ਨੈਤਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਮਃ
ਗੰਧਰਵ ਰਾਜ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਵੀ।
ਉਤ੍ਸृਜਧ੍ਵਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਨਿਮਾਨ੍। ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਧ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੋ।
ਤ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਉਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਸ਼ਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ, ਗੰਧਰਵ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਏਕਸ੍ਯੈਵ ਵਯਂ ਤਾਤ ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਵਚਨਂ ਭੁਵਿ। ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਚਰਾਮੋ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤੇਨੈਕੇਨ ਰਕਯਥਾਦਿष੍ਟਂ ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਾਮ ਭਾਰਤ। ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਕਮਨ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਉਸ ਇੱਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਅਸੀਂ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵੈਤਾਨ੍ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਯਦਿ ਸਾਮ੍ਨਾ ਨ ਮੁਞ੍ਚਧ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਨ੍। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੁਦ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨਂਜਯਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਖਚਰਾਨ੍ਖਚਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਵੱਸਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਥੈਵ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਬਲੋਤ੍ਕਾਟਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਭੀਮਵੇਗਾਨਾਂ ਚ ਭਾਤ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਹੇਮਮਾਲਿਨਃ। ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਕੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਚਤੁਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਣੇ ਸਂਨ੍ਯਪਤਨ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਚਾਰ ਸ਼ੂਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੰਧਰਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਰਥੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ ਚੋਭਯੋਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੌ ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਤਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਕਰਣ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਸੈਂਕੜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਤੋੜੇ ਗਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ਸਮਾਪਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਗਧਰ੍ਵਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋ ਰਣੇ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਦੋਂ ਆਉਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੂਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਖਗਮਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੀਪੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰ ਗਏ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਘੁੰਮ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਅਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਅਰਜੁਨ ਖੁਦ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਾਂ-ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਅਜੇਯਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ; ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਥਾ ਭੀਮੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਂਯੁਗੇ ਬਲਿਨਾਂਵਰਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਾਜਞ੍ਚਘਾਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵਪਿ ਤਥਾ ਯੁਧ੍ਮਾਨੌ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ। ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਰਾਨ੍
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਖਮੁਪਾਦਾਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਂਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਗੰਧਰਵ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਤਾਨੁਤ੍ਪਤਿਤਾਨਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬ੍ਰਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾ ਇਵ ਪਞ੍ਜਰੇ ਵਵਰ੍ਪੁਰਰ੍ਜੁਨਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਵृष੍ਟੀਸ੍ਤਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਹਨਦ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਾਂ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਚਰਣੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਭਾਤਿ ਪਰੇषਾਮਭਵਦ੍ਭਯਮ੍
ਸਿਰ, ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਜਦੋਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ; ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਭੂਮਿष੍ਠਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍
ਉਹ ਗੰਧਰਵ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਂਤਪਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ
ਪਰ ਸਵਿਆਸਾਚੀ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਚ ਸੌਰਂ ਚਾਪਿ ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਚਾਪਿ ਸੌਮ੍ਯਂ ਚ ਸਸਰ੍ਜ ਕੁਰੁਨਨਦਨਃ
ਕੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਥੰਮ, ਕੰਨ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ। ਦੈਤੇਯਾ ਇਵ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਪਰਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਕ੍ਰਮਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਾਰਿਤਾਃ। ਵਿਸਰ੍ਪਮਾਣਾ ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪਸਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮਨਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।