ਮਿਥੁਨਂ ਵੈ ਮਹਾਭਾਗ ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸਂਭਵਮ੍'। ਸਂਭੂਤਂ ਲੋਹਿਤੋਦੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੇषਮਵਾਪਤਤ੍
'ਉਥੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ; ਲਾਲ ਰਕਤ ਤੋਂ ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀਰਯ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।'
ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿषੁ ਚਾਪ੍ਯਨਯਦਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ। ਆਸਕ੍ਤਮਨ੍ਯਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਤਦੇਵਂ ਪ੍ਚਧਾऽਪਤਤ੍
'ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਕੁਝ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਚਿਪਕ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਜ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ।'
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਗਣਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ। ਤਵ ਪਾਰਿषਦਾ ਘੋਰਾ ਯ ਏਤੇ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ
'ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੇਨੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਪੂਜਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਰਂ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਰ੍ਕਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਞ੍ ਗਣਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਧਨਾਰ੍ਥਿਭਿਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਸ਼ਮਨਾਰ੍ਥਂ ਚਤੇषਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਦਲ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਿਞ੍ਜਿਕਾਮਿਞ੍ਜਿਕਂ ਚੈਵ ਮਿਥੁਨਂ ਰੁਦ੍ਰਸਂਭਵਮ੍। ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਦੈਵੇਹ ਬਾਲਾਨਾਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਜੋੜਾ, ਮਿੰਜਿਕਾ ਤੇ ਮਿੰਜਿਕਾ, ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸਾਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਕਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਜਾਤਾਸ੍ਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਕਸ਼ਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀਆਂ ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏषਾਮੇਵ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਮਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਗਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਘਣ੍ਟਾਯਾਃ ਸਪਤਾਕਾਯਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਸਂਭਵਂ ਨृਪ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਦਲ ਅਣਗਿਣਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਸੁਣ।
ਐਰਾਵਤਸ੍ਯ ਘਣ੍ਟੇ ਦ੍ਵੇ ਵੈਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਵਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇ। ਗੁਹਸ੍ਯ ਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤੇ ਕ੍ਰਮੇਣਾਨਾਯ੍ਯ ਧੀਮਤਾ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਰਾਵਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਘੰਟੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੈਜਯੰਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਘੁਹਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ।
ਏਕਾ ਤਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਘਣ੍ਟਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਚਾਪਰਾ। ਪਤਾਕਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ ਵਿਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਚ ਲੋਹਿਤਾ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਘੰਟੀ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਸਕੰਦ ਦੀ; ਝੰਡਾ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਲ ਝੰਡਾ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦਾ।
ਯਾਨਿ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਵੈ ਤਦਾ। ਤੈਰੇਵ ਰਮਤੇ ਦੇਵੋ ਮਹਾਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਖਿਲੌਣ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਾਸੇਨ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਂਵृਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਗਣੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸ਼ੈਲੇ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤ੍ਤਃ
ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ੁਭਕਾਨਨਃ। ਆਦਿਤ੍ਯੇਨੇਵਾਂਸ਼ੁਮਤਾ ਮਨ੍ਦਰਸ਼੍ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਤਾਨਕਵਨੈਃ ਫੁਲ੍ਲੈਃ ਕਰਵੀਰਵਨੈਰਪਿ। ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਜਪਾਸ਼ੋਕਵਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੰਤਾਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਝਾੜਾਂ, ਪਾਰਜਾਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਜਪਾ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਦਮ੍ਬਤਰੁषਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮृਗਗਣੈਰਪਿ। ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਃ
ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਪਹਾੜ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ। ਮੇਘਤੂਰ੍ਯਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੋਦਧਿਸਮਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਉਥਲ ਪਥਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੇऽਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ। ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਨਿਨਦੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਥੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਨ ਚ ਗ੍ਲਾਯਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਤੁ ਪਾਵਕਿਃ। ਤਦਾ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਹृष੍ਟੋ ਭਦ੍ਰਵਟਂ ਹਰਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਹਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਭਦਰਵਟ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। `ਅਨੁਯਾਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸਿਂਹਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਦਿਵਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਕਾਲੇਨਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤੇਪਿਬਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤਕ੍ਸ਼ਰਾਚਰਾਨ੍। ਸਿਂਹਾ ਨਭਸ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰੁਕੇਸਰਾਃ
ਸਿੰਘ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥੇ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭਾਤ੍ਯੁਮਯਾ ਸਹ। ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਸਹਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪੇ ਘਨੇ ਯਥਾ
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਧਨੇਸ਼ੋ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਸਹ। ਆਸ੍ਥਾਯ ਰੁਚਿਰਂ ਯਾਤਿ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਰਵਾਹਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਹੈ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਰੈਃ ਸਹ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੌ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਰਾਵਤ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਅਦੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਜृਮ੍ਭਕੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ। ਯਾਤ੍ਯਮੋਘੋ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਹਾਂ ਯਕਸ਼ਾ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜ੍ਰੰਭਕ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਅਟੱਲ, ਸੱਜੇ ਪੱਖ ਤੇ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਦੇਵਾ ਬਹਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਃ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਕਈ ਯੋਧਾ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੁਆਂ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਘੋਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਤੈਰ੍ਯਾਤਿ ਘੋਰਰੂਪਵਪੁਸ੍ਤਥਾ
ਯਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਦਰਦਨਾਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਯਮਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚੈਵ ਰਘੋਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਃ ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਜਯੋ ਨਾਮ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਲਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਃ
ਯਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ 'ਵਿਜਯ' ਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁਗ੍ਰਪਾਸ਼ੋ ਵਰੁਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸਲਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ਯਾਤਿ ਯਾਦੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਗ੍ਰ ਪਾਸ ਵਾਲਾ, ਜਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰੁਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।