ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਯੋਧਯਾਮਾਸੁਃ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਜਿਘਾਂਸਮਾਨਾਃ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਕਰ੍ਣਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਰਣੇ
ਫਿਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਕਰਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਸਿਭਿਃ ਪਟ੍ਟਸੈਃ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਟਾਰੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇऽਸ੍ਯ ਯੁਗਮਚ੍ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਧ੍ਵਜਮਨ੍ਯੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍। ਈषਾਮਨ੍ਯੇ ਹਯਾਨਨ੍ਯੇ ਸੂਤਮਨ੍ਯੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਦਾ ਜੋੜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਝੰਡਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਕੁਝ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਬਾਣ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਵਰੂਥਂ ਚ ਬਨ੍ਧੁਰਂ ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ। `ਅਨ੍ਯੇ ਸਂਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸੁਸ਼੍ਛਤ੍ਰੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ੌ ਤਥਾ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਤਰੀ ਤੇ ਬਚਾਵਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਛਤਰੀ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵੀ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਾਸ੍ਤਿਲਸ਼ੋ ਵ੍ਯਧਮਨ੍ਰਥਮ੍ ।। ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿਚਰ੍ਮਭृਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਲਈ।
ਅਂਸਾਵਲਮ੍ਬਿਤਧਨੁਰ੍ਧਾਵਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਃ'। ਵਿਕਰ੍ਣਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯਾਸ਼੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍
ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਭਗ੍ਨੇ ਕਰ੍ਣੇ ਮਹਾਰਥੇ। ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਚ੍ਚਮੂਃ ਸਰ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾ-ਰਥੀ ਕਰਣ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਭੱਜ ਗਈ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜੋ ਨਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਹੀ ਇੱਕਲਾ ਸੀ ਜੋ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਮੋੜੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸੋऽਭ੍ਯਵਰ੍षਦਰਿਂਦਮਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਚੜ੍ਹਦੀ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਯੋਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਰਥਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਪਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਅਣਗਣਤ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਯੁਗਮੀषਾਂ ਵਰੂਥਂ ਚ ਤਥੈਵ ਧ੍ਵਜਸਾਰਥੀ। ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਮਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਿਲਸ਼ੋ ਵ੍ਯਧਮਞ੍ਛਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਜੋੜ, ਬਾਣ, ਬਚਾਵਾ, ਝੰਡਾ, ਰਥੀ, ਘੋੜੇ, ਤਿੰਨ-ਪੱਟੀ ਧੁਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚਿਤ੍ਰਸਨੋ ਵਿਰਥਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਮਥਾਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਸੈਨ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾ-ਬਾਹੂ ਸੀ, ਦੌੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਮਹਾਰਾਜ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਆਰੋਪ੍ਯਸ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਨਨਾਦ ਹ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਸੈਨ, ਜੋ ਮਹਾ-ਬਾਹੂ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾ-ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੀਤੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਰਥੇ। ਪਰ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਧਿਸ਼ਤਿਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਾਦਾਯਾਨ੍ਯੇ ਵਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਪਰੇ ਰਾਜਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕੁਝ ਗੰਧਰਵਾਂ ਚਿਤ੍ਰਸੈਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵਿਂਦ, ਅਨੁਵਿੰਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸੇਨਾਸ੍ਤੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੈਃ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਲਾਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ।
ਸ਼ਕਟਾਪਣਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯਾਨਯੁਗ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਿਯਮਾਣੇ ਮਹੀਪਤੌ
ਸਾਰੇ ਕੈਂਪ ਦੇ ਲੋਕ, ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਰਥ-ਯੋਗ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਹੇ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਮਨੁਧਾਵਤ
ਪਿਆਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਓ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਦੁਰ੍ਵਿषਹੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਤਥਾ। ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈ ਰਾਜਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਦੁਰਵਿਸ਼ਹ, ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਦੁਰਜਯਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਨਾਲ ਹਨ।
ਇਤਿਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰਾਜਗृਦ੍ਧਿਨਃ। ਆਰ੍ਤਾ ਦੀਨਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਹਤਾ ਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਨਹ੍ਯ ਗਜਵਾਜਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨਾਮਰ੍ਥੋ ਜਾਤੋऽਯਮਨ੍ਯਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਹਾਥੀ-ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ; ਹੁਣ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਸੀ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ੍ਤਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਸਾਨੂੰ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮਿਦਂ ਤਾਵਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਃ। `ਦੀਨਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ; ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਦ੍ਵੇष੍ਟਾਰਮਨ੍ਯੇ ਕ੍ਲੀਵਸ੍ਯ ਘਾਤਯਨ੍ਤੀਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਇਦਂ ਕृਤਂ ਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਇਸ ਨਿਕੰਮੇ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਮ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਲੋਕੇ ਪੁਮਾਨਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਯੇਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਹृਤੋ ਭਾਰ ਆਸੀਨਾਨਾਂ ਸੁਖਾਵਹਃ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡਾ ਭਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਉਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਸਹਾਂਸ੍ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਸਮਸ੍ਥੋ ਵਿषਮਸ੍ਥਾਨ੍ਹਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ — ਤਪ ਕਰਕੇ, ਠੰਢ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੂਪ ਸਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ — ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਯੇ ਸ਼ੀਲਮਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਸ ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਕੌਰਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਯੇਨੈਤਦੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਅਨृਸ਼ਂਸਾਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ; ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ — ਉਹ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ।