ਮਦਂ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਪੁਰੁषੇषੁ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸਂਯਚ੍ਛ ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ ਵਾਚਮ੍। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਾਵਪਿ ਤੇ ਕੁਮਾਰੌ ਨੋਪਾਸਿਤਵ੍ਯੌ ਰਹਿਤੇ ਕਦਾਚਿਤ੍
ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਸਾਂਬਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰ।
ਮਹਾਕੁਲੀਨਾਭਿਰਪਾਪਿਕਾਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸਤੀਭਿਸ੍ਤਵ ਸਖ੍ਯਮਸ੍ਤੁ। ਚਣ੍ਡਾਸ਼੍ ਸ਼ੌਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚ ਚੋਰਾਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚਪਲਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਃ
ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਿਰਫ ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਲਾਲਚੀ, ਚੋਰ, ਮੰਦ, ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਏਤਦ੍ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਭਗਵੇਤਨਂ ਚ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਂ ਚ। ਮਹਾਰ੍ਹਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਙ੍ਗਰਾਗਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਾਰਾਧਯ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧੈਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਇਜ਼ਤ, ਦੌਲਤ, ਆਪਣਾ ਫਾਇਦਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਕਰ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਾਦਿਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਕਥਾਭਿਰਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਸਹ ਸ੍ਤਿਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਮਾਰਕੰਡੇ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਥੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੂ ਰਥਂ ਸਤ੍ਯਾਮਾਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਯਥਾਭਾਵਂ ਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਦੱਸੀਆਂ।
ਕृष੍ਣੇ ਮਾਭੂਤ੍ਤਵੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾ ਮਾ ਵ੍ਯਥਾ ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਗਰਃ। ਭਰ੍ਤृਭਿਰ੍ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਜਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਖੋ। ਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਪਾਵੇਂਗੀ।
ਨ ਹ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਨੈਵਂ ਪੂਜਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਚਿਰਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇੰਝ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਔਰਤਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਲੰਬਾ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਮਿਰਿਯਂ ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਾ। ਭਰ੍ਤृਭਿਃ ਸਹਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਗੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾਵੈਰਾਣਿ ਪ੍ਤਿਯਾਤ੍ਯ ਚ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਥਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸਿ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਵੈਰ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਹੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ।
ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਪਾਨਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਹਸਨ੍ਦਰ੍ਪਮੋਹਿਤਾਃ। ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਹਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਨਾਂ ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵਨਵਾਸ ਸਮੇਂ ਤੈਨੂੰ ਹੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਹੁਣ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ।
ਤਵ ਦੁਃਖੋਪਪਨ੍ਨਾਯਾ ਯੈਰਾਚਰਿਤਮਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕृष੍ਣੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਵਰਤਾਵ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕ ਹੁਣ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਤਸੋਮਸ੍ਤਥਾਵਿਧਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾऽਰ੍ਜੁਨਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ਼੍ਚ ਨਾਕੁਲਿਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ: ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ, ਸੁਤਸੋਮਾ, ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਾ, ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਨਕੁਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—
ਸਹਦੇਵਾਚ੍ਚ ਯੋ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਸਰ੍ਵੇਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਵੀਰਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ
ਸਹਦੇਵ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਾ, ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰਿਵ ਪ੍ਰੀਤਾ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਰਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਤ੍ਵਮਿਵੈषਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਰੇ ਮਨੋਂ-ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਤਵ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ। ਦੁਃਖਿਤਾ ਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਸੁਖੇਨ ਸੁਖਿਤਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰੰਜ-ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਜਨਨੀ ਤਥਾ। ਭਾਨੁਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਸ਼੍ਚੈਨਾਨ੍ਵਿਸ਼ਿਨष੍ਟਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਪੂਰੇ ਮਨੋਂ-ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ, ਭਾਨੂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨੇ ਚੈषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੇ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਰਾਮਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ
ਮੇਰਾ ਸੱਸ-ਸੁਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖਾਣ-ਪਹਿਨ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲ੍ਯੋ ਹਿਪ੍ਰਣਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਭਾਮਿਨਿ। ਏਵਮਾਦਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਤ੍ਯਂਹृਦ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੋਨੁਗਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਰਗਾ ਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚੀਆਂ, ਪਿਆਰੀਆਂ, ਦਿਲੋਂ-ਦਿਲ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਕਰਕੇ—
ਗਮਨਾਯ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਵਾਸੁਦੇਵਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਕृष੍ਣਮਹਿषੀ ਚਕਾਰਾਭਿਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼ੌਰੇਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾऽਥ ਭਾਮਿਨੀ। ਸ੍ਮਯਿਤ੍ਵਾਤੁ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯ ਚ। ਉਪਾਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰੈਰ੍ਹਯੈਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਰਂਤਪਃ
ਫਿਰ ਸਤਭਾਮਾ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ; ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਲਟ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਨੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਵਾਤਾਤਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਙ੍ਗਾਃ। ਸਰਸ੍ਤਦਾਸਾਦ੍ਯਵਨਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪਰਂਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਠੰਢ, ਗਰਮੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸਰਸ੍ਤਦਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਜਨਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਿਧਾਯ ਚੇष੍ਟਮ੍। ਵਨਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣ੍ਯਥ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਦੀਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਵਿਚੇਰੁਃ
ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਬੜਾ ਕੇ, ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਵਨੇ ਤਾਨ੍ਵਸਤਃ ਪ੍ਰਵੀਰਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਸ਼੍ਚ। ਅਭ੍ਯਾਯਯੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦਃ ਪੁਰਾਣਾ- ਸ੍ਤਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਥੋ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਸ਼ਲਃ ਕਥਾਸੁ ਵਿਪ੍ਰੋऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਭੁਵਿ ਕੌਰਵੇਯਾਨ੍। ਸ ਤੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯਾਥ ਯਦृਚ੍ਛਯੈਵ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਨृਪਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ-ਯਾਦ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਥੋਪਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਿਸਤ੍ਕृਤਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮੇਨ। ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਸਂਕਥਯਾਂਬਭੂਵ ਧਰ੍ਮਾਨਿਲੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਵਾਨ੍ਯਮੌ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਦੇ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਧਰਮ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਆਂ।
ਕृਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਤਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਙ੍ਗਾਨ੍ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਚੋਗ੍ਰਸ੍ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨ੍। ਤਾਂ ਚਾਪ੍ਯਨਾਥਾਮਿਵ ਵੀਰਨਾਥਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਗੁਣੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜੋਰ, ਹਵਾ-ਧੁੱਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਦਰਸਾਇਆ।
ਤਤਃ ਕਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਃ ਕृਪਯਾऽਭਿਤਪ੍ਤਃ। ਵਨੇ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾ- ਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਦੁਃਖਨਦੀਂਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੀੜ੍ਹਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੈਨ੍ਯਾਭਿਹਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੋਪਹਤਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍। ਵਾਚਂ ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਥਿਰਤਾਮੁਪੇਤ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ
ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਲੰਬੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਕਥਂਨੁ ਸਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਰਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸੁਤਾਨਾਂ ਮਮ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ ਸ੍ਮ ਸ਼ੇਤੇ ਪੁਰਾ ਰਾਙ੍ਕਵਕੂਟਸ਼ਾਯੀ
ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਸਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਪਲੰਗਾਂ ਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?