ਸ ਚੇਦਿਵਿषਯਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵਸੁਃ ਪੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਮਣੀਯਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਵਸੁ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੌਰਵਾਂ ਦਾ ਗੌਰਵ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਵਸਨ੍ਤਂ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍। ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਾ ਵੈ ਰਾਜਾਨਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮਰ੍ਹੋ ਰਾਜਾਯਂ ਤਪਸੇਤ੍ਯਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵੈ। ਤਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਨृਪਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਪਸਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਸੋਚਿਆ—'ਇਹ ਰਾਜਾ ਤਪ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪਦ ਯੋਗ ਹੈ'—ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਸਂਕੀਰ੍ਯੇਤ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧृਤਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਧਾਰਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਧਰਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿਲਾਇਆ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਹਂ ਪਾਲਯਿਤਾ ਪਾਲਯ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਾਨੁषਾਨ੍।' ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਲਯ ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।
ਦਿਵਿष੍ਠਸ੍ਯ ਭੁਵਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਖਾਭੂਤੋ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਊਧਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਯੋ ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਮਾਵਸ ਨਰਾਧਿਪ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪૃਥਵੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਊਧਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਸ।
ਪਸ਼ਵ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭੂਤਧਨਧਾਨ੍ਯਵਾਨ੍। ਸ੍ਵਾਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸੌਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੋਗ੍ਯੈਰ੍ਭੂਮਿਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਦੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸੌਖਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਵਾਨੇष ਦੇਸ਼ੋ ਹਿ ਧਨਰਤ੍ਨਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ। ਵਸੁਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਵਸ ਚੇਦਿषੁ ਚੇਦਿਪ
ਇਹ ਦੇਸ਼ ਵੱਡਾ ਸੋਭਾਵਾਨ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਧਨ, ਰਤਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭਰਪੂਰੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਹੇ ਚੇਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਚੇਦੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾ ਜਨਪਦਾਃ ਸੁਸਂਤੋषਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧਵਃ। ਨ ਚ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਲਾਪੋऽਤ੍ਰ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਕੁਤੋऽਨ੍ਯਥਾ
ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।
ਨ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਭਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਗੁਰੁਹਿਤੇ ਰਤਾਃ। ਯੁਞ੍ਜਤੇ ਧੁਰਿ ਨੋ ਗਾਸ਼੍ਚ ਕृਸ਼ਾਨ੍ਸਂਧੁਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉੱਥੇ ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿਚ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਸਦਾ ਚੇਦਿषੁ ਮਾਨਦ। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚੇਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੈਵੋਪਭੋਗ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਮਹਤ੍। ਆਕਾਸ਼ਗਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਮੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਇਕ ਵੱਡਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਕੱਚ ਵਰਗਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਚਰਿष੍ਯਸ੍ਯੁਪਰਿਸ੍ਥੋ ਹਿ ਦੇਵੋ ਵਿਗ੍ਰਹਵਾਨਿਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉੱਪਰ-ਉੱਪਰ ਚੱਲੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਵੈਜਯਨ੍ਤੀਂ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍। ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਮਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕੇਗਾ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚੈਤਦੇਵੇਹ ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਲੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਧਨ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੈਨੂੰ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਯष੍ਟਿਂ ਚ ਵੈਣਵੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨਃ। ਇष੍ਟਪ੍ਰਦਾਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੈਣ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਂਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯ ਨृਪਤਿਂ ਤਪਸਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਚੇਦੀਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤਦਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਭੂਮੌ ਭੂਮਿਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਸਵਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪੂਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਮਖਮ੍। ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਦ੍ਯਾਪਿ ਯष੍ਟੇਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਰਸਮ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ। ਅਪਰੇਦ੍ਯੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਯੋ ਨृਪੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਸਮ ਚਲਾਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾਯਾ ਪਿਟਕੈਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਣੈਃ। `ਮਾਲ੍ਯਦਾਮਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕਿष੍ਕੁਸਂਮਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਲੱਕੜੀ ਚੌਕੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਲਿਆਂ ਤੇ ਫੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਤੀ-ਦੋਹੀਂ ਹੱਥ ਲੰਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪਿਟਕੇ ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰਤ੍ਨਿਕੋਚ੍ਛ੍ਰਯੇ। ਮਹਾਰਜਨਵਾਸਾਂਸਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧ੍ਵਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਹੱਥ ਉੱਚੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੋਭਿਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭੈਃ। ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾਥ ਧ੍ਵਜ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦਾ
ਉਹਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਪੜੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਝੰਡਾ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਨਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦਾ'। ਭਗਵਾਨ੍ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਯष੍ਟਿਰੂਪੇਣ ਵਾਸਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਗृਹੀਤੇਨ ਵਸੋਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। `ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਾਦਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਸਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜੋ ਆਪ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਮਾਣੀਭਦਰ ਆਦਿਕ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਿਭ੍ਯਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ। ਅਲਙ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਦਾਮੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਨ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੀਤੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृਤਿਭਿਃ ਸਜਲੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਸਭਾਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਕਥਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ, ਜਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਮਨ੍ਤੇ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ। ਸੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਮਨ੍ਤੇ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਭਟ, ਮਾਗਧ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਦਾਕਾਰ ਵੀ ਰਸ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੁ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍। ਸਾਨ੍ਤਃਪੁਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ।