ਸਹਸ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸਿਂਹਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਦਿਵਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਕਾਲੇਨਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤੇਪਿਬਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤਕ੍ਸ਼ਰਾਚਰਾਨ੍। ਸਿਂਹਾ ਨਭਸ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰੁਕੇਸਰਾਃ
ਸਿੰਘ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥੇ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭਾਤ੍ਯੁਮਯਾ ਸਹ। ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਸਹਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪੇ ਘਨੇ ਯਥਾ
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਧਨੇਸ਼ੋ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਸਹ। ਆਸ੍ਥਾਯ ਰੁਚਿਰਂ ਯਾਤਿ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਰਵਾਹਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਹੈ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਰੈਃ ਸਹ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੌ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਰਾਵਤ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਅਦੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਜृਮ੍ਭਕੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ। ਯਾਤ੍ਯਮੋਘੋ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਹਾਂ ਯਕਸ਼ਾ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜ੍ਰੰਭਕ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਅਟੱਲ, ਸੱਜੇ ਪੱਖ ਤੇ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਦੇਵਾ ਬਹਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਃ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਕਈ ਯੋਧਾ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੁਆਂ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਘੋਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਤੈਰ੍ਯਾਤਿ ਘੋਰਰੂਪਵਪੁਸ੍ਤਥਾ
ਯਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਦਰਦਨਾਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਯਮਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚੈਵ ਰਘੋਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਃ ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਜਯੋ ਨਾਮ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਲਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਃ
ਯਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ 'ਵਿਜਯ' ਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁਗ੍ਰਪਾਸ਼ੋ ਵਰੁਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸਲਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ਯਾਤਿ ਯਾਦੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਗ੍ਰ ਪਾਸ ਵਾਲਾ, ਜਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰੁਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪृष੍ਠਤੋਵਿਜਯਸ੍ਯਾਪਿ ਯਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਟ੍ਟਸਃ। ਗਦਾਮੁਸਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵृਤਃ ਪ੍ਰਹਰਣੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲਾ ਆਦਿ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਟ੍ਟਸਂ ਤ੍ਵਨ੍ਵਗਾਦ੍ਰਾਜਂਸ਼੍ਛਤ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁ ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤਲਵਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਲ-ਕੁੰਡੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਭਾਤਿ ਦਣ੍ਡੋ ਗਚ੍ਛਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ। ਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰੋਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਦੈਧਤੈਸ਼੍ਚਾਨੁਪੂਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੰਡ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾਂ ਤੁ ਪृष੍ਠਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਮਲੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਾਤਿ ਸਂਹਰ੍षਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰੁਦਰ ਖੁਦ ਸੁੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਦ੍ਯੋ ਹ੍ਰਦਾਃਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸृਜਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਚਾਰੁਰੂਪਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਯਯੌ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਪਾਰਜਨਯ ਵੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਸੋਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਧਾਰਯਤ੍। ਚਾਮਰੇ ਚਾਪਿ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਧਿष੍ਠਿਤੌ
ਸੋਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਰੱਖਿਆ; ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੇ ਅਗਨਿ ਚਾਮਰਾਂ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਰਾਜਞ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ। ਸਹਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੁਵਾਨੋ ਵृषਕੇਤਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਗੌਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾऽਥ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਮਿਤ੍ਰਸਾਹ੍ਵਯਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਹ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪृष੍ਠਤਃ
ਗੌਰੀ, ਵਿਦਿਆ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਮਿਤ੍ਰਸਾਹਵਯਾ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਕਵਿਭਿਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਚਨਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਮੂਮੁਖੇ
ਉਥੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤਾਕਾਂ ਵੈ ਯਾਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਗ੍ਰਹਃ। ਵ੍ਯਾਪृਤਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਵੈ ਸਖਾ। ਪਿਙ੍ਗਲੋ ਨਾਮ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਲੋਕਸ੍ਯਾਨਨ੍ਦਦਾਯਕਃ
ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ ਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਿੰਗਲੋ ਨਾਮਕ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਝੰਡਾ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਬਿਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰਯਾਤਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਅਗ੍ਰਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਚੈਵਂ ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ।
ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤੀਹ ਦੈਵਤਮ੍। ਸ਼ਿਵਮਿਤ੍ਯੇਵ ਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰੀਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਇੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼, ਰੁਦਰ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ'। ਭਾਵੈਸ੍ਤੁ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਦੇਵਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਸੇਨਾਭਿਰਾਵृਤਃ। ਅਨੁਦਚ੍ਛਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸੁਤਃ
ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਸੇਨਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬृਹਦ੍ਵਚਃ। ਸਪ੍ਤਮਂ ਮਾਰੁਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਸੱਤਵੀਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਸਪ੍ਤਮਂ ਮਾਰੁਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਯਦਨ੍ਯਦਪਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵ ਤਦ੍ਵਦ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੱਤਵੀਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਾ, ਹੋਰ ਜੋ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆਖੋ।'
ਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਸਦੈਵ ਹਿ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਰਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸਸਰ੍ਜੈਨਂ ਪਰਿष੍ਯਜ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। `ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸਹੋਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।