ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਕਵਿਭਿਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਚਨਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਮੂਮੁਖੇ
ਉਥੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤਾਕਾਂ ਵੈ ਯਾਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਗ੍ਰਹਃ। ਵ੍ਯਾਪृਤਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਵੈ ਸਖਾ। ਪਿਙ੍ਗਲੋ ਨਾਮ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਲੋਕਸ੍ਯਾਨਨ੍ਦਦਾਯਕਃ
ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ ਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਿੰਗਲੋ ਨਾਮਕ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਝੰਡਾ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਬਿਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰਯਾਤਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਅਗ੍ਰਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਚੈਵਂ ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ।
ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤੀਹ ਦੈਵਤਮ੍। ਸ਼ਿਵਮਿਤ੍ਯੇਵ ਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰੀਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਇੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼, ਰੁਦਰ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ'। ਭਾਵੈਸ੍ਤੁ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਦੇਵਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਸੇਨਾਭਿਰਾਵृਤਃ। ਅਨੁਦਚ੍ਛਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸੁਤਃ
ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਸੇਨਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬृਹਦ੍ਵਚਃ। ਸਪ੍ਤਮਂ ਮਾਰੁਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਸੱਤਵੀਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਸਪ੍ਤਮਂ ਮਾਰੁਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਯਦਨ੍ਯਦਪਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵ ਤਦ੍ਵਦ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੱਤਵੀਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਾ, ਹੋਰ ਜੋ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆਖੋ।'
ਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਸਦੈਵ ਹਿ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਰਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸਸਰ੍ਜੈਨਂ ਪਰਿष੍ਯਜ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। `ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸਹੋਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੇ ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਬਭੂਵੌਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਮਹਤ੍। ਸਹਸੈਵ ਮਹਾਰਾਜਦੇਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਮੋਹਯਤ੍
ਜਦ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਸ੍ਵਂ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੂਢਂ ਭੁਵਨਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਚਚਾਲ ਵ੍ਯਨਦਚ੍ਚੋਰ੍ਵੀ ਤਮੋਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਦਾ ਤਾਰਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਈ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਦਾ। ਉਮਾ ਚੈਵਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਮੂਢੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਾਮ੍ਬੁਦਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਂ ਘੋਰਮਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਈ।
ਤਦ੍ਵੈ ਘੋਰਮਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਂ ਗਰ੍ਜਚ੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਗਿਰਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣਏ ਦੇਵਾਨ੍ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜ, ਕਈ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਈ।
ਤੈਰ੍ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ਯਨੀਕੇषੁ ਬਾਣਜਾਲਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਘ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਪਰਿਘਾ ਗਦਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ, ਪਹਾੜ, ਸੌ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਦੇਵਾਨੀਕਂ ਮਹਾਯੁਧੈਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਮੁਖਂ ਚਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਯੋਧਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਕृਤ੍ਤਾਯੁਧਮਹਾਰਥਮ੍। ਦਾਨਵੈਰਰ੍ਦਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਮੁਖਂ ਬਭੌ
ਯੋਧੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਦਿਖੀ।
ਅਸੁਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਪਾਵਕੈਰਿਵ ਕਾਨਨਮ੍। ਅਪਤਦ੍ਦਗ੍ਧਭੂਯਿष੍ਠਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਵਨਂ ਤਥਾ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਅਕਸਰ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰੋਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਨ ਨਾਥਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਭੱਜ ਪਏ; ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਅਥ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਨੁਵਾਚੇਦਂ ਬਲਭਿਦ੍ਦਾਨਵਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਜਦ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਣਤ। ਕੁਰੁਧ੍ਵਂਵਿਕ੍ਰਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਮਾ ਵਃ ਕਾਚਿਦ੍ਵ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਡਰ ਛੱਡੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੂਰਵਿਰੋ! ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੋ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਲਾਓ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਆਵੇ।
ਜਯਤੈਨਾਮ੍ਸੁਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਅਭਿਦ੍ਰਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਯਾ ਸਹ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਇਹ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬੋਲੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਗਏ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਮਹਾਨ ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੈਰ੍ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ਯਨੀਕੇषੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਕਾਯੇषੁ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ; ਤੀਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਚ ਵੜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਪੀ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਦੇਹਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਪਤਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਗੇਭ੍ਯ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਨਿਸ੍ਮ ਸਾਯਕੈਃ। ਅਪਤਨ੍ਭੂਤਲੇਰਾਜਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਦਾਨਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯੁਧਿ। ਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕृਤਂਚੈਵ ਪਰਾਙ੍ਯੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਰੁਦਾਯੁਧੈਃ। ਸਂਹਤਾਨਿ ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।