ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਯਮਾਵਪਿ। ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਲਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰਥੇष੍ਵੇਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਭੀਮ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਤੇ ਯਮਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੇਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ:
ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਵੀਰ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਨਿਗ੍ਰਹੇ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਸਦਾਰੋऽਯਂ ਨਿਗृਹੀਤਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
'ਵੀਰ, ਤੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਹੈ? ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ?'
ਵਿਦਿਤੋऽਯਮਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨਂਜਯ
'ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਾ ਇरਾਦਾ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਧਨੰਜਯ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਬਾਰੇ।'
ਵਨਸ੍ਥਾਨ੍ਭਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਨਰ੍ਹਵਤ੍। ਸਮਸ੍ਥੋ ਵਿषਮਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤ੍ਯਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਤੇ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।'
ਇਮੇऽਵਹਸਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਚੈषਾਂ ਮਾਮੁਵਾਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਇਹ ਲੋਕ ਯਸ਼ਵੰਤੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਉਣ ਆਏ ਹਨ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।'
ਗਚ੍ਛ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਮਿਹਾਨਯ। ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਰਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਾਹਵੇ
ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ ਚ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ ਤਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵਚਨਾਦ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਤਤੋऽਸ੍ਮੀਹਾਗਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ ਤੇ ਚੇਲਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਕਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਬੰਨ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੇਵਲੋਕ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਭ੍ਰਾਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਂਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਭਰਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਪਾਪੋऽਯਂ ਨਿਤ੍ਯਸਂਦੁष੍ਟੋ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮਰ੍ਹਤਿ। ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਧਨਂਜਯ
ਇਹ ਪਾਪੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨੇਦਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਤਸ੍ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜਾਨਾਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਕੰਮ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਧਰਮਰਾਜ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਰਾਜਨਮਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰੌਢਯਾ ਗਿਰਾ। ਮੁਞ੍ਚਧ੍ਵਂਸਾਨੁਜਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਦਾਰਂ ਚ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਪੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਯੋਧਨ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।'
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਰਾਜਾਨਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਦ੍ਧਂ ਨਿਗਡਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦਾਰਂ ਸਾਨੁਗਾਮਾਤ੍ਯਂ ਬਾਲਜਾਲਮਯੇਨ ਯੇ। ਲੁਛਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਮੀਪਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਾਥੀ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਛੁਟ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪਤਿਤਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚਾਧੋਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋਪਿ ਦਯਯਾ ਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਥਾਗਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਭ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ, ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਬਲਿਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨ ਹਿਂਸਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਯਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਬੁਰੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਉਪਕਾਰੋ ਮਸਾਂਸ੍ਤਾਤ ਕृਤੋऽਯਂ ਮਮ ਖੇਚਰ। ਕੁਲਂ ਨ ਪਰਿਭੂਤਂ ਮੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ੇਣਾਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਉਪਕਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਧ੍ਵਮਿष੍ਟਾਨਿ ਪ੍ਰੀਤਂ ਮਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਵਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨਭਿਪ੍ਰਾਯਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵ੍ਰਜਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਹੁਣ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਸਹਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਪੰਡੂਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੇਵਲੋਕਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਜਾ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਰਾਡਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਮृਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਜੀਵਯਤ੍। ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਮृਤਵਰ੍षੇਣ ਯੇ ਹਤਾਃ ਕੌਰਵੈਰ੍ਯੁਧਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਦਿਵ੍ਯ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਞਾਤੀਂਸ੍ਤਾਨਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਰਾਜਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਰਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਮਾਰੈਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਬਭ੍ਰਾਜਿਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕ੍ਰਤੁਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾऽਗ੍ਨਯਃ
ਕੁਰੂ ਯੋਧਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯੋਧੇ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਯਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਰਮਾ ਸ੍ਮ ਤਾਤ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍षੀਰੀਦृਸ਼ਂ ਸਾਹਸਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਨ ਹਿ ਸਾਹਸਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸੁਖਮੇਘਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਪਿਆਰੇ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਬੇਸਮਝੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਭਾਰਤ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਗृਹਾਨ੍ਵ੍ਰਜ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵੈਮਨਸ੍ਯਂ ਚ ਮਾ ਕृਥਾਃ
ਕੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਰ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਨੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯ ਇਵਾਤੁਰਃ। ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣੋ ਵ੍ਰੀਡਾਵਾਞ੍ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡਵ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।