ਮृਗਯਾਂ ਚੈਵ ਨੋ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾ ਸਂਵਰ੍ਧਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ੍ਮਾਰਣਂ ਤੁ ਚਿਕੀਰ੍षਾਮੋ ਨ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਦਰ੍ਸਨਮ੍
ਸਾਡੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਨਾਰ੍ਯਸਮਾਚਾਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਚ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਮਨੁਜਜ੍ਞੇ ਨ ਕਾਮਤਃ
ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਤੋਂ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੁ ਗਾਨ੍ਧਾਰਿਃ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਚ ਤਥਾ ਸੌਬਲੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਸਂਵृਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ। ਪੌਰਾਸ਼੍ਚਾਨੁਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇਸਹਦਾਰਾ ਵਨਂ ਚ ਤਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਵਿਰਲਾ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਅष੍ਟੌ ਰਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਾਗਾਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਪਤ੍ਤਯੋ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਨਵਤਿਃ ਸ਼ਤਾਃ
ਉਥੇ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਬੇਅੰਤ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਨੌ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਕਟਾਪਣਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਣਿਜੋ ਵਨ੍ਦਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਰਥਾਂ, ਹਟੀਆਂ, ਵਪਾਰੀ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਲੋਕ ਵੀ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਮਹਾਨਭਵਤ੍ਸ੍ਵਨਃ। ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਮਹਾਵਾਯੋਰੁਤ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂਫਾਨੀ ਹਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ।
ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰੇਨ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਵਾਹਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਦੇ ਫਾਸਲੇ 'ਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਵਸਨ੍। ਜਗਾਮ ਘੋषਾਨਭਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਸ਼ਾਲਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਰਮਣੀਯੇ ਸਮਾਜ੍ਞਾਤੇ ਸੋਦਕੇ ਸਮਹੀਰੁਹੇ। ਦੇਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤੇ ਚਕ੍ਰੁਰਾਵਸਥਾਨ੍ਨਰਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਸੁਹਣਾ ਅਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਸੀ, ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਥਾਂ ਬਣਾਈ।
ਤਥੈਵ ਤਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨ੍ਪृਥਗਾਵਸਥਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਸ਼੍ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਣ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਂਵਾਂ ਵੀ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਗਾਵਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਙ੍ਕਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣਿਆ।
ਅਙ੍ਕਯਾਮਾਸ ਵਤ੍ਸਾਂਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞੇ ਚੋਪਸृਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਪਿ। ਬਾਲਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ਚ ਯਾਂ ਗਾਵਃ ਕਾਲਯਾਮਾਸ ਤਾ ਅਪਿ
ਉਸਨੇ ਵੱਝਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਣਿਆ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਵੱਝੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਣਿਆ।
ਅਥ ਸ ਸ੍ਮਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਹਾਯਨਾਨ੍। ਵृਤੋ ਗੋਪਾਲਕੈਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵ੍ਯਾਹਰਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਗਿਣ ਕੇ, ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ਼ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਚ ਪੌਰਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸੈਨਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਯਥੋਪਜੋषਂ ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਰ੍ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾऽਮਰਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡਵਾਸੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਨਮਤਾਬਕ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋऽਧ੍ਵਗਮਨਾਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕੁਸ਼ਲਾ ਨृਤ੍ਯਵਾਦਿਤੈਃ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਨਿਪੁੰਨ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਗਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਸੁ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਰ੍ਹਮਨ੍ਨਾਨਿ ਪਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਇਕ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਰਕ੍ਸ਼ੂਨ੍ਮਹਿषਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍। ਗਵਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਭੈਂਸਾਂ, ਹਿਰਣ, ਗਵਯ, ਰੀਛ ਤੇ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤਾਞ੍ਛਰੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਗਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਵਨੇ। ਰਮਣੀਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਵੈ ਮृਗਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਵਾਇਆ।
ਗੋਰਸਾਨੁਪਯੁਞ੍ਜਾਨ ਉਪਭੋਗਾਂਸ਼ਚ੍ ਭਾਰਤ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਦੂਧ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਦਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰਜੁष੍ਟਾਨਿ ਬਰ੍ਹਿਣਾਭਿਰੁਤਾਨਿ ਚ। ਅਗਚ੍ਛਦਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਮਸਤ ਭੰਭੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਵੈਤ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰਸਂਜੁष੍ਟਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਰਵਾਕੁਲਮ੍। ਸਪ੍ਤਚ੍ਛਦਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁਨ੍ਨਾਗਵਕੁਲੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਮਸਤ ਭੰਭੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਨੀਲਕੰਠ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਤਚੱਦ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ, ਤੇ ਪੁੰਨਾਗਾ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉੱਚੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਥੇ ਆਪ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਈਜੇ ਰਾਜਰ੍षਿਯਜ੍ਞੇਨ ਸਾਦ੍ਯਸ੍ਕੇਨ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਚੈਵ ਵਨ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਲਾਹੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵਨਵਾਸਿਭਿਃ'। ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼ਮਭਿਤਃ ਸਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਰਵ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਧਰਮਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਨਾਦਿਦੇਸ਼ ਸਹਾਨੁਜਃ। ਆਕ੍ਰੀਡਾਵਸਥਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਸਰਸੋऽਭਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਰੰਤ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।'
ਤੇ ਤਥੇਤ੍ਯੇਵ ਕੌਰਵ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਕਾਰਿਣਃ। ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਕ੍ਰੀਡਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਕੌਰਵ ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨੌਕਰ ਦ੍ਵੈਤ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੇਨਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਦ੍ਵੈਤ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।