ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜੀਵਸਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਦਿष੍ਠ੍ਯਾ ਨਃ ਸਂਗਮਃ ਪੁਨਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਭਾਗ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਮਿਲੇ ਹਾਂ! ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਮਗ੍ਰਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤॄਸ੍ਤੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਵਿਜਿਗੀषੂਨ੍ਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਰੀਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਭਾਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ! ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਵ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤੁਂ ਦੀਰ੍ਯਮਾਣਾਂ ਚ ਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਵ੍ਯਪਯਾਤੋऽਭਿਪੀਡਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਤ੍ਵਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਦ੍ਯੁष੍ਮਾਨਿਹ ਭਾਰਤ। ਅਰਿष੍ਟਾਨਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਦਾਰਬਲਵਾਹਨਾਨ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਮਾਨੁषਾਤ੍
ਪਰ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਤਿ-ਮਾਨਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ।
ਨੈਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਮਾਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤਿ ਭਾਰਤ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਾਹਵੇ
ਭਾਰਤ, ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਉਵਾਚਾਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾ ਰਾਜਨ੍ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ।। ਰਾਜਾਨਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਦ੍ਧਂ ਨਿਗਡਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਕਰਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜਾਨਤਸ੍ਤੇ ਰਾਧੇਯ ਨਾਭ੍ਯਸੂਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਚਃ। ਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਜਿਤਾਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੇਜਸਾ ਮਯਾ
ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ। ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਹਾਰ ਗਏ।
ਆਯੋਧਿਤਾਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸੁਚਿਰਂ ਸੋਦਰੈਰ੍ਮਮ। ਮਯਾ ਸਹ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृਤਸ਼੍ਚੋਭਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਬਾਹੁਬਲੀ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ।
ਮਾਯਾਧਿਕਾਸ੍ਤ੍ਵਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਯਦਾ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਯਦ੍ਗਤਾਃ। ਤਦਾ ਨੋ ਨ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਤ੍ਖੇਚਰੈਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਪਰਾਜਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਰਣੇ ਬਨ੍ਧਨਮੇਵ ਚ। ਸਭृਤ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾਰਬਲਵਾਹਨਾਃ। ਉਚ੍ਚੈਰਾਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਕੈਦ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਡੇ ਨੌਕਰ, ਮੰਤਰੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ।
ਅਥ ਨਃ ਸੈਨਿਕਾਃ ਕੇਚਿਦਮਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੀਨਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਸ਼ਰਣਪ੍ਰਦਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਕੁਝ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨਾਂ ਤੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਹਾਨੁਜਃ। ਸਾਮਾਤ੍ਯਦਾਰੋ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸਹਦਾਰਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ੋ ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਕੁਰੁਦਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। `ਇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਰਣਆਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਛੱਡ ਦਿਓ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਾ ਰਹੇ। ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਧਰਮਰਾਜ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਸੋਦਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਗਮ੍ਯ ਤਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਯਾਚਨ੍ਤ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਯਦਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ ਅਪਿ। `ਆਕਾਸ਼ਚਾਰਿਣੋ ਵੀਰਾ ਨਦਨ੍ਤੋ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਯਮਜੌ ਚ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ। ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵੇ ਰਣਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਖੇਚਰਾ ਦਿਵਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਨੇਵਾਭਿਕਰ੍षਨ੍ਤੋ ਦੀਨਾਨ੍ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਖਿੱਚਦੇ ਲੈ ਗਏ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਅਮਾਨੁषਾਣਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਂ ਘਨਂਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਸਕਦੇ।
ਸਮਾਵृਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਧਨਂਜਯਸਖਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਧਨੰਜਯ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤੈਃ ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਾਮਯਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਜਾਣੀ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤਥਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਾਹਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਚ। ਏਕੀਭੂਤਾਸ੍ਤਤੋ ਵੀਰਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵਿਰਲੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤੌ'। ਅਪੂਜਯੇਤਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਧਨਂਜਯੌ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਇਦਂ ਵਚਨਮਕ੍ਲੀਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤृਨਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਵੀਰ ਮੋਕ੍ਤੁਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮ। ਅਨਰ੍ਹਧਰ੍षਣਾ ਹੀਮੇ ਜੀਵਮਾਨੇषੁ ਪਾਣ੍ਡੁषੁ
ਹੇ ਵਿਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਉਵਾਚ ਯਤ੍ਕਰ੍ਣ ਵਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਰਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ ਸੀ।'
ਸ੍ਥਿਤੋਰਾਜ੍ਯੇਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਾਹੀਨਾਂਸ਼੍ਰਿਯਾਵृਤਃ' ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਨਿਃਸੁਖਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸਦਾਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਿਤਿ
'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞੇ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢੇ, ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਵੰਞੇ, ਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯਮਾਣੇ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਚਸ੍ਤਥਾ। ਭੂਮੇਰ੍ਵਿਵਰਮਨ੍ਵੈਚ੍ਛਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਵ੍ਰੀਡਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦ ਗੰਧਰਵ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਰ ਲੱਭ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਥਾਗਮ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਬਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਮੇਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਕ੍ਸ਼ਮਹਂ ਦੀਨੋ ਬਦ੍ਧਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯੋਪਹृਤਃ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਮੈਂ, ਦੁਖੀ, ਬੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਆ ਗਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?