ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਤੇ ਮਾਗਧਸੂਤਪੁਤ੍ਰੈ- ਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤੁਵਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ। ਪਤਤ੍ਰਿਸਙ੍ਘੈਃ ਸ ਜਘਨ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਤੇ ਨੂਨਮਿਲਾਤਲਸ੍ਥਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਾਗਧ ਤੇ ਸੂਤ ਗਾਇਕ ਜਾਗਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕਥਂਨੁ ਵਾਤਾਤਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਙ੍ਗੋ ਵृਕੋਦਰਃ ਕੋਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗਃ। ਸ਼ੇਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਤਥੋਚਿਤਾਙ੍ਗਃ ਕृष੍ਣਾਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਸੁਧਾਤਲਸ੍ਥਃ
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੈ?
ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸੁਕੁਮਾਰੋ ਮਨਸ੍ਵੀ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸੁਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਵਿਦੂਯਮਾਨੈਰਿਵ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੈ- ਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਨ ਸ਼ੇਤੇ ਵਸਤੀਰਮਰ੍षਾਤ੍
ਅਰਜੁਨ, ਨਰਮ ਤੇ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਯਮੌ ਚ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਚ ਭੀਮਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਖਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨ੍। ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਸਰ੍ਪ ਇਵੋਗ੍ਰਤੇਜਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨ ਸ਼ੇਤੇ ਵਸਤੀਰਮਰ੍षਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਜੁੜਵੇਂ ਭਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦਾ।
ਤਥਾ ਯਮੌ ਚਾਪ੍ਯਸੁਖੌ ਸੁਖਾਰ੍ਹੌ ਸਮृਦ੍ਧਰੀਪਾਵਮਰੌ ਦਿਵੀਵ। ਪ੍ਰਜਾਗਰਸ੍ਥੌ ਧ੍ਰੁਵਮਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੌ
ਉਹ ਜੁੜਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਪਏ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਸਚ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ।
ਸਮੀਰਣੇਨਾਥ ਸਮੋ ਬਲੇਨ ਸਮੀਰਣਸ੍ਯੈਵਸੁਤੋ ਬਲੀਯਾਨ੍। ਸ ਧਰ੍ਮਪਾਸੇਨ ਸਿਤੋऽਗ੍ਰਜੇਨ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਹਤ੍ਯਮਰ੍षਮ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੰਬੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਪਿਭੂਮੌ ਪਰਿਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਵਧਂ ਸੁਤਾਨਾਂ ਮਮ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ। ਸਤ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਕਾਲਂਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕੋ ਰਣੇऽਨ੍ਯੈਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੜ੍ਹਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੌ ਤੁ ਜਿਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਯਤ੍ਪਰੁषਾਣ੍ਯਵੋਚਤ੍। ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਿ ਵृਕੋਦਰਾਙ੍ਗਂ ਦਹਨ੍ਤਿ ਕਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਾਨਿ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉਹ ਭੀਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨ ਪਾਪਕਂ ਧ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਵਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਤਮ੍। ਅਰਣ੍ਯਵਾਸੇਨ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ ਤੁ ਭੀਮਸ੍ਯ ਕੋਪੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵਾਨਿਲੇਨ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਉਸ ਦੀ ਪੀਛ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ ਤੇਨ ਕੋਪੇਨ ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਕਰਂ ਕਰੇਣਾਭਿਨਿਪੀਡ੍ਯਵੀਰਃ। ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਤ੍ਯੁष੍ਣਮਤੀਵ ਘੋਰਂ ਦਹਨ੍ਨਿਵੇਮਾਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਸੇਨਾਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਚ ਵृਕੋਦਰਸ਼੍ਚ ਸਂਰਮ੍ਭਿਣਾਵਨ੍ਤਕਕਾਲਕਲ੍ਪੌ। ਨ ਸ਼ੇषਯੇਤਾਂ ਯੁਧਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਕਿਰਨ੍ਤਾਵਨਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਭੀਮ, ਦੋਵੇਂ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਚਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਮਨ੍ਦਚੇਤਾਃ। ਮਧੁ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤੁ ਪ੍ਰਪਾਤਂ ਵृਕੋਦਰਂ ਚੈਵ ਧਨਂਜਯਂ ਚ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਡੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਿੱਠਾ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਗੇ ਖੱਡ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਨਰੋਹਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇਚੇਤ੍ਸ ਫਲਂਵਿਪਾਕੇ। ਸਤੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤ੍ਯਵਸ਼ਃ ਫਲੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍
ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸੁਕृष੍ਟੇ ਹ੍ਯੁਪਿਤੇ ਚ ਬੀਜੇ ਦੇਵੇਚ ਵਰ੍षਤ੍ਯृਤੁਕਾਲਯੁਕ੍ਤਮ੍। ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਫਲਂਤਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿ- ਰਨ੍ਯਤ੍ਰਦੈਵਾਦਿਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਹੇਤੁਃ
