ਅਥ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਨੁਵਾਚੇਦਂ ਬਲਭਿਦ੍ਦਾਨਵਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਜਦ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਣਤ। ਕੁਰੁਧ੍ਵਂਵਿਕ੍ਰਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਮਾ ਵਃ ਕਾਚਿਦ੍ਵ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਡਰ ਛੱਡੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੂਰਵਿਰੋ! ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੋ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਲਾਓ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਆਵੇ।
ਜਯਤੈਨਾਮ੍ਸੁਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਅਭਿਦ੍ਰਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਯਾ ਸਹ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਇਹ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬੋਲੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਗਏ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਮਹਾਨ ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੈਰ੍ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ਯਨੀਕੇषੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਕਾਯੇषੁ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ; ਤੀਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਚ ਵੜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਪੀ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਦੇਹਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਪਤਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਗੇਭ੍ਯ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਨਿਸ੍ਮ ਸਾਯਕੈਃ। ਅਪਤਨ੍ਭੂਤਲੇਰਾਜਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਦਾਨਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯੁਧਿ। ਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕृਤਂਚੈਵ ਪਰਾਙ੍ਯੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਰੁਦਾਯੁਧੈਃ। ਸਂਹਤਾਨਿ ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਵਮਨ੍ਯੋਨ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਚੀਕੜ ਬਣ ਗਈ।
ਅਨਯੋ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਹਸੈਵਾਭ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਥਹਿ ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਾ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਅਚਾਨਕ ਦੇਵਲੋਕ 'ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਦਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਧੁਨ ਉਠੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਵੀ।
ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਬਲਾਦ੍ਘੋਰਾਨ੍ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਦਾਨਵੋ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤੇ ਤਂ ਧਨੈਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਂਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਿਰਿਂ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਧਨ ਵਾਂਗ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਅਥਾਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਮਹਿषੋ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਂ ਗਿਰਿਮ੍। `ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੋਯਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਦੌੜ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਤਾ ਤੇਨ ਗਿਰਿਣਾ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਨਿਹਤਮਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਤੈਰ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਿषਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਸੁਰਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਿषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤਰਣੇ ਬੀਤਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਯੁਧਕੇਤਨਾਃ
ਉਸ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤਃਸ ਮਹਿषਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰੁਦ੍ਰਰਥਂ ਯਯੌ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਰਥਕੂਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਦੌੜ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਪੋਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਰੁਦ੍ਰਰਥਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਿषਃ ਸਹਸਾ ਗਤਃ। ਰੇਸਤੂ ਰੋਦਸੀ ਗਾਢਂ ਮੁਮੁਹੁਸ਼੍ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਦ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਅਚਾਨਕ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨਦਂਸ਼੍ਚਮਹਾਕਾਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਲਧਰੋਪਮਾਃ। ਆਸੀਚ੍ਚਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਜਿਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤ੍ਯੁਤ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾਭੂਤੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨਾਹੂਯ ਗੁਹਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। `ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਤਰ੍ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਜਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁਹਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਮੰਦ-ਚਲਾਕੀ ਵੇਖ। ਇਸ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਵ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਯੋਜਯਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹਿषਸ੍ ਗਤਾਯੁषਃ'। ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਤਦਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵਜੋਂ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮਹਿषੋऽਪਿ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਚਾਨਦਤ੍। ਦੇਵਾਨ੍ਸਂਤ੍ਰਾਸਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਚਾਪਿਪ੍ਰਹਰ੍षਯਤ੍
ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਰਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨਭਯੇ ਘੋਰੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਸੇਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਇਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਮਹਾਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆ ਗਿਆ।
ਲੋਹਿਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤੋ ਲੋਹਿਤਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਣਃ। ਲੋਹਿਤਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਕਵਚਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਰਥਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾ ਸਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸਹਸਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਈ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਮਹਿषਸ੍ ਵਿਦਾਰਿਣੀਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਮਹਾਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਚੀਰਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾऽਭ੍ਯਹਰਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਮਹਤ੍। ਪਪਾਤ ਭਿਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਮਹਿषਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਉਹ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜੀ; ਸਿਰ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਮਹਿਸ਼ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।