ਅਥਵਾऽਪ੍ਯਨੁਬੁਧ੍ਯੇਤ ਨृਪੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਏਤਾਮਪ੍ਯਾਯਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਸਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਸਮਝ ਲਵੇ, ਤੇ ਇਸ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਨ ਹਿ ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਉਨ੍ਮਾਥਨਮृਤੇ ਤੇषਾਂ ਵਨਸ੍ਥਾਨਾਮਪਿ ਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਜਾਨਾਸਿਹਿ ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਦ੍ਯੂਤਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਚ੍ਚ ਮਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸੌਬਲਂ ਵਚਨਂ ਤਦਾ
ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੂਏ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਥੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਜੋ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ।
ਤਾਨਿਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯ ਗਚ੍ਛੇ ਗਮਨਾਯੇਤਰਾਯ ਵਾ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕਿ ਜਾਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਮਮਾਪਿ ਹਿਮਹਾਨ੍ਹਰ੍षੋ ਯਦਹਂ ਭੀਮਫਲ੍ਗੁਨੌ। ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਵਰਣ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹਿਤਾਵਿਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਹਿਮਾਲੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਮਿਲਦੀ।
ਨ ਤਥਾ ਹ੍ਯਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਕਿਂਨੁ ਸ੍ਯਾਦਧਿਕਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਹਂ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਕਰ੍ਣ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਕਾषਾਯਵਸਨਾਂ ਵਨੇ
ਕਰਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੇਰੂਏ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂ?
ਯਦਿ ਮਾਂ ਦਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਪਰਮਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਧਰਮਰਾਜ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੀਉਣਾ ਹੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਉਪਾਯਂ ਨ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛੇਮ ਤਦ੍ਵਨਮ੍। ਯਥਾਚਾਭ੍ਯਨੁਜਾਨੀਯਾਦ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕੀਏ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇ।
ਸ ਸੌਬਲੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਚ। ਉਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਨਿਪੁਣਂ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛੇਮ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਤੂੰ ਸੌਬਲ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਈ ਢੰਗ ਸੋਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕੀਏ।
ਅਹਮਪ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਾਮਿ ਗਮਨਾਯੇਤਰਾਯ ਚ। ਕਲ੍ਯਮੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮੀਪਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਹ
ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਂ ਖੁਦ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਯਿ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮੇ। ਉਪਾਯੋ ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਸਹਸੌਬਲਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਬੈਠਾਂਗਾ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੀਸ਼ਮ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸੌਬਲ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖੀਂ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਨੁਨੀਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਮਨਾਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਗ੍ਮੁਰਾਵਸਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਵ੍ਯੁषਿਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕਰ੍ਣੋ ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਪਾਯਃ ਪਰਿਦृष੍ਟੋऽਯਂ ਤਂ ਨਿਬੋਧਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਕਰਨ ਹੱਸ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਸੁਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਘੋषਾ ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਸਰ੍ਵੇਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਪਦੇਸ਼ੇਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਗੋਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉਚਿਤਂ ਹਿ ਸਦਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਏਵਂ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੋਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣਾ ਢੰਗ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਪਿਓ, ਜ਼ਰੂਰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਕਥਯਮਾਨੌ ਤੁ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜਦ ਉਹ ਗੋਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਇਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ।
ਉਪਾਯੋऽਯਂਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਗਮਨਾਯ ਨਿਰਾਮਯਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿਨੋ ਰਾਜਾ ਚੋਦਯਿष੍ਯਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਤ
'ਮੈਂ ਵੀ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਣ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਘੋषਾ ਦ੍ਵੈਤਵ੍ਰਨੇ ਸਰ੍ਵੇਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਪਦੇਸ਼ੇਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰਃ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਗੋਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਝੀਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਲਾਨ੍ਦਦੁਃ। ਤਦੇਵ ਚ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ। ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਜਨਮੇਜਯ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਖਮਥੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪृष੍ਟਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਜਨਮੇਜਯ, ਸਭ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵਲ ਤੱਕਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿਹਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਗਵੋ ਨਾਮ ਵਲ੍ਲਵਃ। ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਸ੍ਤਦਾ ਗਾਵੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਗਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੰਗਵ, ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਰਾਧੇਯਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਆਹਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਮਣੀਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਘੋषਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਕੌਰਵ। ਸ੍ਮਾਰਣੇ ਸਮਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਤ੍ਸਾਨਾਮਪਿ ਚਾਙ੍ਕਨਮ੍
ਕੌਰਵਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮृਗਯਾ ਚੋਚਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਸੁਤਸ੍ਯਤੇ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਤ੍ਵਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਰੀਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਮृਗਯਾ ਸ਼ੋਭਨਾ ਤਾਤ ਗਵਾਂ ਹਿ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਵਿਸ੍ਰਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਲ੍ਲਵਾਨਾਮਿਤਿ ਸ੍ਮਰੇ
ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵੇਖਭਾਲ ਦੋਵੇਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ; ਪਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਫਿਕਰੀ ਨਾਲ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸਮੀਪ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਅਤੋ ਨਾਭ੍ਯਨੁਜਾਨਾਮਿ ਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਛਦ੍ਮਨਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵਨੇ। ਤਪੋਨਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਧੇਯ ਸਮਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ; ਰਾਧੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਯੇਦ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍षਣਃ। ਯਜ੍ਞਸੇਨਸ੍ ਦੁਹਿਤਾ ਤੇਜ ਏਵਤੁ ਕੇਵਲਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਯਜਨਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈ।