ਤਸ੍ਯਾਭਿਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਗਦਾਂ ਸਰ੍ਵਾਯਸੀਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਪ੍ਤਧਾ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਦਾਂ ਬਹੁਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਤਾਂ ਬਾਣੈਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਾ। ਸਂਵृਤ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਯਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਂ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਇ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਦਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਜੁਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੋ ਬਲਵਾਨ੍ਮਾਯਯਾऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਮਥਾਰ੍ਜੁਨਃ। ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਖਚਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਵਧਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਬ੍ਦਵੇषਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਬਹੁਰੂਪੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਰਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਜੁਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਥੋਵਾਚ ਸਖਾਯਂ ਯੁਧਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਖਾਯਮਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣੋ।' ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਜਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਥਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸृष੍ਟਂ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣਾ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਸਂਜਹ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਨਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰਵੇਗਾਨ੍ਧਨੂਂषਿ ਚ
ਧਨੰਜਯ ਵੱਲੋਂ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੱਜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਯਮਾਵਪਿ। ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਲਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰਥੇष੍ਵੇਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਭੀਮ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਤੇ ਯਮਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੇਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ:
ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਵੀਰ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਨਿਗ੍ਰਹੇ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਸਦਾਰੋऽਯਂ ਨਿਗृਹੀਤਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
'ਵੀਰ, ਤੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਹੈ? ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ?'
ਵਿਦਿਤੋऽਯਮਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨਂਜਯ
'ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਾ ਇरਾਦਾ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਧਨੰਜਯ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਬਾਰੇ।'
ਵਨਸ੍ਥਾਨ੍ਭਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਨਰ੍ਹਵਤ੍। ਸਮਸ੍ਥੋ ਵਿषਮਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤ੍ਯਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਤੇ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।'
ਇਮੇऽਵਹਸਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਚੈषਾਂ ਮਾਮੁਵਾਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਇਹ ਲੋਕ ਯਸ਼ਵੰਤੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਉਣ ਆਏ ਹਨ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।'
ਗਚ੍ਛ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਮਿਹਾਨਯ। ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਰਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਾਹਵੇ
ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ ਚ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ ਤਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵਚਨਾਦ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਤਤੋऽਸ੍ਮੀਹਾਗਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ ਤੇ ਚੇਲਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਕਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਬੰਨ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੇਵਲੋਕ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਭ੍ਰਾਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਂਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਭਰਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਪਾਪੋऽਯਂ ਨਿਤ੍ਯਸਂਦੁष੍ਟੋ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮਰ੍ਹਤਿ। ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਧਨਂਜਯ
ਇਹ ਪਾਪੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨੇਦਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਤਸ੍ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜਾਨਾਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਕੰਮ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਧਰਮਰਾਜ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਰਾਜਨਮਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰੌਢਯਾ ਗਿਰਾ। ਮੁਞ੍ਚਧ੍ਵਂਸਾਨੁਜਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਦਾਰਂ ਚ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਪੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਯੋਧਨ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।'
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਰਾਜਾਨਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਦ੍ਧਂ ਨਿਗਡਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦਾਰਂ ਸਾਨੁਗਾਮਾਤ੍ਯਂ ਬਾਲਜਾਲਮਯੇਨ ਯੇ। ਲੁਛਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਮੀਪਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਾਥੀ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਛੁਟ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪਤਿਤਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚਾਧੋਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋਪਿ ਦਯਯਾ ਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਥਾਗਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਭ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ, ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਬਲਿਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨ ਹਿਂਸਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਯਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਬੁਰੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਉਪਕਾਰੋ ਮਸਾਂਸ੍ਤਾਤ ਕृਤੋऽਯਂ ਮਮ ਖੇਚਰ। ਕੁਲਂ ਨ ਪਰਿਭੂਤਂ ਮੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ੇਣਾਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਉਪਕਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਗਈ।