ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਵੈ ਹृਤਃ। ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਨੀਯਮਾਨਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਸਯੋਧਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ। ਸਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਹਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹृਤਾਨ੍ਬਲਾਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੰਧਰਵ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰ' ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹृਤਂ ਬਲਾਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਮਹਾਯਸ਼ਃ
ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਹਾਨ, ਗੰਧਰਵ ਵੱਲੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਯਤਿ ਮਾਮਯਮ੍। ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਂ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੱਡੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੰਨ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਦੁर्वਿਸ਼ਹ, ਦੁਰਮੁਖ ਤੇ ਦੁਰਜਯਾ ਨੂੰ ਵੀ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਰਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਨੁਧਾਵਤ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ।
ਯਮੌ ਮਾਮਨੁਧਾਵੇਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਸਾਯੁਧੌ। ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਮਹਦਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਵ੍ਯਪੋਹਯਧ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ। ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਆਈ ਹੈ। ਪਾਂਡਵੋ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਓ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਸ੍ਯ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਰ੍ਤਯਾ ਗਿਰਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਲਾਪਂ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਘृਣਯਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਕੌਰਵ ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਘਬਰਾਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਯੋਧਨਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਯਤਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।'
ਕ ਇਵਾਰ੍ਯੋ ਦਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨਭਿਧਾਵੇਤਿ ਚੋਦਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਂ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਕੌਣ ਸਚੇ ਮਰਦ ਵਿਚੋਂ, ਜਦ ਉਕਸਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਦ ਕਿ ਵੈਰੀ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਆਵੇ?
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਚੈਕਂ ਚ ਤਤ੍ਸਮਮ੍
ਵਰ ਦਿੰਣਾ, ਰਾਜ ਦਿੰਣਾ, ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੇ ਇਹ ਇੱਕ, ਪਾਂਡਵੋ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਔਖੇ ਹਨ।
ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕਮੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਾਪਨ੍ਨਃ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ: ਸੁਯੋਧਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਰਧਾਵੇਯਂ ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵृਕੋਦਰ। ਵਿਤਤੋ ਮੇ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੀਰ ਨ ਹਿ ਮੇऽਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਜਾਂਦਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਜਕ ਨਹੀਂ।
ਸਾਮ੍ਨੈਵ ਤੁ ਯਥਾ ਭੀਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਥਾਃ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੈਰੁਪਾਯੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਤੇਥਾਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਭੀਮ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਰ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕੁਰੁ ਨੰਦਨ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯੇਤ ਯਦਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਡਸੌ। ਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ ਮृਦੁਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਥਾਃ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੁਡਾ ਲੈ।
ਅਥਾਸੌ ਮृਦੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਨ ਮੁਞ੍ਚੇਦ੍ਭੀਮ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਪਿਮੋਚ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਪਰ ਭੀਮ, ਜੇ ਉਹ ਹੌਲੇ ਜੰਗ ਨਾਲ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤਾਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ।
ਏਤਾਵਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਂਦੇष੍ਟੁਂ ਵੈ ਵृਕੋਦਰ। ਵੈਤਾਨੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਤਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਚ ਭਾਰਤ। `ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸੁਮਹਦ੍ਯਾਚਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹੀ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ। ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਯਜਨ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਾਤਸਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਨਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਕਕਸਾਮ੍ਨਾ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਨ੍। ਅਦ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭੂਮਿਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਜੇ ਗੰਧਰਵ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਵੇਗੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਂ ਮਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਫਿਰ ਆਸ ਆ ਗਈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਭ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਭੇਦ੍ਯਾਨਿ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਨਹ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਸਮਾਦਧੁਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਵਚ ਪਾ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤੇ ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਰਥੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਵਜਿਨਃ ਸਸ਼ਰਾਸਨਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਇਵਪਾਵਕਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿੱਸੇ।
ਤਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਸਾਧੁਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਆਸ੍ਥਾਯ ਰਥਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਯਯੁਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਯੋਧੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫ਼ੌਰਨ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕੌਰਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਪ੍ਰਯਾਤਾਨ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥੀ, ਇਕੱਠੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਚਰਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰਭੀਤਵਤ੍
ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ, ਸਾਰੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਗਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਭ੍ਰਾਜਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨਿਵੋਦ੍ਯਤਾਨ੍। ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਾ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਾਸਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਕ੍ਰਮੇਣ ਮृਦੁਨਾ ਯੁਦ੍ਧਮੁਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਹੌਲੀ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ। ਸ਼ਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮृਦੁਨਾ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯਿਤੁਂ ਤਦਾ
ਪਰ ਗੰਧਰਵ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਸੁਸਤ ਮਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੌਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਨ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਂਤਪਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਖਚਰਾਨ੍ਰਣੇ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਉਹਨਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।