ਸਤਾਨੁਤ੍ਪਤਿਤਾਨਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬ੍ਰਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾ ਇਵ ਪਞ੍ਜਰੇ ਵਵਰ੍ਪੁਰਰ੍ਜੁਨਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਵृष੍ਟੀਸ੍ਤਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਹਨਦ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਾਂ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਚਰਣੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਭਾਤਿ ਪਰੇषਾਮਭਵਦ੍ਭਯਮ੍
ਸਿਰ, ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਜਦੋਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ; ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਭੂਮਿष੍ਠਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍
ਉਹ ਗੰਧਰਵ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਂਤਪਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ
ਪਰ ਸਵਿਆਸਾਚੀ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਚ ਸੌਰਂ ਚਾਪਿ ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਚਾਪਿ ਸੌਮ੍ਯਂ ਚ ਸਸਰ੍ਜ ਕੁਰੁਨਨਦਨਃ
ਕੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਥੰਮ, ਕੰਨ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ। ਦੈਤੇਯਾ ਇਵ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਪਰਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਕ੍ਰਮਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਾਰਿਤਾਃ। ਵਿਸਰ੍ਪਮਾਣਾ ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪਸਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮਨਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਗਦਾਂ ਸਰ੍ਵਾਯਸੀਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਪ੍ਤਧਾ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਦਾਂ ਬਹੁਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਤਾਂ ਬਾਣੈਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਾ। ਸਂਵृਤ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਯਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਂ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਇ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਦਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਜੁਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੋ ਬਲਵਾਨ੍ਮਾਯਯਾऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਮਥਾਰ੍ਜੁਨਃ। ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਖਚਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਵਧਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਬ੍ਦਵੇषਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਬਹੁਰੂਪੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਰਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਜੁਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਥੋਵਾਚ ਸਖਾਯਂ ਯੁਧਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਖਾਯਮਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣੋ।' ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਜਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਥਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸृष੍ਟਂ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣਾ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਸਂਜਹ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਨਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰਵੇਗਾਨ੍ਧਨੂਂषਿ ਚ
ਧਨੰਜਯ ਵੱਲੋਂ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੱਜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਯਮਾਵਪਿ। ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਲਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰਥੇष੍ਵੇਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਭੀਮ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਤੇ ਯਮਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੇਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ:
ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਵੀਰ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਨਿਗ੍ਰਹੇ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਸਦਾਰੋऽਯਂ ਨਿਗृਹੀਤਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
'ਵੀਰ, ਤੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਹੈ? ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ?'
ਵਿਦਿਤੋऽਯਮਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨਂਜਯ
'ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਾ ਇरਾਦਾ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਧਨੰਜਯ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਬਾਰੇ।'
ਵਨਸ੍ਥਾਨ੍ਭਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਨਰ੍ਹਵਤ੍। ਸਮਸ੍ਥੋ ਵਿषਮਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤ੍ਯਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਤੇ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।'
ਇਮੇऽਵਹਸਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਚੈषਾਂ ਮਾਮੁਵਾਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਇਹ ਲੋਕ ਯਸ਼ਵੰਤੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਉਣ ਆਏ ਹਨ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।'
ਗਚ੍ਛ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਮਿਹਾਨਯ। ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਰਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਾਹਵੇ
ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ ਚ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ ਤਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵਚਨਾਦ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਤਤੋऽਸ੍ਮੀਹਾਗਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ ਤੇ ਚੇਲਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਕਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਬੰਨ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੇਵਲੋਕ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਭ੍ਰਾਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਂਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਭਰਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।