ਧਨੁਰ੍ਗ੍ਰਾਹਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਭੀਮਵੇਗਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਸਹੇਤ ਕੋऽਤ੍ਰ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਉਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਰਹਿਤੇ ਸੌਬਲੋऽਥ। ਅਬੋਧਯਤ੍ਕਰ੍ਣਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਚਾਪ੍ਯਹृष੍ਟੋऽਭਵਦਲ੍ਪਚੇਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਪਰ ਕਰਣ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਦਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਕਾਲੇ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਭਾਰਤ। ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਮੇਕੋ ਦਿਵਿ ਸ਼ਮ੍ਬਰਹਾਯਥਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਇਕੱਲਾ ਭੋਗ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਵਾਦ੍ਯਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਨ੍ਨਖਿਲਾ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਾਰਾ ਸਹਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾ
ਅੱਜ, ਰਾਜੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਤੀਚ੍ਯੋਦੀਚ੍ਯਵਾਸਿਨਃ। ਕृਤਾਃ ਕਰਪ੍ਰਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤੇ ਨਾਰਾਧਿਪ
ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਕਰ-ਦਾਤਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਯਾ ਹਿ ਸਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭਜਤੇ ਪੁਰਾ। ਸਾऽਦ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਵਾਪ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤੇ ਯਾਂ ਤਾਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਚਿਰਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਜੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸਾ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਬਲੇਨੇਯਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਥਾਵਿਧਾਤ੍। ਤ੍ਵਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਰ ਹੁਣ, ਤੇਰੀ ਅਕਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜੇ, ਉਹੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਾਨਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍। ਸ਼ਾਸਨੇऽਧਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ ਇਤਿ ਵਾਦਿਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਤੇ ਵਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਨ੍ਨਿਖਿਲਾ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾ ਦੇਵੀ ਸਗ੍ਰਾਮਨਗਰਾਕਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਫੌਜਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਵਤੀ ਪਤ੍ਤਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ। `ਨਾਨਾਜਨਪਦਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸ੍ਫੀਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਹਲਾ
ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਈ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਲਾਮਾਲ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜੈ ਰਾਜਨ੍ਭਾਸਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰਾਡਿਵ। ਪੌਰੁषਾਦ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਭ੍ਰਾਜਸੇ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈਂ।
ਰੁਦ੍ਰੈਰਿਵ ਯਮੋ ਰਾਜਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ। ਕੁਰੁਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭਾਸਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰਾਡਿਵ
ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯਮ ਵਾਂਗ, ਮਰੁਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਯੈਃ ਸ੍ਮ ਤੇ ਨਾਦ੍ਰਿਯੇਤਾਜ੍ਞਾ ਨ ਚ ਯੇ ਸ਼ਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹੀਨਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ—ਹੁਣ ਉਹ ਪਾਂਡਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖੋ ਗਈ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਮਹਾਰਾਜਸਰੋ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵਸਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵਨਵਾਸਿਭਿਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਰਯਾਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਤਾਪਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਿਤੋਰਾਜ੍ਯੇऽਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਛਿਯਾਹੀਨਾਞ੍ਛ੍ਰਿਯਾਵृਤਃ ਅਸਮृਦ੍ਧਾਨ੍ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਪਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਨृਪ
ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋ—ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਮਿਰ ਹੋ ਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਮਹਾਭਿਜਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਹਤਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਯਯਾਤਿਮਿਵ ਨਾਹੁषਾਂ
ਭਾਗਵਾਨ, ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਾਲਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ।
ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਹृਦਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੌਰੁषੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਸਾ ਸਮਰ੍ਥਾ ਭਵਤ੍ਯੁਤ
ਜਿਸ ਚਮਕ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੀ।
ਸਮਸ੍ਥੋ ਵਿषਮਸ੍ਥਾਨ੍ਹਿ ਦੁਰ੍ਹृਦੋ ਯੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਜਗਤੀਸ੍ਥਨਿਵਾਦ੍ਰਿਸ੍ਥਃ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਵਿਘਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨ ਪੁਤ੍ਰਧਨਲਾਭੇਨ ਨ ਰਾਜ੍ਯੇਨਾਪਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਾਮਮਿਤ੍ਰਾਧਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਦੀ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਕਿਂਨੁ ਤਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ਯੋ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਅਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਮ੍
ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਏ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਮਯਾਬ ਹੈ ਪਰ ਛਾਲ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੇਖ ਸਕੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ?
ਸੁਵਾਸਸੋ ਹਿ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵृਤਾਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਾ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹੈ ਤੇ ਛਾਲ ਤੇ ਚਮੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵੇਖਣ; ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਵਿਨਿਨ੍ਦਤਾਂ ਤਥਾऽਤ੍ਮਾਨਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਧਨਚ੍ਯੁਤਮ੍। `ਦਾਰਾਣਾਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਾਮਦ੍ਯ ਜਨਾਧਿਪਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦੋਸ਼ਣ; ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਨ ਤਥਾ ਹਿ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਵੈਮਨਸ੍ਯਂ ਯਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ
ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ। ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵਤੁਰੁਭੌ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤਃ। ਹृष੍ਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾਪੁਨਰ੍ਦੀਨੋ ਰਾਧੇਯਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਰਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਧੇਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ।
ਬ੍ਰਵੀषਿ ਯਦਿਦਂ ਕਰ੍ਣ ਸਰ੍ਵਂ ਮਨਸਿ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨ ਤ੍ਵਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਗਮਨੇ ਯਤ੍ਰਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕਰਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਪਰਿਦੇਵਤਿ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਮਨ੍ਯਤੇऽਭ੍ਯਧਿਕਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਪੋਯੋਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਤਪ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਹਨ।