ਯਦਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਮਾਤृਣਾਮੇਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍। ਅਥਨੈਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮੌਰਸਃ
ਜਦੋਂ ਸਕੰਦ ਨੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਵਾਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।'
ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍। ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕੀਦृਸ਼ੀਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਉਪਕਾਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਕਾਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?'
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਾਮ ਮਹਾਭੁਜ। ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਜਾਤਕਾਮਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
'ਮੈਂ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਨਾਮ ਸਵਾਹਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ! ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਨ ਸ ਮਾਂ ਕਾਮਿਨੀਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜਨਾਤਿ ਪਾਵਕਃ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਵਾਸਂ ਵਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰ ਸਹਾਗ੍ਨਿਨਾ
'ਪਰ ਪੁੱਤਰ, ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਕਾਮੀਣੀ ਵਜੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰ।'
ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸੁਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍। ਹੋष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਸਦਾ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਵਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ 'ਸਵਾਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਏਵਮਗ੍ਨਿਸਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਦਾ ਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਕਰਨਗੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਪੂਜਿਤਾ। ਪਾਵਕੇਨ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਪੂਜਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵਾਹਾ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਵੱਲੋਂ ਸੰਮਾਨਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਾਵਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹਾਸੇਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਭਿਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਜਾ।'
ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਾਹਾਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਚੋਮਯਾ। ਹਿਤਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪਰਾਜਿਤਃ
'ਰੁਦਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਵਾਹਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਜੈ।'
ਉਮਾਯੋਨ੍ਯਾਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਿਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਨਿਪਤਿਤਂ ਮਿਞ੍ਜਿਕਮਿਞ੍ਜਿਕਂ ਯਤਃ
'ਰੁਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀਰਯ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬੂੰਦ-ਬੂੰਦ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਿਆ।'
ਮਿਥੁਨਂ ਵੈ ਮਹਾਭਾਗ ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸਂਭਵਮ੍'। ਸਂਭੂਤਂ ਲੋਹਿਤੋਦੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੇषਮਵਾਪਤਤ੍
'ਉਥੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ; ਲਾਲ ਰਕਤ ਤੋਂ ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀਰਯ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।'
ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿषੁ ਚਾਪ੍ਯਨਯਦਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ। ਆਸਕ੍ਤਮਨ੍ਯਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਤਦੇਵਂ ਪ੍ਚਧਾऽਪਤਤ੍
'ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਕੁਝ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਚਿਪਕ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਜ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ।'
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਗਣਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ। ਤਵ ਪਾਰਿषਦਾ ਘੋਰਾ ਯ ਏਤੇ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ
'ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੇਨੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਪੂਜਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਰਂ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਰ੍ਕਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਞ੍ ਗਣਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਧਨਾਰ੍ਥਿਭਿਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਸ਼ਮਨਾਰ੍ਥਂ ਚਤੇषਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਦਲ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਿਞ੍ਜਿਕਾਮਿਞ੍ਜਿਕਂ ਚੈਵ ਮਿਥੁਨਂ ਰੁਦ੍ਰਸਂਭਵਮ੍। ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਦੈਵੇਹ ਬਾਲਾਨਾਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਜੋੜਾ, ਮਿੰਜਿਕਾ ਤੇ ਮਿੰਜਿਕਾ, ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸਾਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਕਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਜਾਤਾਸ੍ਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਕਸ਼ਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀਆਂ ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏषਾਮੇਵ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਮਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਗਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਘਣ੍ਟਾਯਾਃ ਸਪਤਾਕਾਯਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਸਂਭਵਂ ਨृਪ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਦਲ ਅਣਗਿਣਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਸੁਣ।
ਐਰਾਵਤਸ੍ਯ ਘਣ੍ਟੇ ਦ੍ਵੇ ਵੈਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਵਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇ। ਗੁਹਸ੍ਯ ਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤੇ ਕ੍ਰਮੇਣਾਨਾਯ੍ਯ ਧੀਮਤਾ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਰਾਵਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਘੰਟੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੈਜਯੰਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਘੁਹਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ।
ਏਕਾ ਤਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਘਣ੍ਟਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਚਾਪਰਾ। ਪਤਾਕਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ ਵਿਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਚ ਲੋਹਿਤਾ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਘੰਟੀ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਸਕੰਦ ਦੀ; ਝੰਡਾ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਲ ਝੰਡਾ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦਾ।
ਯਾਨਿ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਵੈ ਤਦਾ। ਤੈਰੇਵ ਰਮਤੇ ਦੇਵੋ ਮਹਾਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਖਿਲੌਣ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਾਸੇਨ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਂਵृਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਗਣੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸ਼ੈਲੇ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤ੍ਤਃ
ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ੁਭਕਾਨਨਃ। ਆਦਿਤ੍ਯੇਨੇਵਾਂਸ਼ੁਮਤਾ ਮਨ੍ਦਰਸ਼੍ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਤਾਨਕਵਨੈਃ ਫੁਲ੍ਲੈਃ ਕਰਵੀਰਵਨੈਰਪਿ। ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਜਪਾਸ਼ੋਕਵਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੰਤਾਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਝਾੜਾਂ, ਪਾਰਜਾਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਜਪਾ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਦਮ੍ਬਤਰੁषਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮृਗਗਣੈਰਪਿ। ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਃ
ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਪਹਾੜ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ। ਮੇਘਤੂਰ੍ਯਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੋਦਧਿਸਮਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਉਥਲ ਪਥਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੇऽਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ। ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਨਿਨਦੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਥੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਨ ਚ ਗ੍ਲਾਯਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਤੁ ਪਾਵਕਿਃ। ਤਦਾ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਹृष੍ਟੋ ਭਦ੍ਰਵਟਂ ਹਰਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਹਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਭਦਰਵਟ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। `ਅਨੁਯਾਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।