ਜਦ ਖੇਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬੀਜ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਂ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਥਾ ਨ ਸਾਧੁ ਸਾਧੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇਨ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ। ਮਯਾ ਚ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰਵਸ਼ਾਨੁਗੇਨ ਕृਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮਯਮਨ੍ਤਕਾਲਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤ੍ਯਸਮੀਰਿਤੋऽਗ੍ਨਿ- ਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਯਤ੍ਯੁਤ ਗਰ੍ਭਿਣੀ ਯਾ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਦਿਨਾਦੌ ਰਜਨੀਪ੍ਰਣਾਸ਼- ਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾਦੌ ਚ ਦਿਨਪ੍ਰਣਾਸ਼ਃ
ਜਰੂਰ, ਅੱਗ ਜਦ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਰੂਰ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਬੱਚਾ ਜਣੇਗੀ; ਜਰੂਰ, ਦਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤੇਚ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪਰੇਚ ਕੁਰ੍ਯੁ- ਰ੍ਦਤ੍ਤੇ ਚ ਦਦ੍ਯੁਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਕਥਂਸ੍ਵਿਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਰ੍ਥਕਾਲਂ ਚ ਭਵੇਦਨਰ੍ਥਃ ਕਥਂਚਨ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿਤਤ੍ਕੁਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਨ? ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣ? ਜਦੋਂ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਐਸਾ ਕੁਝ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਨ ਭਿਦ੍ਯੇਤ ਨ ਚ ਸ੍ਰਵੇਤ ਨ ਚ ਪ੍ਰਸਿਚ੍ਯੇਦਿਤਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਮ੍। ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਸ਼ਤਧਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਯੇ- ਦ੍ਭ੍ਰੁਵਂ ਨ ਨਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ
ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਵਹਿ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਫੈਲ ਜਾਵੇ? ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੌ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਹੀ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਗਤੋ ਹ੍ਯਰਣ੍ਯਾਦਪਿਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਧਨਂਜਯਃ ਪਸ਼ਯ੍ਤ ਵੀਰ੍ਯਮਸ੍ਯ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਮਿਮਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ
ਧਨੰਜਯ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ। ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰੀਰ ਏਵ ਕੋ ਮਾਨੁषਃ ਪੁਨਰਾਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੇਤ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਕਾਲੋਪਹਤਾਨਨੇਕਾ- ਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁਕੁਰੂਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षੂਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਨਸਾਨੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰੇਗਾ? ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਧਨੁਰ੍ਗ੍ਰਾਹਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਭੀਮਵੇਗਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਸਹੇਤ ਕੋऽਤ੍ਰ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਉਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਰਹਿਤੇ ਸੌਬਲੋऽਥ। ਅਬੋਧਯਤ੍ਕਰ੍ਣਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਚਾਪ੍ਯਹृष੍ਟੋऽਭਵਦਲ੍ਪਚੇਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਪਰ ਕਰਣ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਦਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਕਾਲੇ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਭਾਰਤ। ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਮੇਕੋ ਦਿਵਿ ਸ਼ਮ੍ਬਰਹਾਯਥਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਇਕੱਲਾ ਭੋਗ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਵਾਦ੍ਯਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਨ੍ਨਖਿਲਾ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਾਰਾ ਸਹਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾ
ਅੱਜ, ਰਾਜੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਤੀਚ੍ਯੋਦੀਚ੍ਯਵਾਸਿਨਃ। ਕृਤਾਃ ਕਰਪ੍ਰਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤੇ ਨਾਰਾਧਿਪ
ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਕਰ-ਦਾਤਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਯਾ ਹਿ ਸਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭਜਤੇ ਪੁਰਾ। ਸਾऽਦ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਵਾਪ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤੇ ਯਾਂ ਤਾਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਚਿਰਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਜੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸਾ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਬਲੇਨੇਯਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਥਾਵਿਧਾਤ੍। ਤ੍ਵਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਰ ਹੁਣ, ਤੇਰੀ ਅਕਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜੇ, ਉਹੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਾਨਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍। ਸ਼ਾਸਨੇऽਧਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ ਇਤਿ ਵਾਦਿਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'