ਅਥ ਨਃ ਸੈਨਿਕਾਃ ਕੇਚਿਦਮਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੀਨਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਸ਼ਰਣਪ੍ਰਦਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਕੁਝ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨਾਂ ਤੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਹਾਨੁਜਃ। ਸਾਮਾਤ੍ਯਦਾਰੋ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸਹਦਾਰਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ੋ ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਕੁਰੁਦਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। `ਇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਰਣਆਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਛੱਡ ਦਿਓ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਾ ਰਹੇ। ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਧਰਮਰਾਜ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਸੋਦਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਗਮ੍ਯ ਤਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਯਾਚਨ੍ਤ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਯਦਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ ਅਪਿ। `ਆਕਾਸ਼ਚਾਰਿਣੋ ਵੀਰਾ ਨਦਨ੍ਤੋ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਯਮਜੌ ਚ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ। ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵੇ ਰਣਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਖੇਚਰਾ ਦਿਵਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਨੇਵਾਭਿਕਰ੍षਨ੍ਤੋ ਦੀਨਾਨ੍ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਖਿੱਚਦੇ ਲੈ ਗਏ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਅਮਾਨੁषਾਣਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਂ ਘਨਂਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਸਕਦੇ।
ਸਮਾਵृਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਧਨਂਜਯਸਖਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਧਨੰਜਯ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤੈਃ ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਾਮਯਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਜਾਣੀ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤਥਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਾਹਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਚ। ਏਕੀਭੂਤਾਸ੍ਤਤੋ ਵੀਰਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵਿਰਲੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤੌ'। ਅਪੂਜਯੇਤਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਧਨਂਜਯੌ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਇਦਂ ਵਚਨਮਕ੍ਲੀਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤृਨਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਵੀਰ ਮੋਕ੍ਤੁਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮ। ਅਨਰ੍ਹਧਰ੍षਣਾ ਹੀਮੇ ਜੀਵਮਾਨੇषੁ ਪਾਣ੍ਡੁषੁ
ਹੇ ਵਿਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਉਵਾਚ ਯਤ੍ਕਰ੍ਣ ਵਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਰਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ ਸੀ।'
ਸ੍ਥਿਤੋਰਾਜ੍ਯੇਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਾਹੀਨਾਂਸ਼੍ਰਿਯਾਵृਤਃ' ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਨਿਃਸੁਖਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸਦਾਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਿਤਿ
'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞੇ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢੇ, ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਵੰਞੇ, ਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯਮਾਣੇ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਚਸ੍ਤਥਾ। ਭੂਮੇਰ੍ਵਿਵਰਮਨ੍ਵੈਚ੍ਛਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਵ੍ਰੀਡਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦ ਗੰਧਰਵ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਰ ਲੱਭ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਥਾਗਮ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਬਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਮੇਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਕ੍ਸ਼ਮਹਂ ਦੀਨੋ ਬਦ੍ਧਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯੋਪਹृਤਃ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਮੈਂ, ਦੁਖੀ, ਬੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਆ ਗਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯੇ ਮੇ ਨਿਰਾਕृਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਿਪੁਰ੍ਯੇषਾਮਹਂ ਸਦਾ। ਤੈਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਹਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤੈਰੇਵ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੁਕਰਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ; ਮੇਰੀ ਮਾੜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਵੀਰ ਵਧਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣੇ। ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤਦ੍ਭਵਿਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਨੈਵਂਭੂਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਿਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜੀਉਣ ਨਾਲੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ।
ਭਵੇਦ੍ਯਸ਼ਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮੇ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਤੋ ਵਧਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦਨੇऽਕ੍ਸ਼ਯਾਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸਿष੍ਯੇ ਯੂਯਂ ਵ੍ਰਜਤ ਵੈ ਗृਹਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖੋ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਣ।
ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਹृਦੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਰਣ ਤੇ ਹੋਰ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ।
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਸਂਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਰਾਕृਤਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਨਾਪਹੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦਾਂ ਮਾਨਕृਤ੍ਤਥਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਠੁਕਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਕਾਮਂ ਰਣਸ਼ਿਰਸ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਵੈ ਵਿਮਾਨਿਤਃ'। ਸ ਸੁਹृਚ੍ਛੋਕਦੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਹਰ੍ਵਰ੍ਧਨਃ। ਵਾਰਣਾਹ੍ਵਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਹੋਇਆ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂਗਾ?
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਕृਪਦ੍ਰੌਣੀ ਵਿਦੁਰਃ ਸਂਜਯਸ੍ਤਥਾ। ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵृਦ੍ਧਸਂਮਤਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੌਣੀ, ਵਿਦੁਰ, ਸੰਜਯ, ਬਾਹਲੀਕ, ਸੌਮਦੱਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼੍ਰੇਣਿਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥੋਦਾਸੀਨਵृਤ੍ਤਯਃ। ਕਿਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਿਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਨਹਂ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਪਾਰੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਜੋ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ? ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿਆਂ?
ਰਿਪੂਣਾਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚੋਰਸਿ। ਆਤ੍ਮਦੋषਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਨਹਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂ?