ਸਮਸ੍ਥੋ ਵਿषਮਸ੍ਥਾਨ੍ਹਿ ਦੁਰ੍ਹृਦੋ ਯੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਜਗਤੀਸ੍ਥਨਿਵਾਦ੍ਰਿਸ੍ਥਃ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਵਿਘਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨ ਪੁਤ੍ਰਧਨਲਾਭੇਨ ਨ ਰਾਜ੍ਯੇਨਾਪਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਾਮਮਿਤ੍ਰਾਧਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਦੀ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਕਿਂਨੁ ਤਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ਯੋ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਅਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਮ੍
ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਏ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਮਯਾਬ ਹੈ ਪਰ ਛਾਲ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੇਖ ਸਕੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ?
ਸੁਵਾਸਸੋ ਹਿ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵृਤਾਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਾ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹੈ ਤੇ ਛਾਲ ਤੇ ਚਮੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵੇਖਣ; ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਵਿਨਿਨ੍ਦਤਾਂ ਤਥਾऽਤ੍ਮਾਨਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਧਨਚ੍ਯੁਤਮ੍। `ਦਾਰਾਣਾਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਾਮਦ੍ਯ ਜਨਾਧਿਪਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦੋਸ਼ਣ; ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਨ ਤਥਾ ਹਿ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਵੈਮਨਸ੍ਯਂ ਯਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ
ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ। ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵਤੁਰੁਭੌ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤਃ। ਹृष੍ਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾਪੁਨਰ੍ਦੀਨੋ ਰਾਧੇਯਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਰਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਧੇਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ।
ਬ੍ਰਵੀषਿ ਯਦਿਦਂ ਕਰ੍ਣ ਸਰ੍ਵਂ ਮਨਸਿ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨ ਤ੍ਵਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਗਮਨੇ ਯਤ੍ਰਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕਰਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਪਰਿਦੇਵਤਿ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਮਨ੍ਯਤੇऽਭ੍ਯਧਿਕਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਪੋਯੋਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਤਪ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਹਨ।
ਅਥਵਾऽਪ੍ਯਨੁਬੁਧ੍ਯੇਤ ਨृਪੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਏਤਾਮਪ੍ਯਾਯਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਸਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਸਮਝ ਲਵੇ, ਤੇ ਇਸ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਨ ਹਿ ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਉਨ੍ਮਾਥਨਮृਤੇ ਤੇषਾਂ ਵਨਸ੍ਥਾਨਾਮਪਿ ਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਜਾਨਾਸਿਹਿ ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਦ੍ਯੂਤਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਚ੍ਚ ਮਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸੌਬਲਂ ਵਚਨਂ ਤਦਾ
ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੂਏ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਥੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਜੋ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ।
ਤਾਨਿਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯ ਗਚ੍ਛੇ ਗਮਨਾਯੇਤਰਾਯ ਵਾ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕਿ ਜਾਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਮਮਾਪਿ ਹਿਮਹਾਨ੍ਹਰ੍षੋ ਯਦਹਂ ਭੀਮਫਲ੍ਗੁਨੌ। ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਵਰਣ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹਿਤਾਵਿਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਹਿਮਾਲੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਮਿਲਦੀ।
ਨ ਤਥਾ ਹ੍ਯਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਕਿਂਨੁ ਸ੍ਯਾਦਧਿਕਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਹਂ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਕਰ੍ਣ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਕਾषਾਯਵਸਨਾਂ ਵਨੇ
ਕਰਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੇਰੂਏ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂ?
ਯਦਿ ਮਾਂ ਦਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਪਰਮਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਧਰਮਰਾਜ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੀਉਣਾ ਹੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਉਪਾਯਂ ਨ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛੇਮ ਤਦ੍ਵਨਮ੍। ਯਥਾਚਾਭ੍ਯਨੁਜਾਨੀਯਾਦ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕੀਏ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇ।
ਸ ਸੌਬਲੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਚ। ਉਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਨਿਪੁਣਂ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛੇਮ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਤੂੰ ਸੌਬਲ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਈ ਢੰਗ ਸੋਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕੀਏ।
ਅਹਮਪ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਾਮਿ ਗਮਨਾਯੇਤਰਾਯ ਚ। ਕਲ੍ਯਮੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮੀਪਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਹ
ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਂ ਖੁਦ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਯਿ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮੇ। ਉਪਾਯੋ ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਸਹਸੌਬਲਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਬੈਠਾਂਗਾ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੀਸ਼ਮ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸੌਬਲ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖੀਂ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਨੁਨੀਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਮਨਾਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਗ੍ਮੁਰਾਵਸਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਵ੍ਯੁषਿਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕਰ੍ਣੋ ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਪਾਯਃ ਪਰਿਦृष੍ਟੋऽਯਂ ਤਂ ਨਿਬੋਧਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਕਰਨ ਹੱਸ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਸੁਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਘੋषਾ ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਸਰ੍ਵੇਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਪਦੇਸ਼ੇਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਗੋਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉਚਿਤਂ ਹਿ ਸਦਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਏਵਂ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੋਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣਾ ਢੰਗ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਪਿਓ, ਜ਼ਰੂਰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਕਥਯਮਾਨੌ ਤੁ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜਦ ਉਹ ਗੋਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਇਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ।
ਉਪਾਯੋऽਯਂਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਗਮਨਾਯ ਨਿਰਾਮਯਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿਨੋ ਰਾਜਾ ਚੋਦਯਿष੍ਯਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਤ
'ਮੈਂ ਵੀ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਣ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਘੋषਾ ਦ੍ਵੈਤਵ੍ਰਨੇ ਸਰ੍ਵੇਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਪਦੇਸ਼ੇਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰਃ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਗੋਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਝੀਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ।