ਪृष੍ਠਤੋਵਿਜਯਸ੍ਯਾਪਿ ਯਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਟ੍ਟਸਃ। ਗਦਾਮੁਸਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵृਤਃ ਪ੍ਰਹਰਣੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲਾ ਆਦਿ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਟ੍ਟਸਂ ਤ੍ਵਨ੍ਵਗਾਦ੍ਰਾਜਂਸ਼੍ਛਤ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁ ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤਲਵਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਲ-ਕੁੰਡੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਭਾਤਿ ਦਣ੍ਡੋ ਗਚ੍ਛਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ। ਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰੋਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਦੈਧਤੈਸ਼੍ਚਾਨੁਪੂਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੰਡ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾਂ ਤੁ ਪृष੍ਠਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਮਲੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਾਤਿ ਸਂਹਰ੍षਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰੁਦਰ ਖੁਦ ਸੁੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਦ੍ਯੋ ਹ੍ਰਦਾਃਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸृਜਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਚਾਰੁਰੂਪਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਯਯੌ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਪਾਰਜਨਯ ਵੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਸੋਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਧਾਰਯਤ੍। ਚਾਮਰੇ ਚਾਪਿ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਧਿष੍ਠਿਤੌ
ਸੋਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਰੱਖਿਆ; ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੇ ਅਗਨਿ ਚਾਮਰਾਂ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਰਾਜਞ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ। ਸਹਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੁਵਾਨੋ ਵृषਕੇਤਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਗੌਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾऽਥ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਮਿਤ੍ਰਸਾਹ੍ਵਯਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਹ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪृष੍ਠਤਃ
ਗੌਰੀ, ਵਿਦਿਆ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਮਿਤ੍ਰਸਾਹਵਯਾ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਕਵਿਭਿਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਚਨਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਮੂਮੁਖੇ
ਉਥੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤਾਕਾਂ ਵੈ ਯਾਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਗ੍ਰਹਃ। ਵ੍ਯਾਪृਤਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਵੈ ਸਖਾ। ਪਿਙ੍ਗਲੋ ਨਾਮ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਲੋਕਸ੍ਯਾਨਨ੍ਦਦਾਯਕਃ
ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ ਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਿੰਗਲੋ ਨਾਮਕ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਝੰਡਾ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਬਿਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰਯਾਤਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਅਗ੍ਰਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਚੈਵਂ ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ।
ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤੀਹ ਦੈਵਤਮ੍। ਸ਼ਿਵਮਿਤ੍ਯੇਵ ਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰੀਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਇੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼, ਰੁਦਰ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ'। ਭਾਵੈਸ੍ਤੁ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਦੇਵਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਸੇਨਾਭਿਰਾਵृਤਃ। ਅਨੁਦਚ੍ਛਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸੁਤਃ
ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਸੇਨਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬृਹਦ੍ਵਚਃ। ਸਪ੍ਤਮਂ ਮਾਰੁਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਸੱਤਵੀਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਸਪ੍ਤਮਂ ਮਾਰੁਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਯਦਨ੍ਯਦਪਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵ ਤਦ੍ਵਦ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੱਤਵੀਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਾ, ਹੋਰ ਜੋ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆਖੋ।'
ਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਸਦੈਵ ਹਿ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਰਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸਸਰ੍ਜੈਨਂ ਪਰਿष੍ਯਜ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। `ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸਹੋਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੇ ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਬਭੂਵੌਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਮਹਤ੍। ਸਹਸੈਵ ਮਹਾਰਾਜਦੇਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਮੋਹਯਤ੍
ਜਦ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਸ੍ਵਂ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੂਢਂ ਭੁਵਨਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਚਚਾਲ ਵ੍ਯਨਦਚ੍ਚੋਰ੍ਵੀ ਤਮੋਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਦਾ ਤਾਰਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਈ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਦਾ। ਉਮਾ ਚੈਵਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਮੂਢੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਾਮ੍ਬੁਦਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਂ ਘੋਰਮਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਈ।
ਤਦ੍ਵੈ ਘੋਰਮਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਂ ਗਰ੍ਜਚ੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਗਿਰਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣਏ ਦੇਵਾਨ੍ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜ, ਕਈ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਈ।
ਤੈਰ੍ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ਯਨੀਕੇषੁ ਬਾਣਜਾਲਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਘ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਪਰਿਘਾ ਗਦਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ, ਪਹਾੜ, ਸੌ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਦੇਵਾਨੀਕਂ ਮਹਾਯੁਧੈਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਮੁਖਂ ਚਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਯੋਧਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਕृਤ੍ਤਾਯੁਧਮਹਾਰਥਮ੍। ਦਾਨਵੈਰਰ੍ਦਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਮੁਖਂ ਬਭੌ
ਯੋਧੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਦਿਖੀ।
ਅਸੁਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਪਾਵਕੈਰਿਵ ਕਾਨਨਮ੍। ਅਪਤਦ੍ਦਗ੍ਧਭੂਯਿष੍ਠਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਵਨਂ ਤਥਾ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਅਕਸਰ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰੋਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਨ ਨਾਥਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਭੱਜ ਪਏ; ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।