ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਹੇਮਮਾਲਿਨਃ। ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਕੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਚਤੁਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਣੇ ਸਂਨ੍ਯਪਤਨ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਚਾਰ ਸ਼ੂਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੰਧਰਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਰਥੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ ਚੋਭਯੋਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੌ ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਤਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਕਰਣ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਸੈਂਕੜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਤੋੜੇ ਗਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ਸਮਾਪਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਗਧਰ੍ਵਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋ ਰਣੇ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਦੋਂ ਆਉਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੂਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਖਗਮਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੀਪੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰ ਗਏ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਘੁੰਮ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਅਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਅਰਜੁਨ ਖੁਦ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਾਂ-ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਅਜੇਯਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ; ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਥਾ ਭੀਮੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਂਯੁਗੇ ਬਲਿਨਾਂਵਰਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਾਜਞ੍ਚਘਾਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵਪਿ ਤਥਾ ਯੁਧ੍ਮਾਨੌ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ। ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਰਾਨ੍
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਖਮੁਪਾਦਾਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਂਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਗੰਧਰਵ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਤਾਨੁਤ੍ਪਤਿਤਾਨਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬ੍ਰਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾ ਇਵ ਪਞ੍ਜਰੇ ਵਵਰ੍ਪੁਰਰ੍ਜੁਨਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਵृष੍ਟੀਸ੍ਤਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਹਨਦ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਾਂ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਚਰਣੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਭਾਤਿ ਪਰੇषਾਮਭਵਦ੍ਭਯਮ੍
ਸਿਰ, ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਜਦੋਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ; ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਭੂਮਿष੍ਠਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍
ਉਹ ਗੰਧਰਵ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਂਤਪਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ
ਪਰ ਸਵਿਆਸਾਚੀ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਚ ਸੌਰਂ ਚਾਪਿ ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਚਾਪਿ ਸੌਮ੍ਯਂ ਚ ਸਸਰ੍ਜ ਕੁਰੁਨਨਦਨਃ
ਕੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਥੰਮ, ਕੰਨ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ। ਦੈਤੇਯਾ ਇਵ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਪਰਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਕ੍ਰਮਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਾਰਿਤਾਃ। ਵਿਸਰ੍ਪਮਾਣਾ ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪਸਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮਨਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਗਦਾਂ ਸਰ੍ਵਾਯਸੀਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਪ੍ਤਧਾ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਦਾਂ ਬਹੁਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਤਾਂ ਬਾਣੈਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਾ। ਸਂਵृਤ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਯਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਂ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਇ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਦਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਜੁਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੋ ਬਲਵਾਨ੍ਮਾਯਯਾऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਮਥਾਰ੍ਜੁਨਃ। ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਖਚਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਵਧਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਬ੍ਦਵੇषਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਬਹੁਰੂਪੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਰਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਜੁਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਥੋਵਾਚ ਸਖਾਯਂ ਯੁਧਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਖਾਯਮਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣੋ।' ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਜਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਥਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸृष੍ਟਂ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣਾ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਸਂਜਹ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਨਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰਵੇਗਾਨ੍ਧਨੂਂषਿ ਚ
ਧਨੰਜਯ ਵੱਲੋਂ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੱਜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ।