ਯਾਨਿ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਵੈ ਤਦਾ। ਤੈਰੇਵ ਰਮਤੇ ਦੇਵੋ ਮਹਾਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਖਿਲੌਣ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਾਸੇਨ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਂਵृਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਗਣੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸ਼ੈਲੇ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤ੍ਤਃ
ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ੁਭਕਾਨਨਃ। ਆਦਿਤ੍ਯੇਨੇਵਾਂਸ਼ੁਮਤਾ ਮਨ੍ਦਰਸ਼੍ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਤਾਨਕਵਨੈਃ ਫੁਲ੍ਲੈਃ ਕਰਵੀਰਵਨੈਰਪਿ। ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਜਪਾਸ਼ੋਕਵਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੰਤਾਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਝਾੜਾਂ, ਪਾਰਜਾਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਜਪਾ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਦਮ੍ਬਤਰੁषਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮृਗਗਣੈਰਪਿ। ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਃ
ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਪਹਾੜ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ। ਮੇਘਤੂਰ੍ਯਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੋਦਧਿਸਮਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਉਥਲ ਪਥਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੇऽਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ। ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਨਿਨਦੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਥੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਨ ਚ ਗ੍ਲਾਯਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਤੁ ਪਾਵਕਿਃ। ਤਦਾ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਹृष੍ਟੋ ਭਦ੍ਰਵਟਂ ਹਰਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਹਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਭਦਰਵਟ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। `ਅਨੁਯਾਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸਿਂਹਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਦਿਵਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਕਾਲੇਨਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤੇਪਿਬਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤਕ੍ਸ਼ਰਾਚਰਾਨ੍। ਸਿਂਹਾ ਨਭਸ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰੁਕੇਸਰਾਃ
ਸਿੰਘ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥੇ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭਾਤ੍ਯੁਮਯਾ ਸਹ। ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਸਹਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪੇ ਘਨੇ ਯਥਾ
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਧਨੇਸ਼ੋ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਸਹ। ਆਸ੍ਥਾਯ ਰੁਚਿਰਂ ਯਾਤਿ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਰਵਾਹਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਹੈ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਰੈਃ ਸਹ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੌ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਰਾਵਤ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਅਦੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਜृਮ੍ਭਕੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ। ਯਾਤ੍ਯਮੋਘੋ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਹਾਂ ਯਕਸ਼ਾ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜ੍ਰੰਭਕ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਅਟੱਲ, ਸੱਜੇ ਪੱਖ ਤੇ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਦੇਵਾ ਬਹਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਃ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਕਈ ਯੋਧਾ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੁਆਂ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਘੋਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਤੈਰ੍ਯਾਤਿ ਘੋਰਰੂਪਵਪੁਸ੍ਤਥਾ
ਯਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਦਰਦਨਾਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਯਮਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚੈਵ ਰਘੋਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਃ ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਜਯੋ ਨਾਮ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਲਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਃ
ਯਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ 'ਵਿਜਯ' ਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁਗ੍ਰਪਾਸ਼ੋ ਵਰੁਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸਲਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ਯਾਤਿ ਯਾਦੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਗ੍ਰ ਪਾਸ ਵਾਲਾ, ਜਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰੁਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪृष੍ਠਤੋਵਿਜਯਸ੍ਯਾਪਿ ਯਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਟ੍ਟਸਃ। ਗਦਾਮੁਸਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵृਤਃ ਪ੍ਰਹਰਣੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲਾ ਆਦਿ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਟ੍ਟਸਂ ਤ੍ਵਨ੍ਵਗਾਦ੍ਰਾਜਂਸ਼੍ਛਤ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁ ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤਲਵਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਲ-ਕੁੰਡੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਭਾਤਿ ਦਣ੍ਡੋ ਗਚ੍ਛਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ। ਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰੋਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਦੈਧਤੈਸ਼੍ਚਾਨੁਪੂਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੰਡ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾਂ ਤੁ ਪृष੍ਠਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਮਲੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਾਤਿ ਸਂਹਰ੍षਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰੁਦਰ ਖੁਦ ਸੁੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਦ੍ਯੋ ਹ੍ਰਦਾਃਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸृਜਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਚਾਰੁਰੂਪਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਯਯੌ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਪਾਰਜਨਯ ਵੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਸੋਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਧਾਰਯਤ੍। ਚਾਮਰੇ ਚਾਪਿ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਧਿष੍ਠਿਤੌ
ਸੋਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਰੱਖਿਆ; ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੇ ਅਗਨਿ ਚਾਮਰਾਂ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਰਾਜਞ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ। ਸਹਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੁਵਾਨੋ ਵृषਕੇਤਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਗੌਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾऽਥ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਮਿਤ੍ਰਸਾਹ੍ਵਯਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਹ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪृष੍ਠਤਃ
ਗੌਰੀ, ਵਿਦਿਆ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਮਿਤ੍ਰਸਾਹਵਯਾ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।