ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੇ ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਬਭੂਵੌਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਮਹਤ੍। ਸਹਸੈਵ ਮਹਾਰਾਜਦੇਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਮੋਹਯਤ੍
ਜਦ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਸ੍ਵਂ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੂਢਂ ਭੁਵਨਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਚਚਾਲ ਵ੍ਯਨਦਚ੍ਚੋਰ੍ਵੀ ਤਮੋਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਦਾ ਤਾਰਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਈ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਦਾ। ਉਮਾ ਚੈਵਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਮੂਢੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਾਮ੍ਬੁਦਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਂ ਘੋਰਮਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਈ।
ਤਦ੍ਵੈ ਘੋਰਮਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਂ ਗਰ੍ਜਚ੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਗਿਰਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣਏ ਦੇਵਾਨ੍ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜ, ਕਈ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਈ।
ਤੈਰ੍ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ਯਨੀਕੇषੁ ਬਾਣਜਾਲਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਘ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਪਰਿਘਾ ਗਦਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ, ਪਹਾੜ, ਸੌ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਦੇਵਾਨੀਕਂ ਮਹਾਯੁਧੈਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਮੁਖਂ ਚਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਯੋਧਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਕृਤ੍ਤਾਯੁਧਮਹਾਰਥਮ੍। ਦਾਨਵੈਰਰ੍ਦਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਮੁਖਂ ਬਭੌ
ਯੋਧੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਦਿਖੀ।
ਅਸੁਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਪਾਵਕੈਰਿਵ ਕਾਨਨਮ੍। ਅਪਤਦ੍ਦਗ੍ਧਭੂਯਿष੍ਠਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਵਨਂ ਤਥਾ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਅਕਸਰ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰੋਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਨ ਨਾਥਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਭੱਜ ਪਏ; ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਅਥ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਨੁਵਾਚੇਦਂ ਬਲਭਿਦ੍ਦਾਨਵਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਜਦ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਣਤ। ਕੁਰੁਧ੍ਵਂਵਿਕ੍ਰਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਮਾ ਵਃ ਕਾਚਿਦ੍ਵ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਡਰ ਛੱਡੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੂਰਵਿਰੋ! ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੋ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਲਾਓ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਆਵੇ।
ਜਯਤੈਨਾਮ੍ਸੁਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਅਭਿਦ੍ਰਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਯਾ ਸਹ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਇਹ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬੋਲੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਗਏ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਮਹਾਨ ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੈਰ੍ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ਯਨੀਕੇषੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਕਾਯੇषੁ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ; ਤੀਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਚ ਵੜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਪੀ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਦੇਹਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਪਤਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਗੇਭ੍ਯ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਨਿਸ੍ਮ ਸਾਯਕੈਃ। ਅਪਤਨ੍ਭੂਤਲੇਰਾਜਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਦਾਨਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯੁਧਿ। ਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕृਤਂਚੈਵ ਪਰਾਙ੍ਯੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਰੁਦਾਯੁਧੈਃ। ਸਂਹਤਾਨਿ ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਵਮਨ੍ਯੋਨ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਚੀਕੜ ਬਣ ਗਈ।
ਅਨਯੋ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਹਸੈਵਾਭ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਥਹਿ ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਾ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਅਚਾਨਕ ਦੇਵਲੋਕ 'ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਦਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਧੁਨ ਉਠੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਵੀ।
ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਬਲਾਦ੍ਘੋਰਾਨ੍ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਦਾਨਵੋ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤੇ ਤਂ ਧਨੈਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਂਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਿਰਿਂ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਧਨ ਵਾਂਗ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਅਥਾਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਮਹਿषੋ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਂ ਗਿਰਿਮ੍। `ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੋਯਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਦੌੜ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਤਾ ਤੇਨ ਗਿਰਿਣਾ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਨਿਹਤਮਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਤੈਰ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਿषਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਸੁਰਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਿषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤਰਣੇ ਬੀਤਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਯੁਧਕੇਤਨਾਃ
ਉਸ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤਃਸ ਮਹਿषਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰੁਦ੍ਰਰਥਂ ਯਯੌ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਰਥਕੂਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਦੌੜ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਪੋਲ ਫੜ ਲਿਆ।