ਪਾਪੋऽਯਂ ਨਿਤ੍ਯਸਂਦੁष੍ਟੋ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮਰ੍ਹਤਿ। ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਧਨਂਜਯ
ਇਹ ਪਾਪੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨੇਦਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਤਸ੍ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜਾਨਾਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਕੰਮ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਧਰਮਰਾਜ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਰਾਜਨਮਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰੌਢਯਾ ਗਿਰਾ। ਮੁਞ੍ਚਧ੍ਵਂਸਾਨੁਜਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਦਾਰਂ ਚ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਪੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਯੋਧਨ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।'
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਰਾਜਾਨਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਦ੍ਧਂ ਨਿਗਡਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦਾਰਂ ਸਾਨੁਗਾਮਾਤ੍ਯਂ ਬਾਲਜਾਲਮਯੇਨ ਯੇ। ਲੁਛਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਮੀਪਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਾਥੀ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਛੁਟ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪਤਿਤਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚਾਧੋਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋਪਿ ਦਯਯਾ ਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਥਾਗਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਭ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ, ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਬਲਿਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨ ਹਿਂਸਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਯਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਬੁਰੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਉਪਕਾਰੋ ਮਸਾਂਸ੍ਤਾਤ ਕृਤੋऽਯਂ ਮਮ ਖੇਚਰ। ਕੁਲਂ ਨ ਪਰਿਭੂਤਂ ਮੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ੇਣਾਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਉਪਕਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਧ੍ਵਮਿष੍ਟਾਨਿ ਪ੍ਰੀਤਂ ਮਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਵਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨਭਿਪ੍ਰਾਯਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵ੍ਰਜਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਹੁਣ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਸਹਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਪੰਡੂਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੇਵਲੋਕਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਜਾ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਰਾਡਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਮृਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਜੀਵਯਤ੍। ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਮृਤਵਰ੍षੇਣ ਯੇ ਹਤਾਃ ਕੌਰਵੈਰ੍ਯੁਧਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਦਿਵ੍ਯ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਞਾਤੀਂਸ੍ਤਾਨਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਰਾਜਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਰਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਮਾਰੈਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਬਭ੍ਰਾਜਿਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕ੍ਰਤੁਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾऽਗ੍ਨਯਃ
ਕੁਰੂ ਯੋਧਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯੋਧੇ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਯਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਰਮਾ ਸ੍ਮ ਤਾਤ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍षੀਰੀਦृਸ਼ਂ ਸਾਹਸਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਨ ਹਿ ਸਾਹਸਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸੁਖਮੇਘਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਪਿਆਰੇ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਬੇਸਮਝੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਭਾਰਤ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਗृਹਾਨ੍ਵ੍ਰਜ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵੈਮਨਸ੍ਯਂ ਚ ਮਾ ਕृਥਾਃ
ਕੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਰ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਨੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯ ਇਵਾਤੁਰਃ। ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣੋ ਵ੍ਰੀਡਾਵਾਞ੍ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡਵ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਕੌਰਵੇਯੇ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਕੌਰਵ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਜ਼ਤ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਪੋਧਨੈਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵृਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਮਰੈਃ। ਤਥਾ ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਜਹਾਰ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਵੈਤ ਵਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਜਿਤਬਦ੍ਧਸ੍ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਯੁਧਾ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਾਨਿਨਃ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਰੂਰ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ—
ਕਤ੍ਥਨਸ੍ਯਾਵਲਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਵਿਤਸ੍ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਸਦਾ ਚ ਪੌਰੁषੌਦਾਰ੍ਯੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਵਮਨ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਸੀ—
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਾਹਂਕਾਰਵਾਦਿਨਃ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰੇ ਦੁष੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਲਜ੍ਜਾਨਵਿਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸਃ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਰਤ੍ਵਂ ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਕੀਰ੍ਤਯ
ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ, ਜੋ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦਰਸਾ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਨਿਸृष੍ਸ੍ਤੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਲਜ੍ਜਯਾऽਧੋਮੁਖਃ ਸੀਦਨ੍ਨੁਪਾਸਰ੍ਪਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਯੋਧਨ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਾ ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਾਨੁਗਃ। ਸ਼ੋਕੋਦਹਤਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਚਾਰ ਵਾਂਗ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਪਥਿ ਯਾਨਾਨਿ ਦੇਸ਼ੇ ਸੁਯਵਸੋਦਕੇ। ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ੁਭੇ ਰਮ੍ਯੇ ਭੂਮਿਭਾਗੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੁਹਣੇ ਅਤੇ ਉਪਜਾਉ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਰੁਕਿਆ। ਉਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਭੇ। ਉਪਪ੍ਲੁਤਂ ਯਥਾ ਸੋਮਂ ਰਾਹੁਣਾ ਰਾਤ੍ਰਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਉਪਾਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਰ੍ਣੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਜੋ ਰਾਹੂ ਵਲੋਂ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।