਦਤਃ। ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਭਵੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਵਰਤਾਓ ਕਰ, ਤੇ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਾ ਕਰ; ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਜ੍ਞਾਤੀਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਪਸ਼੍ਯੇਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਯਥਾ। ਗੁਰਵਃ ਪਾਲਨੀਯਾਸ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛ ਪਾਲਯ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ; ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਜਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ।
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਂਸ਼੍ਚਾਵਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍। ਕਣ੍ਠੇ ਚੈਨਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਲਗਾ; ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਨੋ ਦੁਸ਼ਾਸਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠਃ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਸਗਦ੍ਗਦਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਪ੍ਰਸੀਦੇਤ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਿਰਪਾ ਕਰ!' ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਦੁਃਖਿਤਃ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਜਂ ਜਲਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍। ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਨੈਤਦੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਵਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਵਿਦੀਰ੍ਯਤ੍ਸਕਲਾ ਭੂਮਿਰ੍ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਕਲੀਭਵੇਤ੍। ਰਵਿਰਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਂ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸੋਮਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਆਸਮਾਨ ਵੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਠੰਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਵਾਯੁਃ ਸ਼ੈਘ੍ਰ੍ਯਮਥੋ ਜਹ੍ਯਾਦ੍ਧਿਮਵਾਂਸ਼੍ਚ ਹਿਮਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਸ਼ੁष੍ਯੇਤ੍ਤੋਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਰਪ੍ਯੁष੍ਣਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਆਪਣਾ ਹਿਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਨ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸੇਯਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ੋਕਕृਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਹृਦਾਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਃ' ਤ੍ਵਮੇਵ ਨਃਕੁਲੇਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ। ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਮਾਨਾਰ੍ਹੌ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਦਰਯੋਗ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਤੌ ਦੁਃਖਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸੁਯੋਧਨੌ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾਵਿष੍ਟਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਕੋਲ ਕਰਣ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿषੀਦਥਃ ਕਿਂ ਕੌਰਵ੍ਯੌ ਬਾਲਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਾਵਿਵ। ਨ ਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ੋਚਮਾਨਸ੍ਯ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਕੌਰਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਜੋ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।