ਏਵਮਨ੍ਯੋਨ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਚੀਕੜ ਬਣ ਗਈ।
ਅਨਯੋ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਹਸੈਵਾਭ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਥਹਿ ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਾ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਅਚਾਨਕ ਦੇਵਲੋਕ 'ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਦਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਧੁਨ ਉਠੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਵੀ।
ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਬਲਾਦ੍ਘੋਰਾਨ੍ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਦਾਨਵੋ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤੇ ਤਂ ਧਨੈਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਂਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਿਰਿਂ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਧਨ ਵਾਂਗ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਅਥਾਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਮਹਿषੋ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਂ ਗਿਰਿਮ੍। `ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੋਯਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਦੌੜ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਤਾ ਤੇਨ ਗਿਰਿਣਾ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਨਿਹਤਮਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਤੈਰ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਿषਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਸੁਰਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਿषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤਰਣੇ ਬੀਤਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਯੁਧਕੇਤਨਾਃ
ਉਸ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤਃਸ ਮਹਿषਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰੁਦ੍ਰਰਥਂ ਯਯੌ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਰਥਕੂਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਦੌੜ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਪੋਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਰੁਦ੍ਰਰਥਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਿषਃ ਸਹਸਾ ਗਤਃ। ਰੇਸਤੂ ਰੋਦਸੀ ਗਾਢਂ ਮੁਮੁਹੁਸ਼੍ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਦ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਅਚਾਨਕ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨਦਂਸ਼੍ਚਮਹਾਕਾਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਲਧਰੋਪਮਾਃ। ਆਸੀਚ੍ਚਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਜਿਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤ੍ਯੁਤ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾਭੂਤੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨਾਹੂਯ ਗੁਹਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। `ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਤਰ੍ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਜਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁਹਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਮੰਦ-ਚਲਾਕੀ ਵੇਖ। ਇਸ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਵ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਯੋਜਯਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹਿषਸ੍ ਗਤਾਯੁषਃ'। ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਤਦਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵਜੋਂ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮਹਿषੋऽਪਿ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਚਾਨਦਤ੍। ਦੇਵਾਨ੍ਸਂਤ੍ਰਾਸਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਚਾਪਿਪ੍ਰਹਰ੍षਯਤ੍
ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਰਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨਭਯੇ ਘੋਰੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਸੇਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਇਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਮਹਾਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆ ਗਿਆ।
ਲੋਹਿਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤੋ ਲੋਹਿਤਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਣਃ। ਲੋਹਿਤਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਕਵਚਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਰਥਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾ ਸਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸਹਸਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਈ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਮਹਿषਸ੍ ਵਿਦਾਰਿਣੀਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਮਹਾਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਚੀਰਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾऽਭ੍ਯਹਰਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਮਹਤ੍। ਪਪਾਤ ਭਿਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਮਹਿषਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਉਹ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜੀ; ਸਿਰ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਮਹਿਸ਼ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਤਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਰਂ षੋਡਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਪਰ੍ਵਤਾਭੇਨ ਪਿਹਿਤਂ ਤਦਾऽਗਮ੍ਯਂ ਤਤੋऽਭਵਤ੍। ਉਤ੍ਤਰਾਃ ਕੁਰਵਸ੍ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਯਥਾਸੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਲਈ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਅੱਜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਦਹਸ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਕੰਦ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਯਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਨਿਹਤਾ ਮਹਾਸੇਨੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸ਼ੇषਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾ ਘੋਰਾ ਭੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਦੁਰਾਸਦੈਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਦਪਾਰਿषਦੈਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮਹਾਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਬਾਕੀ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸਕੰਦ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖਾ ਲਿਆ।
ਦਨਵਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਾਨਵਂ ਸਰ੍ਵਮਕਾਰ੍षੁਰ੍ਭृਸ਼ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਮੈਦਾਨ ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਤਮਾਂਸੀਵਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਘਨਾਨ੍ਖਗਃ। ਤਥਾਸ੍ਕਨ੍ਦੋऽਜਯਚ੍ਛਤ੍ਰੂਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ, ਅੱਗ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕृਤਿਕਾਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੀਰਣਾਂਸ਼ੁਰਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚੰਨਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨष੍ਟਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਯਦਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਸੇਨਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਜਦੋਂ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਤ੍ਵਯਾऽਯਂ ਮਹਿषੋ ਹਤਃ। `ਹਜਯ੍ਯੋ ਯੁਧਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਸਕੰਦ, ਇਹ ਮਹਿਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤृਣਸਮਾ ਯਸ੍ਯ ਵਬੂਵੁਰ੍ਜਯਤਾਂਵਰ। ਸੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਮਿਤੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਃ
ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਤੀ।
ਸ਼ਤਂ ਮਹਿषਤੁਲ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯ ਰਣੇ। ਨਿਹਤਂਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਯੈਰ੍ਵਯਂ ਪੂਰ੍ਵਤਾਪਿਤਾਃ
ਸਕੰਦ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੋ ਦੈਤ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ।