ਸ ਤਾਞ੍ਛਰੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਗਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਵਨੇ। ਰਮਣੀਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਵੈ ਮृਗਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਵਾਇਆ।
ਗੋਰਸਾਨੁਪਯੁਞ੍ਜਾਨ ਉਪਭੋਗਾਂਸ਼ਚ੍ ਭਾਰਤ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਦੂਧ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਦਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰਜੁष੍ਟਾਨਿ ਬਰ੍ਹਿਣਾਭਿਰੁਤਾਨਿ ਚ। ਅਗਚ੍ਛਦਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਮਸਤ ਭੰਭੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਵੈਤ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰਸਂਜੁष੍ਟਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਰਵਾਕੁਲਮ੍। ਸਪ੍ਤਚ੍ਛਦਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁਨ੍ਨਾਗਵਕੁਲੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਮਸਤ ਭੰਭੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਨੀਲਕੰਠ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਤਚੱਦ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ, ਤੇ ਪੁੰਨਾਗਾ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉੱਚੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਥੇ ਆਪ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਈਜੇ ਰਾਜਰ੍षਿਯਜ੍ਞੇਨ ਸਾਦ੍ਯਸ੍ਕੇਨ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਚੈਵ ਵਨ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਲਾਹੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵਨਵਾਸਿਭਿਃ'। ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼ਮਭਿਤਃ ਸਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਰਵ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਧਰਮਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਨਾਦਿਦੇਸ਼ ਸਹਾਨੁਜਃ। ਆਕ੍ਰੀਡਾਵਸਥਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਸਰਸੋऽਭਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਰੰਤ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।'
ਤੇ ਤਥੇਤ੍ਯੇਵ ਕੌਰਵ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਕਾਰਿਣਃ। ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਕ੍ਰੀਡਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਕੌਰਵ ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨੌਕਰ ਦ੍ਵੈਤ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੇਨਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਦ੍ਵੈਤ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਵਨਦ੍ਵਾਰਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਮਵਾਰਯਨ੍। ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ਼੍ਵਰਾਜੋ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਕੁਬੇਰਭਵਨਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਾਜਗਾਮ ਗਣਾਵृਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਗਣੈਰਪ੍ਸਰਸਾਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਜੈਃ। ਵਿਹਾਰਸ਼ੀਲੈਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਸਂਵृਤਂ ਸਰਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਖੇਡ-ਮੌਜ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸਨ, ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਤਤ੍ਸਂਵृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਰਾਜਪਰਿਚਾਰਕਾਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰ ਮੁੜ ਗਏ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵ੍ਯ ਉਤ੍ਸਾਰਯਤ ਤਾਨਿਤਿ
ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਆਪਣੇ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿਓ!'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੇਨਾਗ੍ਰਯਾਯਿਨਃ। ਸਰੋ ਦ੍ਵੈਨਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਵੈਵਨ ਝੀਲ 'ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ:
ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨਾਮ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਚਿਕ੍ਰੀਡਿषੁਰਿਹਾਯਾਤਿ ਤਦਰ੍ਥਮਪਸਰ੍ਪਤ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਖੇਡਣ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖਾਲੀ ਕਰੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਰਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ਾਂਮਪਤੇ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਨਿਦਂ ਹਿ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ:
ਨ ਚੇਤਯਤਿ ਵੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਯੋऽਸ੍ਮਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਯੇਵਂ ਵਸ਼੍ਯਾਨਿਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ, ਮੱਤ-ਹੀਣ ਸੁਯੋਧਨ, ਸੋਚਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਕੇ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ।
ਯੂਯਂ ਮੁਮੂਰ੍षਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯੇ ਤਸ੍ ਵਚਨਾਦੇਵਮਸ੍ਮਾਨ੍ਬ੍ਰੂਥ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੱਤ-ਹੀਣ ਹੋ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ ਕੌਰਵਃ। ਨ ਚੇਦਦ੍ਯੈਵ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੇਨਾਗ੍ਰਯਾਯਿਨਃ। ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਯਤੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤੋऽਭਵਤ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯਾਧਨਮੁਪਾਗਮਨ੍। ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਯਦੂਚੁਃ ਕੌਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਵਾਰਿਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਮਰ੍षਪੂਰ੍ਣਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ:
ਸ਼ਾਸਤੈਨਾਨਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨ੍ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ। ਯਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। `ਵਯਮਤ੍ਰ ਯਥਾ ਪ੍ਰੀਤਾ ਕ੍ਰੀਡਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਂ
ਇਹ ਅਧਰਮੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿਓ! ਜੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂਗੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਭਿਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਯੋਧਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਪਾ ਲਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਬਲਾਤ੍। ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜਬਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਘੁਸ ਗਏ ਅਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗੂ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਤਤੋऽਪਰੈਰਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕੁਰੁਸੈਨਿਕਾਃ। `ਸਾਮ੍ਨੈਵ ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਾ ਸਾਹਸਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਬਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਤੇ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਾਮ੍ਨੈਵ ਵਸੁਧਾਯਿਪ। ਤਾਨਨਾਦृਤ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਹਤ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ।
ਯਦਿ ਵਾਤਾ ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਰਾਜਕਾਃ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਖੇਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਚਿਤਰਰਥ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੌਰਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਅਨਾਰ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਾਸਤੇਤ੍ਯੇਤਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਚਿਤਰਰਥ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਅਨਾਰੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿਓ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿਤਰਰਥ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।