ਯਦਾ ਰੁਦ੍ਰਰਥਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਿषਃ ਸਹਸਾ ਗਤਃ। ਰੇਸਤੂ ਰੋਦਸੀ ਗਾਢਂ ਮੁਮੁਹੁਸ਼੍ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਦ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਅਚਾਨਕ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨਦਂਸ਼੍ਚਮਹਾਕਾਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਲਧਰੋਪਮਾਃ। ਆਸੀਚ੍ਚਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਜਿਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤ੍ਯੁਤ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾਭੂਤੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨਾਹੂਯ ਗੁਹਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। `ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਤਰ੍ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਜਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁਹਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਮੰਦ-ਚਲਾਕੀ ਵੇਖ। ਇਸ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਵ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਯੋਜਯਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹਿषਸ੍ ਗਤਾਯੁषਃ'। ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਤਦਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵਜੋਂ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮਹਿषੋऽਪਿ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਚਾਨਦਤ੍। ਦੇਵਾਨ੍ਸਂਤ੍ਰਾਸਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਚਾਪਿਪ੍ਰਹਰ੍षਯਤ੍
ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਰਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨਭਯੇ ਘੋਰੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਸੇਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਇਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਮਹਾਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆ ਗਿਆ।
ਲੋਹਿਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤੋ ਲੋਹਿਤਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਣਃ। ਲੋਹਿਤਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਕਵਚਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਰਥਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾ ਸਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸਹਸਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਈ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਮਹਿषਸ੍ ਵਿਦਾਰਿਣੀਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਮਹਾਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਚੀਰਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾऽਭ੍ਯਹਰਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਮਹਤ੍। ਪਪਾਤ ਭਿਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਮਹਿषਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਉਹ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜੀ; ਸਿਰ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਮਹਿਸ਼ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਤਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਰਂ षੋਡਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਪਰ੍ਵਤਾਭੇਨ ਪਿਹਿਤਂ ਤਦਾऽਗਮ੍ਯਂ ਤਤੋऽਭਵਤ੍। ਉਤ੍ਤਰਾਃ ਕੁਰਵਸ੍ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਯਥਾਸੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਲਈ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਅੱਜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਦਹਸ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਕੰਦ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਯਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਨਿਹਤਾ ਮਹਾਸੇਨੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸ਼ੇषਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾ ਘੋਰਾ ਭੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਦੁਰਾਸਦੈਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਦਪਾਰਿषਦੈਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮਹਾਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਬਾਕੀ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸਕੰਦ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖਾ ਲਿਆ।
ਦਨਵਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਾਨਵਂ ਸਰ੍ਵਮਕਾਰ੍षੁਰ੍ਭृਸ਼ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਮੈਦਾਨ ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਤਮਾਂਸੀਵਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਘਨਾਨ੍ਖਗਃ। ਤਥਾਸ੍ਕਨ੍ਦੋऽਜਯਚ੍ਛਤ੍ਰੂਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ, ਅੱਗ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕृਤਿਕਾਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੀਰਣਾਂਸ਼ੁਰਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚੰਨਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨष੍ਟਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਯਦਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਸੇਨਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਜਦੋਂ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਤ੍ਵਯਾऽਯਂ ਮਹਿषੋ ਹਤਃ। `ਹਜਯ੍ਯੋ ਯੁਧਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਸਕੰਦ, ਇਹ ਮਹਿਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤृਣਸਮਾ ਯਸ੍ਯ ਵਬੂਵੁਰ੍ਜਯਤਾਂਵਰ। ਸੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਮਿਤੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਃ
ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਤੀ।
ਸ਼ਤਂ ਮਹਿषਤੁਲ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯ ਰਣੇ। ਨਿਹਤਂਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਯੈਰ੍ਵਯਂ ਪੂਰ੍ਵਤਾਪਿਤਾਃ
ਸਕੰਦ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੋ ਦੈਤ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਾਵਕੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਅਜੇਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇऽਰੀਣਾਮੁਮਾਪਤਿਰਿਵ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕਈ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹੈਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦੇਵ ਖ੍ਯਾਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਤਵਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਵਸ਼ਗਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨਤਿ ਸੁਰਾਸ੍ਤਵ ਮਹਾਭੁਜ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਤਬ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ।
ਮਹਾਸੇਨਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਭਗਵਤਾ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਗਤੋ ਭਦ੍ਰਵਟਂਰੁਦ੍ਰੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਉਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮਾਮਿਵ
ਰੁਦ੍ਰ ਭਦਰਵਟਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵੇਖੋ।'
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਗਣਾਨ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਏਕਾਹ੍ਨੈਵਾਜਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਕੇ, ਇਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ ਯ ਇਦਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਠੇਜ੍ਜਨ੍ਮ ਸਮਾਹਿਤਃ। `ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਵਿਚੇਤਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਕੰਦ ਦਾ ਜਨਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਧਨਮਾਯੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਿਂ ਪੁਤ੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਯਂਤਥਾ'। ਸਪੁष੍ਟਿਮਿਹਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸਾਲੋਕ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਇਥੇ ਧਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇਜ਼ਤ, ਚਮਕ, ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਕੰਦ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਞ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਮਾਨਿ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਹ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ऋषਿਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਬੋਲਿਆ।
ਆਗੇਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਕਨਦਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਕੀਰ੍ਤਿਰਨਾਮਯਃ। ਮਯੂਰਕੇਤੁਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤੇਸ਼ੋ ਮਹਿषਾਰ੍ਦਨਃ
ਆਗੇਯ, ਸਕੰਦ, ਤੇਜਸਵੀ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਮਯੂਰਧਵਜ, ਧਰਮਵਾਨ, ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—