ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕਮੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਾਪਨ੍ਨਃ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ: ਸੁਯੋਧਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਰਧਾਵੇਯਂ ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵृਕੋਦਰ। ਵਿਤਤੋ ਮੇ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੀਰ ਨ ਹਿ ਮੇऽਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਜਾਂਦਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਜਕ ਨਹੀਂ।
ਸਾਮ੍ਨੈਵ ਤੁ ਯਥਾ ਭੀਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਥਾਃ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੈਰੁਪਾਯੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਤੇਥਾਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਭੀਮ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਰ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕੁਰੁ ਨੰਦਨ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯੇਤ ਯਦਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਡਸੌ। ਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ ਮृਦੁਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਥਾਃ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੁਡਾ ਲੈ।
ਅਥਾਸੌ ਮृਦੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਨ ਮੁਞ੍ਚੇਦ੍ਭੀਮ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਪਿਮੋਚ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਪਰ ਭੀਮ, ਜੇ ਉਹ ਹੌਲੇ ਜੰਗ ਨਾਲ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤਾਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ।
ਏਤਾਵਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਂਦੇष੍ਟੁਂ ਵੈ ਵृਕੋਦਰ। ਵੈਤਾਨੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਤਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਚ ਭਾਰਤ। `ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸੁਮਹਦ੍ਯਾਚਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹੀ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ। ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਯਜਨ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਾਤਸਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਨਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਕਕਸਾਮ੍ਨਾ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਨ੍। ਅਦ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭੂਮਿਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਜੇ ਗੰਧਰਵ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਵੇਗੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਂ ਮਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਫਿਰ ਆਸ ਆ ਗਈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਭ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਭੇਦ੍ਯਾਨਿ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਨਹ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਸਮਾਦਧੁਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਵਚ ਪਾ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤੇ ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਰਥੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਵਜਿਨਃ ਸਸ਼ਰਾਸਨਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਇਵਪਾਵਕਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿੱਸੇ।
ਤਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਸਾਧੁਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਆਸ੍ਥਾਯ ਰਥਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਯਯੁਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਯੋਧੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫ਼ੌਰਨ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕੌਰਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਪ੍ਰਯਾਤਾਨ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥੀ, ਇਕੱਠੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਚਰਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰਭੀਤਵਤ੍
ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ, ਸਾਰੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਗਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਭ੍ਰਾਜਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨਿਵੋਦ੍ਯਤਾਨ੍। ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਾ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਾਸਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਕ੍ਰਮੇਣ ਮृਦੁਨਾ ਯੁਦ੍ਧਮੁਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਹੌਲੀ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ। ਸ਼ਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮृਦੁਨਾ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯਿਤੁਂ ਤਦਾ
ਪਰ ਗੰਧਰਵ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਸੁਸਤ ਮਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੌਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਨ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਂਤਪਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਖਚਰਾਨ੍ਰਣੇ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਉਹਨਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਨੈਤਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਮਃ
ਗੰਧਰਵ ਰਾਜ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਵੀ।
ਉਤ੍ਸृਜਧ੍ਵਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਨਿਮਾਨ੍। ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਧ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੋ।
ਤ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਉਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਸ਼ਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ, ਗੰਧਰਵ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਏਕਸ੍ਯੈਵ ਵਯਂ ਤਾਤ ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਵਚਨਂ ਭੁਵਿ। ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਚਰਾਮੋ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤੇਨੈਕੇਨ ਰਕਯਥਾਦਿष੍ਟਂ ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਾਮ ਭਾਰਤ। ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਕਮਨ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਉਸ ਇੱਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਅਸੀਂ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵੈਤਾਨ੍ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਯਦਿ ਸਾਮ੍ਨਾ ਨ ਮੁਞ੍ਚਧ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਨ੍। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੁਦ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨਂਜਯਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਖਚਰਾਨ੍ਖਚਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਵੱਸਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਥੈਵ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਬਲੋਤ੍ਕਾਟਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਭੀਮਵੇਗਾਨਾਂ ਚ ਭਾਤ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।