ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਚ ਵृਕੋਦਰਸ਼੍ਚ ਸਂਰਮ੍ਭਿਣਾਵਨ੍ਤਕਕਾਲਕਲ੍ਪੌ। ਨ ਸ਼ੇषਯੇਤਾਂ ਯੁਧਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਕਿਰਨ੍ਤਾਵਨਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਭੀਮ, ਦੋਵੇਂ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਚਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਮਨ੍ਦਚੇਤਾਃ। ਮਧੁ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤੁ ਪ੍ਰਪਾਤਂ ਵृਕੋਦਰਂ ਚੈਵ ਧਨਂਜਯਂ ਚ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਡੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਿੱਠਾ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਗੇ ਖੱਡ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਨਰੋਹਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇਚੇਤ੍ਸ ਫਲਂਵਿਪਾਕੇ। ਸਤੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤ੍ਯਵਸ਼ਃ ਫਲੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍
ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸੁਕृष੍ਟੇ ਹ੍ਯੁਪਿਤੇ ਚ ਬੀਜੇ ਦੇਵੇਚ ਵਰ੍षਤ੍ਯृਤੁਕਾਲਯੁਕ੍ਤਮ੍। ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਫਲਂਤਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿ- ਰਨ੍ਯਤ੍ਰਦੈਵਾਦਿਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਹੇਤੁਃ
ਜਦ ਖੇਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬੀਜ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਂ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਥਾ ਨ ਸਾਧੁ ਸਾਧੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇਨ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ। ਮਯਾ ਚ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰਵਸ਼ਾਨੁਗੇਨ ਕृਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮਯਮਨ੍ਤਕਾਲਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤ੍ਯਸਮੀਰਿਤੋऽਗ੍ਨਿ- ਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਯਤ੍ਯੁਤ ਗਰ੍ਭਿਣੀ ਯਾ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਦਿਨਾਦੌ ਰਜਨੀਪ੍ਰਣਾਸ਼- ਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾਦੌ ਚ ਦਿਨਪ੍ਰਣਾਸ਼ਃ
ਜਰੂਰ, ਅੱਗ ਜਦ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਰੂਰ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਬੱਚਾ ਜਣੇਗੀ; ਜਰੂਰ, ਦਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤੇਚ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪਰੇਚ ਕੁਰ੍ਯੁ- ਰ੍ਦਤ੍ਤੇ ਚ ਦਦ੍ਯੁਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਕਥਂਸ੍ਵਿਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਰ੍ਥਕਾਲਂ ਚ ਭਵੇਦਨਰ੍ਥਃ ਕਥਂਚਨ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿਤਤ੍ਕੁਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਨ? ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣ? ਜਦੋਂ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਐਸਾ ਕੁਝ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਨ ਭਿਦ੍ਯੇਤ ਨ ਚ ਸ੍ਰਵੇਤ ਨ ਚ ਪ੍ਰਸਿਚ੍ਯੇਦਿਤਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਮ੍। ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਸ਼ਤਧਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਯੇ- ਦ੍ਭ੍ਰੁਵਂ ਨ ਨਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ
ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਵਹਿ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਫੈਲ ਜਾਵੇ? ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੌ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਹੀ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਗਤੋ ਹ੍ਯਰਣ੍ਯਾਦਪਿਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਧਨਂਜਯਃ ਪਸ਼ਯ੍ਤ ਵੀਰ੍ਯਮਸ੍ਯ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਮਿਮਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ
ਧਨੰਜਯ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ। ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰੀਰ ਏਵ ਕੋ ਮਾਨੁषਃ ਪੁਨਰਾਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੇਤ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਕਾਲੋਪਹਤਾਨਨੇਕਾ- ਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁਕੁਰੂਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षੂਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਨਸਾਨੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰੇਗਾ? ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਧਨੁਰ੍ਗ੍ਰਾਹਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਭੀਮਵੇਗਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਸਹੇਤ ਕੋऽਤ੍ਰ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਉਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਰਹਿਤੇ ਸੌਬਲੋऽਥ। ਅਬੋਧਯਤ੍ਕਰ੍ਣਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਚਾਪ੍ਯਹृष੍ਟੋऽਭਵਦਲ੍ਪਚੇਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਪਰ ਕਰਣ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਦਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਕਾਲੇ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਭਾਰਤ। ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਮੇਕੋ ਦਿਵਿ ਸ਼ਮ੍ਬਰਹਾਯਥਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਇਕੱਲਾ ਭੋਗ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਵਾਦ੍ਯਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਨ੍ਨਖਿਲਾ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਾਰਾ ਸਹਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾ
ਅੱਜ, ਰਾਜੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਤੀਚ੍ਯੋਦੀਚ੍ਯਵਾਸਿਨਃ। ਕृਤਾਃ ਕਰਪ੍ਰਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤੇ ਨਾਰਾਧਿਪ
ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਕਰ-ਦਾਤਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਯਾ ਹਿ ਸਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭਜਤੇ ਪੁਰਾ। ਸਾऽਦ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਵਾਪ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤੇ ਯਾਂ ਤਾਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਚਿਰਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਜੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸਾ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਬਲੇਨੇਯਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਥਾਵਿਧਾਤ੍। ਤ੍ਵਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਰ ਹੁਣ, ਤੇਰੀ ਅਕਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜੇ, ਉਹੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਾਨਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍। ਸ਼ਾਸਨੇऽਧਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ ਇਤਿ ਵਾਦਿਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਤੇ ਵਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਨ੍ਨਿਖਿਲਾ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾ ਦੇਵੀ ਸਗ੍ਰਾਮਨਗਰਾਕਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਫੌਜਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਵਤੀ ਪਤ੍ਤਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ। `ਨਾਨਾਜਨਪਦਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸ੍ਫੀਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਹਲਾ
ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਈ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਲਾਮਾਲ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜੈ ਰਾਜਨ੍ਭਾਸਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰਾਡਿਵ। ਪੌਰੁषਾਦ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਭ੍ਰਾਜਸੇ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈਂ।
ਰੁਦ੍ਰੈਰਿਵ ਯਮੋ ਰਾਜਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ। ਕੁਰੁਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭਾਸਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰਾਡਿਵ
ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯਮ ਵਾਂਗ, ਮਰੁਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਯੈਃ ਸ੍ਮ ਤੇ ਨਾਦ੍ਰਿਯੇਤਾਜ੍ਞਾ ਨ ਚ ਯੇ ਸ਼ਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹੀਨਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ—ਹੁਣ ਉਹ ਪਾਂਡਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖੋ ਗਈ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਮਹਾਰਾਜਸਰੋ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵਸਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵਨਵਾਸਿਭਿਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਰਯਾਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਤਾਪਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਿਤੋਰਾਜ੍ਯੇऽਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਛਿਯਾਹੀਨਾਞ੍ਛ੍ਰਿਯਾਵृਤਃ ਅਸਮृਦ੍ਧਾਨ੍ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਪਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਨृਪ
ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋ—ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਮਿਰ ਹੋ ਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਮਹਾਭਿਜਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਹਤਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਯਯਾਤਿਮਿਵ ਨਾਹੁषਾਂ
ਭਾਗਵਾਨ, ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਾਲਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ।
ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਹृਦਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੌਰੁषੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਸਾ ਸਮਰ੍ਥਾ ਭਵਤ੍ਯੁਤ
ਜਿਸ ਚਮਕ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੀ।