ਤਤੋ ਮਣਲੂਰੁਪਤਿਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਯਾਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਂ ਨਾਮ। ਏਤੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਣਲੂਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਤੋਂ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਤੇਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਰਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਨਾਮਾਭਿਮਨ੍ਯੁਰੁਪੇਯੇਮੇ। ਤਸ੍ਯਾਮਸ੍ਯ ਪਰਾਸੁਰ੍ਗਰ੍ਭੋऽਜਾਯਤ
ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾ ਨਾਲ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਭਿਮਨ्यु ਦਾ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਮੁਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪृਥਾ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ। षਾਣ੍ਮਾਸਿਕਂ ਗਰ੍ਭਮਹਂ ਜੀਵਯਾਮਿ ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦਿਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਅਹਂ ਜੀਵਯਾਮਿ ਕੁਮਾਰਮਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਜਾਤ ਏਵਾਯਮਜਾਯਤ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੋਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਧਾਰਯਤ੍ਵਿਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਜੀਵੋऽਜਾਯਤ। ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਕਰੋਤ੍ਸੁਭਦ੍ਰਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਹੁਣੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਇਹ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਜੀਵਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕੁਲੇ ਜਾਤ ਉਤ੍ਤਰਾਯਾਂ ਪਰਂਤਪਃ। ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਦਭਵਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੌਭਦ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰਾਣਾ ਘੱਟ ਗਿਆ, ਉੱਤਰਾ ਤੋਂ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਪਰਿਖ਼ਿਤ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਤੁ ਖਲੁ ਭਦ੍ਰਵਤੀਂ ਨਾਮੋਪਯੇਮੇ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਵਾਞ੍ਜਨਮੇਜਯਃ
ਪਰਿਖ਼ਿਤ ਨੇ ਭਦਰਾਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਤੂੰ, ਜਨਮੇਜਯ, ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਜਨਮੇਜਯਾਤ੍ਤੁ ਭਵਤਃ ਖਲੁ ਵਪੁष੍ਟਮਾਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਸ਼ਤਾਨੀਕਃ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਜਨਮੇਜਯ, ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ।
ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ੍ਤੁ ਖਲੁ ਵੈਦੇਹੀਮੁਪਯੇਮੇ। ਤਸ੍ਯਾਮਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਦਤ੍ਤਃ
ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਨੇ ਵੈਦੇਹ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਦੱਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਇਤ੍ਯੇष ਪੂਰੋਰ੍ਵਂਸ਼ਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਪੂਰੋਰ੍ਵਂਸ਼ਮਿਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪੁਰੂਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜੋਪਰਿਚਰੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਾਞ੍ਛੁਚਿਃ
ਉਪਰਿਚਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ, ਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਸੀ।
ਸ ਚੇਦਿਵਿषਯਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵਸੁਃ ਪੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਮਣੀਯਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਵਸੁ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੌਰਵਾਂ ਦਾ ਗੌਰਵ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਵਸਨ੍ਤਂ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍। ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਾ ਵੈ ਰਾਜਾਨਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮਰ੍ਹੋ ਰਾਜਾਯਂ ਤਪਸੇਤ੍ਯਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵੈ। ਤਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਨृਪਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਪਸਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਸੋਚਿਆ—'ਇਹ ਰਾਜਾ ਤਪ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪਦ ਯੋਗ ਹੈ'—ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਸਂਕੀਰ੍ਯੇਤ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧृਤਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਧਾਰਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਧਰਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿਲਾਇਆ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਹਂ ਪਾਲਯਿਤਾ ਪਾਲਯ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਾਨੁषਾਨ੍।' ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਲਯ ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।
ਦਿਵਿष੍ਠਸ੍ਯ ਭੁਵਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਖਾਭੂਤੋ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਊਧਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਯੋ ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਮਾਵਸ ਨਰਾਧਿਪ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪૃਥਵੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਊਧਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਸ।
ਪਸ਼ਵ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭੂਤਧਨਧਾਨ੍ਯਵਾਨ੍। ਸ੍ਵਾਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸੌਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੋਗ੍ਯੈਰ੍ਭੂਮਿਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਦੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸੌਖਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਵਾਨੇष ਦੇਸ਼ੋ ਹਿ ਧਨਰਤ੍ਨਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ। ਵਸੁਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਵਸ ਚੇਦਿषੁ ਚੇਦਿਪ
ਇਹ ਦੇਸ਼ ਵੱਡਾ ਸੋਭਾਵਾਨ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਧਨ, ਰਤਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭਰਪੂਰੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਹੇ ਚੇਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਚੇਦੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾ ਜਨਪਦਾਃ ਸੁਸਂਤੋषਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧਵਃ। ਨ ਚ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਲਾਪੋऽਤ੍ਰ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਕੁਤੋऽਨ੍ਯਥਾ
ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।
ਨ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਭਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਗੁਰੁਹਿਤੇ ਰਤਾਃ। ਯੁਞ੍ਜਤੇ ਧੁਰਿ ਨੋ ਗਾਸ਼੍ਚ ਕृਸ਼ਾਨ੍ਸਂਧੁਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉੱਥੇ ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿਚ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਸਦਾ ਚੇਦਿषੁ ਮਾਨਦ। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚੇਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੈਵੋਪਭੋਗ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਮਹਤ੍। ਆਕਾਸ਼ਗਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਮੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਇਕ ਵੱਡਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਕੱਚ ਵਰਗਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਚਰਿष੍ਯਸ੍ਯੁਪਰਿਸ੍ਥੋ ਹਿ ਦੇਵੋ ਵਿਗ੍ਰਹਵਾਨਿਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉੱਪਰ-ਉੱਪਰ ਚੱਲੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਵੈਜਯਨ੍ਤੀਂ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍। ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਮਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕੇਗਾ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚੈਤਦੇਵੇਹ ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਲੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਧਨ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੈਨੂੰ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਯष੍ਟਿਂ ਚ ਵੈਣਵੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨਃ। ਇष੍ਟਪ੍ਰਦਾਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੈਣ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਂਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯ ਨृਪਤਿਂ ਤਪਸਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਚੇਦੀਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤਦਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਭੂਮੌ ਭੂਮਿਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਸਵਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪੂਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਮਖਮ੍। ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਦ੍ਯਾਪਿ ਯष੍ਟੇਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਰਸਮ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।