ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਲਾਨ੍ਦਦੁਃ। ਤਦੇਵ ਚ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ। ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਜਨਮੇਜਯ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਖਮਥੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪृष੍ਟਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਜਨਮੇਜਯ, ਸਭ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵਲ ਤੱਕਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿਹਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਗਵੋ ਨਾਮ ਵਲ੍ਲਵਃ। ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਸ੍ਤਦਾ ਗਾਵੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਗਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੰਗਵ, ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਰਾਧੇਯਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਆਹਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਮਣੀਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਘੋषਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਕੌਰਵ। ਸ੍ਮਾਰਣੇ ਸਮਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਤ੍ਸਾਨਾਮਪਿ ਚਾਙ੍ਕਨਮ੍
ਕੌਰਵਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮृਗਯਾ ਚੋਚਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਸੁਤਸ੍ਯਤੇ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਤ੍ਵਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਰੀਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਮृਗਯਾ ਸ਼ੋਭਨਾ ਤਾਤ ਗਵਾਂ ਹਿ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਵਿਸ੍ਰਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਲ੍ਲਵਾਨਾਮਿਤਿ ਸ੍ਮਰੇ
ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵੇਖਭਾਲ ਦੋਵੇਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ; ਪਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਫਿਕਰੀ ਨਾਲ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸਮੀਪ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਅਤੋ ਨਾਭ੍ਯਨੁਜਾਨਾਮਿ ਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਛਦ੍ਮਨਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵਨੇ। ਤਪੋਨਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਧੇਯ ਸਮਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ; ਰਾਧੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਯੇਦ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍षਣਃ। ਯਜ੍ਞਸੇਨਸ੍ ਦੁਹਿਤਾ ਤੇਜ ਏਵਤੁ ਕੇਵਲਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਯਜਨਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਯੂਯਂਚਾਪ੍ਯਪਰਾਧ੍ਯੇਯੁਰ੍ਦਰ੍ਪਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਤਤੋ ਵਿਨਿਰ੍ਦਹੇਯੁਸ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਹਿ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਸਾਯੁਧਾਵੀਰਾ ਮਨ੍ਯੁਨਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ। ਸਹਿਤਾ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦਹੇਯੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜਾਂ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਵੀਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਯੂਯਂ ਬਹੁਤ੍ਵਾਤ੍ਤਾਨ੍ਨਾਰਭਧ੍ਵਂ ਕਥਂਚਨ। ਅਨਾਰ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਦਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਵੈ ਮਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਧ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਨਾਚਾਰਤਾ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।
ਉषਿਤੋ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਧਨਂਜਯਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਯਾਥ ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੋ ਵਨਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਧਨੰਜਯ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਤੇ ਉਥੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪृਥਿਵੀ ਜਿਤਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਨਾ ਪੁਰਾ। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋऽਦ੍ਯ ਨ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਵੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀਭਤਸੁ ਨੇ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ?
ਅਥਵਾ ਮਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਥ। ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਰਵਾਸਾ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾ ਦੁਃਖਂ ਤਤ੍ਰਗਮਿष੍ਯਥ
ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਉਥੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖ ਭੋਗੋਗੇ।
ਅਥਵਾ ਸੈਨਿਕਾਃ ਕੇਚਿਦਪਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਤਦਬੁਦ੍ਧਿਕृਤਂਕਰ੍ਮ ਦੋषਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਚ੍ਚ ਵਃ
ਜਾਂ, ਕੁਝ ਸੈਨਿਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰ ਬੈਠਣ; ਉਹ ਅਣਜਾਣੇ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੋਸ਼ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੇ ਨਰਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ੍ਮਾਰਣਾਯਾਪ੍ਤਕਾਰਿਣਃ। ਨ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰਗਮਨਂ ਰੋਚਯੇ ਤਵ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਥੇ ਜਾਣ ਤੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਾਉਣ; ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਪ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਸਂਸਦਿ। ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਾਨੀਤਿ ਭਾਰਤ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ।
ਅਨੁਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨ ਨਃ ਕੋਪਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਮृਗਯਾਂ ਚੈਵ ਨੋ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾ ਸਂਵਰ੍ਧਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ੍ਮਾਰਣਂ ਤੁ ਚਿਕੀਰ੍षਾਮੋ ਨ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਦਰ੍ਸਨਮ੍
ਸਾਡੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਨਾਰ੍ਯਸਮਾਚਾਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਚ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਮਨੁਜਜ੍ਞੇ ਨ ਕਾਮਤਃ
ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਤੋਂ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੁ ਗਾਨ੍ਧਾਰਿਃ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਚ ਤਥਾ ਸੌਬਲੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਸਂਵृਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ। ਪੌਰਾਸ਼੍ਚਾਨੁਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇਸਹਦਾਰਾ ਵਨਂ ਚ ਤਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਵਿਰਲਾ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਅष੍ਟੌ ਰਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਾਗਾਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਪਤ੍ਤਯੋ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਨਵਤਿਃ ਸ਼ਤਾਃ
ਉਥੇ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਬੇਅੰਤ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਨੌ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਕਟਾਪਣਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਣਿਜੋ ਵਨ੍ਦਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਰਥਾਂ, ਹਟੀਆਂ, ਵਪਾਰੀ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਲੋਕ ਵੀ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਮਹਾਨਭਵਤ੍ਸ੍ਵਨਃ। ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਮਹਾਵਾਯੋਰੁਤ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂਫਾਨੀ ਹਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ।
ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰੇਨ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਵਾਹਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਦੇ ਫਾਸਲੇ 'ਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।