ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਰਥਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਪਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਅਣਗਣਤ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਯੁਗਮੀषਾਂ ਵਰੂਥਂ ਚ ਤਥੈਵ ਧ੍ਵਜਸਾਰਥੀ। ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਮਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਿਲਸ਼ੋ ਵ੍ਯਧਮਞ੍ਛਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਜੋੜ, ਬਾਣ, ਬਚਾਵਾ, ਝੰਡਾ, ਰਥੀ, ਘੋੜੇ, ਤਿੰਨ-ਪੱਟੀ ਧੁਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚਿਤ੍ਰਸਨੋ ਵਿਰਥਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਮਥਾਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਸੈਨ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾ-ਬਾਹੂ ਸੀ, ਦੌੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਮਹਾਰਾਜ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਆਰੋਪ੍ਯਸ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਨਨਾਦ ਹ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਸੈਨ, ਜੋ ਮਹਾ-ਬਾਹੂ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾ-ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੀਤੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਰਥੇ। ਪਰ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਧਿਸ਼ਤਿਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਾਦਾਯਾਨ੍ਯੇ ਵਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਪਰੇ ਰਾਜਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕੁਝ ਗੰਧਰਵਾਂ ਚਿਤ੍ਰਸੈਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵਿਂਦ, ਅਨੁਵਿੰਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸੇਨਾਸ੍ਤੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੈਃ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਲਾਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ।
ਸ਼ਕਟਾਪਣਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯਾਨਯੁਗ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਿਯਮਾਣੇ ਮਹੀਪਤੌ
ਸਾਰੇ ਕੈਂਪ ਦੇ ਲੋਕ, ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਰਥ-ਯੋਗ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਹੇ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਮਨੁਧਾਵਤ
ਪਿਆਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਓ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਦੁਰ੍ਵਿषਹੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਤਥਾ। ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈ ਰਾਜਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਦੁਰਵਿਸ਼ਹ, ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਦੁਰਜਯਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਨਾਲ ਹਨ।
ਇਤਿਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰਾਜਗृਦ੍ਧਿਨਃ। ਆਰ੍ਤਾ ਦੀਨਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਹਤਾ ਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਨਹ੍ਯ ਗਜਵਾਜਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨਾਮਰ੍ਥੋ ਜਾਤੋऽਯਮਨ੍ਯਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਹਾਥੀ-ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ; ਹੁਣ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਸੀ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ੍ਤਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਸਾਨੂੰ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮਿਦਂ ਤਾਵਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਃ। `ਦੀਨਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ; ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਦ੍ਵੇष੍ਟਾਰਮਨ੍ਯੇ ਕ੍ਲੀਵਸ੍ਯ ਘਾਤਯਨ੍ਤੀਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਇਦਂ ਕृਤਂ ਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਇਸ ਨਿਕੰਮੇ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਮ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਲੋਕੇ ਪੁਮਾਨਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਯੇਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਹृਤੋ ਭਾਰ ਆਸੀਨਾਨਾਂ ਸੁਖਾਵਹਃ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡਾ ਭਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਉਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਸਹਾਂਸ੍ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਸਮਸ੍ਥੋ ਵਿषਮਸ੍ਥਾਨ੍ਹਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ — ਤਪ ਕਰਕੇ, ਠੰਢ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੂਪ ਸਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ — ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਯੇ ਸ਼ੀਲਮਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਸ ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਕੌਰਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਯੇਨੈਤਦੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਅਨृਸ਼ਂਸਾਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ; ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ — ਉਹ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮਪਸ੍ਵਰਮ੍। ਨ ਕਾਲਃ ਪਰੁषਸ੍ਯਾਯਮਿਤਿ ਰਾਜਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸਮਾਂ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਮਾਨਭਿਗਤਾਂਸ੍ਤਾਤ ਭਯਾਰ੍ਤਾਞ੍ਛਰਣੈषਿਣਃ। ਕੌਰਵਾਨ੍ਵਿषਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਕਥਂ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਭਵਨ੍ਤਿ ਭੇਦਾ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਕਲਹਾਸ਼੍ਚ ਵृਕੋਦਰ। ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਵੈਰਾਣਿ ਜ੍ਞਾਤਿਧਰ੍ਮੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋੜ੍ਹ ਤੇ ਝਗੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੈਰ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਬਾਹ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਕੁਲਮ੍। ਨ ਮਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਬਾਹ੍ਯੇਨਾਭਿਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍
ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬਾਹਰਲਾ ਪਰਿਵਾਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਬਾਹਰਲੇ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਦੇ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਜਾਨਾਤ੍ਯੇष ਹਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਸ੍ਮਾਨਿਹ ਚਿਰੋषਿਤਾਨ੍। ਸ ਏਵਂ ਪਰਿਭੂਯਾਸ੍ਮਾਨਕਾਰ੍षੀਦਿਦਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਤੇ ਇਹ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਾਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਬਲਾਦ੍ਰਣੇ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਬਾਹ੍ਯਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਹਤਂ ਭਵਤਿ ਨਃ ਕੁਲਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲੈਣ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਾਨੋ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਚਰਣਂ ਚ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸਜ੍ਜੀਭਵਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਓ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਉਠੋ! ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੀ ਪਨਾਹ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਤੇਰੇ ਵਕਤ ਨਾ ਗਵਾਓ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਚੈਵ ਤ੍ਵਂ ਚ ਭੀਮਾਪਰਾਜਿਤਃ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਅਰਜੁਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੂੰ, ਭੀਮ ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ—ਓ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਸਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਛੁਡਾਓ।
ਏਤੇ ਰਥਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਮਲਾ ਕਾਞ੍ਚਨਧ੍ਵਜਾਃ
ਇਹ ਰਥ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਾਫ ਸੁਤਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਨ।
ਸਸ੍ਵਨਾਨਧਿਰੋਹਧ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਸਜ੍ਜਾਨਿਮਾਨ੍ਰਥਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਿਭਿਃ ਸੂਤੈਃ ਕृਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਧਿष੍ਠਿਤਾਨ੍
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੋ, ਜੋ ਇੰਦਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰਥੀ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ।